যদি বিয়াৰ পিছত আপোনাৰ আৰু আপোনাৰ সংগীৰ মাজৰ দূৰত্ব বাঢ়ি যায়, তেন্তে ই সম্পৰ্কৰ অৱনতি ঘটাৰ ইংগিত দিয়ে, যিটো নাইকিয়া কৰিবলৈ আপুনি ৫টা মূল শত্ৰুক চিনি পাব লাগিব। সেইকেইটা হৈছে যোগাযোগৰ অভাৱ, ইগো, আনৰ সৈতে তুলনা, শাৰীৰিক ঘনিষ্ঠতাত অনিহা আৰু ব্যক্তিগত সময়ৰ অভাৱ। এইবোৰক আওকাণ কৰিলে সম্পৰ্কত তিক্ততা বৃদ্ধি পায়, যাৰ ফলত অনিবাৰ্য বিচ্ছেদ হ’ব পাৰে। এই সমস্যাবোৰৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ মুকলি যোগাযোগ আৰু পাৰস্পৰিক সন্মান অতি প্ৰয়োজনীয়।
সম্পৰ্কৰ৫টা মূল শত্ৰু আৰু বিশদ আলোচনা:
১) যোগাযোগৰ অভাৱ: বহুতে ভাবে যে বিয়াৰ পিছত যত্নৰ প্ৰয়োজন নাই। দিনটোৰ ভিতৰত ফোন কল আৰু মেছেজ কমি যোৱা বা ইজনে সিজনক এৰাই চলাৰ প্ৰৱণতা এটা সম্পৰ্কৰ প্ৰধান শত্ৰু। যদি আপুনি আপোনাৰ সংগীক আপোনাৰ অনুভৱ, ভয়, বা প্ৰয়োজনৰ বিষয়ে স্পষ্টকৈ নকয় তেন্তে দূৰত্ব বাঢ়ি যায়।
২) অহংকাৰ: ‘মই প্ৰথমে কিয় কথা পাতিম?’—এই মানসিকতাই সম্পৰ্কটো ধ্বংস কৰি পেলায়। কাজিয়া বা ভুল বুজাবুজিৰ পিছত নিজৰ ইগো বা জেদ ধৰি ৰাখিলে সমস্যাটো সমাধান নহয়, বৰঞ্চ বৃদ্ধি পায়।
৩) আনৰ লগত তুলনা: নিজৰ সংগীক আন কাৰোবাৰ স্বামী/পত্নীৰ লগত তুলনা কৰাটো এক প্ৰকাৰৰ মানসিক নিৰ্যাতন। ই অস্বাস্থ্যকৰ প্ৰতিযোগিতাৰ সৃষ্টি কৰে আৰু আপোনাৰ সংগীৰ আত্মবিশ্বাস হ্ৰাস কৰে।
৪) শাৰীৰিক ঘনিষ্ঠতাৰ অভাৱ: বিয়াৰ পিছত ৰোমান্টিক বা যৌন প্ৰয়োজনীয়তাৰ বিষয়ে মুকলিকৈ আলোচনা নকৰা আৰু ইজনে সিজনক সময় নিদিয়াটোৱে দূৰত্ব বৃদ্ধি কৰে। একেলগে থকাৰ পিছতো যদি শাৰীৰিক আৰু আৱেগিক ঘনিষ্ঠতা নাথাকে তেন্তে সম্পৰ্কটো ভাঙি যাব পাৰে।
৫) ইজনে সিজনৰ প্ৰতি আগ্ৰহ কমি যোৱা আৰু ব্যক্তিগত সময়ৰ অভাৱ: একেলগে থকাৰ সময়ত আকৰ্ষণ কমি যোৱাটো স্বাভাৱিক, কিন্তু নতুনত্ব আনিবলৈ চেষ্টা নকৰিলে সম্পৰ্কটো বিৰক্তিকৰ হৈ পৰে। আকৌ, নিজৰ বা সংগীৰ বাবে ব্যক্তিগত সময় বিচাৰি উলিয়াব নোৱাৰাটোৱে মানসিক চাপ বৃদ্ধি কৰে।
দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰাৰ উপায়:
* মুকলিকৈ কথা কওক: নিজৰ প্ৰয়োজন আৰু সমস্যাৰ বিষয়ে বিনাদ্বিধাই আলোচনা কৰক।
* নতুনত্ব আনক: একেলগে ভ্ৰমণলৈ যাওক বা কাৰোবাক চাৰপ্ৰাইজ দিবলৈ চেষ্টা কৰক।
* বিশ্বাস বজাই ৰাখকঃ জীয়াই থকাৰ যুঁজত ইজনে সিজনৰ প্ৰতি বিশ্বাস আৰু পাৰস্পৰিক সন্মান আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা।
এই টিপছসমূহ সাধাৰণ সম্পৰ্ক মনোবিজ্ঞানৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি তৈয়াৰ কৰা হৈছে। বিশেষ পৰিস্থিতিত এজন পেছাদাৰী পৰামৰ্শদাতাৰ পৰামৰ্শ লোৱাটো প্ৰয়োজনীয়।
