মৃত্যু ভয়ে “থমাইছে” অসমৰ হস্তীৰ গুজৰাট যাত্ৰা

অসমৰ পৰা গুজৰাটলৈ চাৰিটা হাতীৰ পৰিবহণক লৈ সৃষ্ট বিতৰ্কৰ মাজতে, যাত্ৰাকালত জন্তুকেইটাৰ স্বাস্থ্য সন্দৰ্ভত বনপ্ৰেমীসকলে অৱতাৰণা কৰিছে গুৰুতৰ প্ৰশ্নৰ।

উত্তৰ ভাৰতৰ প্ৰাণঘাতী গ্ৰীষ্মপ্ৰৱাহৰ মাজতে উজনি অসমৰ তিনিচুকীয়াৰ পৰা আহমেদাবাদৰ জগন্নাথ মন্দিৰলৈ হাতীকেইটা পৰিবহণৰ বাবে অসমৰ বন বিভাগে অনুমতি দিছিল।

হাতী চাৰিটাৰ পৰিবহণৰ দায়িত্ব বৰ্তমান উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰে’লৱে’ক দিয়া হৈছে।

কিন্তু যাত্ৰাকালত হাতী চাৰিটাৰ স্বাস্থ্যৰ দায়িত্ব গ্ৰহণত– দেখাত এতিয়াও– সম্পূৰ্ণ ধূসৰতাই বিৰাজ কৰিছে।

বনপ্ৰেমী কৰ্মীসকলৰ মতে, তিনিচুকীয়াৰ পৰা আহমেদাবাদলৈ ৩,১০০ কিঃ মিঃৰ সুদীৰ্ঘ যাত্ৰা হাতী চাৰিটাৰ বাবে অতি ৰিস্কি হ’ব পাৰে।

“যদি যাত্ৰাকালত কোনো এটা হাতী মৃত্যুমুখত পৰে, তাৰ দায়িত্ব কোনে ল’ব?” উদ্ধৃতিত নাম উল্লেখৰ অনুমতি নিদিয়া এগৰাকী বনপ্ৰেমীৰ মন্তব্য।

যাত্ৰাকালত হাতীকেইটাৰ সুৰক্ষা সুনিশ্চিত কৰাৰ দায়িত্ব কাৰ হ’ব— হাতী মালিকৰ নে জগন্নাথ মন্দিৰৰ?

বা, যাত্ৰাকালত হাতীৰ মৃত্যুৰ দায়িত্ব ল’বলৈ অসম বা গুজৰাটৰ বন বিভাগ সাজুনে?

নিখুঁত স্বাস্থ্য লৈ হাতীকেইটাই আহমেদাবাদ পাবগৈ বুলি লগত যাব লগা পশু চিকিৎসককেইজনে নিশ্চয়তা দিব পাৰিব নে?

আৰু, হাতী পৰিবহণৰ ক্ষেত্ৰত এন এফ ৰে’লৱে’ দক্ষনে? আহমেদাবাদত হাতীকেইটা নিখুঁতভাৱে উপস্থিত হ’বগৈ বুলি তিনিচুকীয়াৰ মাণ্ডলিক ৰে’লৱে’ প্ৰবন্ধকে কোনো ৰকমৰ এক লিখিত প্ৰতিশ্ৰুতি দিবনে?

খবৰ মতে, হাতী পৰিবহণৰ কাৰণে এন এফ ৰে’লৱে’ৰ বাতানুকূলিত কোনো বিশেষ ডবা নাই। জন্তুকেইটাক আধা-মুকলি ডবাতে পঠোৱাৰ সম্ভাৱনা।

হাতীকেইটাৰ কাৰণে যাত্ৰাটো খুব বিপদসংকুল হ’ব; তাৰ প্ৰথম কাৰণটোৱে হ’ল, উত্তৰ ভাৰতৰ শুকান আৰু গৰম বতৰৰ সৈতে সিহঁতৰ কোনো পৰিচয় নাই।

দ্বিতীয়তে, দূৰণিবটীয়া ৰে’লৰ দ্ৰুতগতিৰ সৈতে হাতীকেইটাই মোকাবিলা কৰিব নোৱাৰিব পাৰে।

যাত্ৰাকাল কমোৱাৰ বাবে অসমৰ বন বিভাগৰ বিষয়াই তিনিচুকীয়াৰ পৰা যোৱা এখন যাত্ৰীবাহী ৰে’লত হাতী নিবলগীয়া ডবাকেইটা সংযোগ কৰিব খুজিছে।

হাতী কঢ়িওৱা ডবাকেইটা খুব সম্ভৱ অৱধ-আচাম বা ব্ৰহ্মপুত্ৰ মে’ইলৰ সৈতে তিনিচুকীয়াত সংযোজন কৰা হ’ব।

কাতিহাৰ ষ্টে’চন পাৰ হোৱাৰ পিছত সকলো ৰে’লেই ঘণ্টাত ১০০ কিঃ মিঃতকৈ অধিক বেগত গতি কৰে।

ৰে’লৱে’ কৰ্তৃপক্ষই স্পষ্ট কৰি দিছে হাতী পৰিবহণৰ বাবে যাত্ৰীবাহী ৰে’লৰ গড় গতি হ্ৰাস কৰিব পৰা নাযাব।

তৃতীয়তে, আৰু এটা আশংকা হৈছে— ভয়বিহ্বল হাতীকেইটাই শুৰেৰে ৰে’লপথৰ ওপৰৰ বৈদ্যুতিক তাঁৰত চোৱাৰ চেষ্টা কৰিব পাৰে, আৰু ফলত বিদ্যুৎস্পৃষ্ট হ’বলগীয়া হ’ব পাৰে।

চতুৰ্থতে, পশু চিকিৎসক আৰু পৰিচাৰকসকলে যাত্ৰাকালত হাতীকেইটা চোৱা-চিতা কৰিবলৈ পৰ্য্যাপ্ত সময় নাপাব পাৰে।

ষ্টে’চনত যাত্ৰীবাহী ৰে’ল থমাৰ সময় দুইৰ পৰা তিনি মিনিট, তেওঁলোক নামি গৈ হাতী থকা বিশেষ ডবাটো পোৱালে ৰে’ল হয়টো যাবৰ হ’ব!

লগতে পঢ়িবলৈ ক্লিক কৰক– প্ৰাণঘাতী গৰমত বিধি উলংঘনেৰে গুজৰাটলৈ নিব খোজা হৈছে অসমৰ চাৰিটাকৈ হাতী