গলব্লাডাৰত ১১ মিলিমিটাৰৰ পাথৰ লৈ দিলজিৎ দোছাঞ্জ, চাইলেণ্ট ষ্টোনক অৱহেলা কৰাটো কিমান বিপজ্জনক জানক

জনপ্ৰিয় পঞ্জাবী গায়ক তথা অভিনেতা দিলজিৎ দোছাঞ্জে শেহতীয়াকৈ এটা সাক্ষাৎকাৰত নিজৰ স্বাস্থ্য সম্পৰ্কীয় এক ডাঙৰ ৰহস্য ফাদিল কৰিছে। তেওঁ জনাইছে যে ২০১৫ চনৰে পৰা তেওঁ নিজৰ পিত্তথলী বা গলব্লাডাৰত এটা ১১-১২ মিলিমিটাৰৰ পাথৰ লৈ জীৱন কটাই আছে, তাও কোনো ধৰণৰ অস্ত্ৰোপচাৰ বা অপাৰেচন নকৰাকৈ। ২০১৫ চনত সামান্য পেটৰ বিষ হোৱাৰ বাবে ডাক্তৰক দেখুওৱাৰ পিছত এই ৰোগ ধৰা পৰিছিল। চিকিৎসকে তেতিয়া তেওঁক গলব্লাডাৰ অপাৰেচন কৰাৰ পৰামৰ্শ দিছিল যদিও এজন বন্ধুৰ কথাত তেওঁ অস্ত্ৰোপচাৰ নকৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। বন্ধুজনৰ যুক্তি আছিল যে যিহেতু পাথৰটোৱে কোনো ধৰণৰ সমস্যা বা তীব্ৰ বিষৰ সৃষ্টি কৰা নাই, গতিকে অপাৰেচন নকৰিলেও চলিব। দিলজিতে এই পাথৰৰ কথা নিজৰ পৰিয়াল আৰু ঘনিষ্ঠ বন্ধু-বৰ্গৰ পৰাও ইমান দিনে লুকুৱাই ৰাখিছিল, যদিও তেওঁ ক’ৰবালৈ গ’লে বেক-আপ হিচাপে সদায় লগত দৰব ৰাখে।

দিলজিতৰ এই মন্তব্যই এতিয়া সাধাৰণ ৰাইজৰ মাজত এক ডাঙৰ বিতৰ্ক আৰু সচেতনতাৰ সৃষ্টি কৰিছে। সমগ্ৰ বিশ্বতে লাখ লাখ লোকৰ পিত্তথলীত পাথৰ হ’লেও বহুতৰে শৰীৰত কোনো লক্ষণ দেখা নাযায়, যাক চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ভাষাত চাইলেণ্ট ষ্টোন বুলি কোৱা হয়। কিন্তু লক্ষণ নাই বুলিয়েই এই পাথৰ শৰীৰত ৰাখি থোৱাটো সুৰক্ষিতনে বুলি প্ৰশ্ন উঠিছে। চিকিৎসকসকলে কৈছে যে এইয়া সমূলি সুৰক্ষিত নহয়। পিত্তথলী হৈছে লিভাৰৰ তলত থকা এটা সৰু অংগ, যিয়ে পিত্তৰস নামৰ এবিধ হজমকাৰী তৰল জমা কৰি ৰাখে। এই তৰল পদাৰ্থই চৰ্বিযুক্ত খাদ্য হজম কৰাত সহায় কৰে। যেতিয়া পিত্তৰসৰ ৰাসায়নিক উপাদানৰ ভাৰসাম্য নষ্ট হৈ যায়, তেতিয়া তাত কঠিন কণাৰ সৃষ্টি হয় আৰু এইবোৰ ধীৰে ধীৰে পাথৰলৈ ৰূপান্তৰিত হয়। ইয়াৰ ভিতৰত বেছিভাগ পিত্তথলীৰ পাথৰেই অতিৰিক্ত কলেষ্টৰেল জমা হৈ তৈয়াৰ হয় আৰু কিছুমান পিত্তৰসত অতিৰিক্ত বিলিৰুবিন জমা হোৱাৰ বাবে সৃষ্টি হয়।

