গুৱাহাটীৰ পৰা সপ্তাহান্তত ভ্ৰমণ কৰিব পৰা কেইখনমান মনোমোহা ঠাই

গুৱাহাটী চহৰখনৰ এক সুকীয়া ব্যস্ততা আছে যিটোৱে আমাক অনবৰতে দৌৰাই ৰাখে। কিন্তু এই যান্ত্ৰিকতাৰ মাজতো মহানগৰীৰ একেবাৰে ওচৰতে এনে কিছুমান ঠাই আছে যিবোৰলৈ গ’লে আপুনি অনুভৱ কৰিব যেন আপুনি কোনোবা এখন অচিন আৰু শান্ত পৃথিৱীতহে আছে। চহৰৰ যান-জঁট আৰু হুলস্থুলৰ পৰা আঁতৰি প্ৰকৃতিৰ বুকুত অলপ সময় কটোৱাটো এতিয়া বহুতৰে বাবে এক ডাঙৰ প্ৰয়োজন হৈ পৰিছে। মাত্ৰ কেইঘণ্টামানৰ যাত্ৰাই আপোনাৰ চকুৰ আগৰ দৃশ্যপট সম্পূৰ্ণ সলাই পেলাব পাৰে য’ত নদীৰ শান্ত পানী আৰু অৰণ্যৰ নিস্তব্ধতাই আপোনাৰ মন জুৰাই তুলিব।

চহৰৰ একেবাৰে ওচৰতে থকা পবিতোৰা বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য হৈছে চুটি ভ্ৰমণৰ বাবে আটাইতকৈ উপযুক্ত স্থান। মাত্ৰ ত্ৰিশৰ পৰা পঞ্চাশ কিলোমিটাৰ দূৰত অৱস্থিত এই অভয়াৰণ্যখন এক শিংযুক্ত গঁড়ৰ বাবে বিশ্বজুৰি জনাজাত। পুৱাৰে পৰা জীপ ছাফাৰীৰ জৰিয়তে এই অঞ্চলৰ অপূৰ্ব সৌন্দৰ্য উপভোগ কৰিব পাৰি। ইয়াৰ সেউজীয়া ঘাঁহনি আৰু বিলৰ দৃশ্যই চকু শাঁত পেলায়। ভ্ৰমণৰ লগতে স্থানীয় খাদ্যৰ সোৱাদ লোৱাটো ইয়াত এক আনন্দদায়ক অভিজ্ঞতা। গৰম ভাতৰ সৈতে মাছৰ জোল আৰু দাইলৰ তৃপ্তি ইয়াত অনন্য।

প্ৰকৃতিৰ আন এক বিষ্ময় হৈছে চানডুবি হ্ৰদ যিটো প্ৰকৃতিপ্ৰেমীৰ বাবে স্বৰ্গসদৃশ। ১৮৯৭ চনৰ বৰ ভূঁইকপৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা এই হ্ৰদটো চাৰিওফালে পৰ্বত আৰু অৰণ্যৰে আবৃত। ইয়াত নাও চলোৱাৰ মজাই বেলেগ। বিশেষকৈ শীতকালত যেতিয়া আলহী চৰাইবোৰ আহে তেতিয়া এই ঠাইখন চাবলৈ বহুত ধুনীয়া হয়। ইয়াৰ লগতে স্থানীয় লোকে প্ৰস্তুত কৰা বাঁহৰ গাজ আৰু ভাঁপত দিয়া মাছৰ জুতিয়ে ভ্ৰমণটোক সম্পূৰ্ণ কৰি তোলে।

