গোলাঘাট জিলাৰ মেৰাপানীৰ বৃহত্তৰ দয়াং অঞ্চলত বিলাহীৰ মূল্য অভাৱনীয়ভাৱে হ্ৰাস পোৱাৰ ফলত শ শ কৃষকে তীব্ৰ আৰ্থিক সংকটৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছে। বজাৰত প্ৰতি কিলোগ্ৰাম বিলাহীৰ মূল্য মাত্ৰ এক টকালৈ অৱনমিত হোৱাৰ বাবে কৃষকসকলে উৎপাদনৰ নামত কৰা ব্যয়ৰ সামান্য অংশও ঘূৰাই পোৱাত ব্যৰ্থ হৈছে আৰু উপায়ন্তৰ হৈ উৎপাদিত ফচল গৰুক খুৱাবলৈ বাধ্য হৈছে। আকস্মিকভাৱে হোৱা মূল্যৰ অৱনতিৰ বাবে দীৰ্ঘদিন ধৰি শাক-পাচলিৰ খেতিৰে স্বাৱলম্বী হৈ অহা অঞ্চলটোৰ কৃষক সমাজৰ মাজত হাহাকাৰৰ সৃষ্টি কৰিছে।
কৃষকসকলে উন্নত মানৰ বীজ, সাৰ, কীটনাশক, জলসিঞ্চন আৰু শ্ৰমিকৰ নামত বৃহৎ পৰিমাণৰ ধন ব্যয় কৰি এক লাভালাভৰ আশা কৰিছিল। বহু পৰিয়ালে নিজৰ সাঁচতীয়া ধন ব্যয় কৰাৰ লগতে উন্নত ফচলৰ আশাত বেংক তথা ব্যক্তিগত খণ্ডৰ পৰা ঋণ পৰ্যন্ত লৈছিল। কিন্তু বৰ্তমান বজাৰত বিলাহীৰ মূল্য ইমানেই শোচনীয় যে উৎপাদিত সামগ্ৰী বজাৰলৈ কঢ়িয়াই নিয়াৰ খৰচ প্ৰকৃত বিক্ৰী মূল্যতকৈ অধিক হৈ পৰিছে।
পৰিস্থিতি ইমানেই ভয়াবহ হৈ পৰিছে যে বহু ব্যৱসায়ীয়ে কৃষকৰ পৰা বিলাহী ক্ৰয় কৰিবলৈকে অস্বীকাৰ কৰিছে। আন এগৰাকী ভুক্তভোগী কৃষকে সংবাদ মাধ্যমৰ আগত কয় যে ব্যৱসায়ীসকলে প্ৰতি কিলোগ্ৰাম বিলাহীৰ বিনিময়ত মাত্ৰ এক টকা দিব বিচাৰিছে, যাৰ ফলত তেওঁলোকে বিনিয়োগৰ সামান্য অংশও উদ্ধাৰ কৰিব পৰা ক্ৰেতাৰ অভাৱত উপায়হীন হৈ বহু কৃষকে খেতিপথাৰতে বিলাহী নষ্ট হ’বলৈ দিয়াৰ লগতে পশুধনৰ খাদ্য হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ বাধ্য হৈ পৰিছে।
এই সমগ্ৰ সংকটৰ মূল কাৰণ হিচাপে অঞ্চলটোত শীতল ভঁৰাল (cold storage) আৰু ফচল সংৰক্ষণৰ আন্তঃগাঁথনিৰ অভাৱকে চিহ্নিত কৰা হৈছে। ডাঙৰ কৃষিবজাৰসমূহত মূল্য সুস্থিৰ নোহোৱালৈকে উৎপাদিত সামগ্ৰী সংৰক্ষণ কৰি ৰখাৰ সুবিধা থাকে যদিও মেৰাপানীৰ কৃষকসকলৰ তেনে কোনো বিকল্প নাই। ফচল চপোৱাৰ লগে লগে সেয়া বিক্ৰী কৰিবলৈ তেওঁলোক বাধ্য হয়। আন এগৰাকী কৃষকে উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰি কয় যে সংৰক্ষণৰ সুবিধা থকাহেঁতেন তেওঁলোকে বজাৰৰ মূল্য সুস্থিৰ হোৱালৈ অপেক্ষা কৰিব পাৰিলেহেঁতেন। কিন্তু আন্তঃগাঁথনিৰ অভাৱত এতিয়া পানীৰ দৰত ফচল বিক্ৰী কৰিবলগীয়া হৈছে বা পেলাই দিবলগীয়া হৈছে।
ক্ৰমাৎ বৃদ্ধি পোৱা বজাৰৰ এই অস্থিৰতাই কৃষকসকলক ক্ষুব্ধ কৰি তুলিছে আৰু তেওঁলোকে চৰকাৰৰ আন্তঃগাঁথনিমূলক বিফলতাক কঠোৰ সমালোচনা কৰিছে। কৃষকসকলে অসম চৰকাৰ আৰু কৃষি বিভাগৰ পৰা জৰুৰী হস্তক্ষেপৰ দাবী জনাইছে। এক সুশৃংখল ক্ৰয় ব্যৱস্থা, কাৰ্যক্ষম শীতল ভঁৰাল আৰু খাদ্য প্ৰস্তুতকৰণ উদ্যোগ স্থাপনৰ জৰিয়তে এই দুৰৱস্থাৰ অৱসান ঘটোৱাৰ আহ্বান জনোৱা হৈছে। সময়োচিত চৰকাৰী পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰা নহ’লে অনাগত দিনত মেৰাপানীৰ কৃষক সমাজ অধিক ঋণ আৰু হতাশাৰ গৰাহত পৰাটো নিশ্চিত। চৰকাৰী সঁহাৰি আৰু স্থায়ী সমাধানৰ অভাৱত অঞ্চলটোৰ কৃষি অৰ্থনীতিৰ ভৱিষ্যত বৰ্তমান তীব্ৰ অনিশ্চয়তাৰ মাজত আৱদ্ধ হৈ ৰৈছে।