পিত্তথলীৰ পাথৰ হোৱাৰ প্ৰধান কাৰণবোৰৰ ভিতৰত অতিৰিক্ত ওজন বা মেদবহুলতা, অতি সোনকালে ওজন কমাবলৈ কৰা ক্ৰেচ ডায়েট, বেছিকৈ চৰ্বি আৰু কলেষ্টৰেলযুক্ত খাদ্য খোৱা, ডায়েবেটিছ তথা লিভাৰৰ নিৰ্দিষ্ট কিছুমান ৰোগ অন্তৰ্ভুক্ত। মহিলাসকলৰ ক্ষেত্ৰত গৰ্ভাৱস্থা বা বয়স ৪০ পাৰ হ’লে ইয়াৰ আকস্মিক আশংকা বৃদ্ধি পায়। দিলজিৎ দোছাঞ্জৰ ক্ষেত্ৰত পাথৰটোৱে কোনো ডাঙৰ সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰা নাই যদিও চিকিৎসকসকলৰ মতে ই যিকোনো মুহূৰ্ততে বিপজ্জনক ৰূপ ল’ব পাৰে। যেতিয়ালৈকে পাথৰটো পিত্তথলীত স্থিৰ হৈ থাকে, তেতিয়ালৈকে কোনো বিষ নহয়। কিন্তু যেতিয়াই পাথৰটো লৰচৰ কৰি পিত্তনলী অৱৰুদ্ধ কৰি পেলায়, তেতিয়াই তীব্ৰ শাৰীৰিক জটিলতাৰ আৰম্ভণি ঘটে।

যদি আপোনাৰ পিত্তথলীৰ পাথৰটো চাইলেণ্ট অৱস্থাৰ পৰা সক্ৰিয় হৈ পৰে, তেন্তে কিছুমান বিশেষ লক্ষণ দেখা দিব পাৰে। পেটৰ সোঁফালৰ ওপৰৰ অংশত বা মাজভাগত হঠাৎ তীব্ৰ বিষ হ’ব পাৰে, যিটো কেইমিনিটমানৰ পৰা কেইবা ঘণ্টালৈকে থাকিব পাৰে। চৰ্বিযুক্ত বা গধুৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত পেটৰ বিষ বৃদ্ধি পোৱা, বিষটো পিঠি বা সোঁ কান্ধৰ ফালে বিয়পি পৰা, বমি বমি ভাব বা একেৰাহে বমি হওয়া ইয়াৰ অন্যতম লক্ষণ। ইয়াৰ উপৰি কঁপুনি উঠি জ্বৰ অহা আৰু জণ্ডিচৰ লক্ষণো দেখা দিব পাৰে।

আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চিকিৎসা নিৰ্দেশিকা অনুসৰি যদি আলট্ৰাচাউণ্ডত পিত্তথলীত পাথৰ ধৰা পৰাৰ পিছতো ৰোগীৰ কোনো লক্ষণ নাথাকে, তেন্তে চিকিৎসকসকলে বহু সময়ত অপেক্ষা আৰু পৰ্যবেক্ষণৰ পৰামৰ্শ দিয়ে। কিন্তু যদি এবাৰো পিত্তথলীৰ পাথৰৰ বাবে বিষ বা কোনো জটিলতা দেখা দিয়ে, তেন্তে পিত্তথলীটো অস্ত্ৰোপচাৰ কৰি আঁতৰাই দিয়াটোৱেই হৈছে মান্য চিকিৎসা। চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ভাষাত ইয়াক লেপ্ৰ’স্কোপিক কলিচিষ্টেক্টমি বুলি কোৱা হয়। এইটো এটা অতি সুৰক্ষিত আৰু সৰু ফুটা কৰি কৰা অস্ত্ৰোপচাৰ। পিত্তথলী আঁতৰাই পেলালেও মানুহ জীয়াই থকাত বা খাদ্য হজম হোৱাত কোনো সমস্যা নহয়, কাৰণ লিভাৰৰ পৰা পিত্তৰস তেতিয়া পোনপটীয়াকৈ ক্ষুদ্ৰান্ত্ৰলৈ প্ৰবাহিত হয়। চিকিৎসকসকলে সকীয়াই দিছে যে দিলজিৎ দোছাঞ্জৰ দৰে ভাগ্য সকলোৰে নহ’বও পাৰে। কোনো এজন ব্যক্তিৰ অভিজ্ঞতাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি নিজৰ পিত্তথলীৰ পাথৰক অৱহেলা কৰাটো চৰম বিপদৰ কাৰণ হ’ব পাৰে। সেয়েহে পিত্তথলীত পাথৰ ধৰা পৰিলে পলম নকৰি এজন বিশেষজ্ঞ গেষ্ট্ৰ’এণ্টাৰ’লজিষ্ট বা চাৰ্জনৰ পৰামৰ্শ লৈ নিয়মীয়া পৰীক্ষাৰ মাজত থকাটো উচিত।