যিসকলে বেছি দূৰ যাব নিবিচাৰে তেওঁলোকৰ বাবে দীপৰ বিল এক উৎকৃষ্ট বিকল্প। গুৱাহাটীৰ উপকণ্ঠত থকা এই জলাশয়টোত সূৰ্যোদয়ৰ সময়ত হাজাৰ হাজাৰ চৰাইৰ কলৰৱ শুনা যায়। চহৰৰ কোলাহলৰ ইমান ওচৰত থাকিও ইয়াত যি নিস্তব্ধতা পোৱা যায় সেয়া সঁচাকৈয়ে আচৰিত। ইয়াৰ পাৰত খোজ কঢ়াৰ পিছত ৰাস্তাৰ কাষৰ গৰম চাহ আৰু জলপান খোৱাটোৱে মনটো সতেজ কৰি তোলে।

অসম আৰু মেঘালয়ৰ সীমান্তত থকা উকিয়াম হৈছে গ্ৰাম্য পৰিৱেশ ভাল পোৱা লোকসকলৰ বাবে এক সুন্দৰ ৰিট্ৰিট। নদীৰ পাৰত বহি থকা বা গাঁৱৰ মাজেৰে খোজ কাঢ়ি স্থানীয় লোকৰ সৈতে কথা পতাৰ মজাই বেলেগ। ইয়াত অসমীয়া আৰু খাচী দুয়োটা শৈলীৰ খাদ্যৰ মিশ্ৰণ পোৱা যায় যিয়ে আপোনাক ঘৰুৱা সোৱাদ প্ৰদান কৰিব। অলপ বেছি সময় হাতত থাকিলে আপুনি মানস ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানলৈও যাব পাৰে। ইউনেস্কোৰ বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ হিচাপে স্বীকৃত এই বননিখনত বন্যপ্ৰাণী দৰ্শনৰ লগতে নদীৰ ৰাফটিং কৰাৰো সুবিধা আছে।

পৃথিৱীৰ সৰ্ববৃহৎ নদী দ্বীপ মাজুলীৰ কথা ক’বলৈ গ’লে ই কেৱল এটা ভ্ৰমণস্থলী নহয় বৰঞ্চ এক সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ। সত্ৰসমূহৰ ভক্তিৰস আৰু মুখাশিল্পৰ পৰম্পৰাই মাজুলীক এক অনন্য পৰিচয় দিছে। ফেৰীৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰ পাৰ হৈ মাজুলী পাওঁতে যি অনুভৱ হয় সেয়া শব্দৰে বুজাব নোৱাৰি। আনহাতে মেঘালয়ৰ ডাউকিত থকা উমংগোট নদীৰ নিৰ্মল পানীয়ে যিকোনো পর্যটকক মুগ্ধ কৰিব। নদীৰ তলৰ শিলবোৰ স্পষ্টকৈ দেখা পোৱাটো এক অতিবাস্তৱ অভিজ্ঞতা। ইয়াৰ ওচৰৰ গাঁওবোৰত পোৱা গাহৰিৰ মাংস আৰু চাউলৰ ব্যঞ্জনবোৰ অতি সুস্বাদু।

অসমৰ ইতিহাসৰ চহৰ তেজপুৰৰ নদীৰ দৃশ্য আৰু প্ৰাচীন মন্দিৰবোৰেও পর্যটকক আকৰ্ষিত কৰে। ইয়াৰ লগে লগে ভৈৰৱকুণ্ডৰ দৰে ঠাইত তিনিখন নদীৰ মিলন হোৱা দৃশ্যটো অতি মনোমোহা। জনজাতীয় খাদ্য আৰু নদীৰ পাৰৰ পিকনিকে এই ঠাইখনক বিশেষ কৰি তোলে। অৱশেষত মেঘালয়ৰ উমিয়াম হ্ৰদৰ বিশালতা আৰু পানীৰ সোঁতৰ শব্দই আপোনাৰ সকলো ভাগৰ আঁতৰাই পেলাব। এই সকলোবোৰ ঠাইয়ে প্ৰমাণ কৰে যে গুৱাহাটীৰ ওচৰতে ইমানবোৰ সম্পদ লুকাই আছে যিবোৰে আমাক প্ৰতিটো সপ্তাহান্ততে এক নতুন পৃথিৱীৰ সোৱাদ দিব পাৰে।