মানুহৰ জীৱনত বহু বিষয় অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। য’ত ভাল আৰু বেয়া দুয়োটা স্বভাৱৰ সংমিশ্ৰণ ঘটিছে। আকৌ সামাজিক জীৱ হিচাপে কেতিয়াবা নিজৰ লাভৰ বাবে প্ৰকৃত কথাবোৰ বিকৃত কৰাও দেখা যায়। তাৰে এটা হ’ল মিছা কোৱাৰ প্ৰৱণতা।
দৈনন্দিন জীৱনত আমি বিভিন্ন কাৰণত কিমান যে সৰু-বৰ মিছা কথা শুনিব লগা হয়। কেতিয়াবা অৱশ্যে সেয়া ধৰা পৰি যায়! কিন্তু বেছিভাগ সময়তে মিছা কথা এটা ধৰা পেলোৱাটো সহজ নহয়।
কথা কওঁতে মানুহে যেতিয়াই তেতিয়াই মিছাৰ আশ্ৰয় লয়। আনহাতে বহুতেই মিছা কথাৰ দ্বাৰা প্ৰতাৰিত হৈ কিছু সময়ৰ বাবে চিন্তা কৰিবলৈ বাধ্য হয়—যদিহে মিছা কথাক সহজে পৃথক কৰিব পৰা কিবা এটা থাকিলহেঁতেন!
কিন্তু মিছা কথা ক’লে আমাৰ শৰীৰত পৰিৱৰ্তন হয় বুলি জানেনে? হয়, কেৱল সেই পৰিৱৰ্তনটো লক্ষ্য কৰিলেই আপুনি সন্মুখৰ ব্যক্তিজনৰ মিছা কথা সহজেই ধৰিব পাৰিব।
আচলতে মিছা কথাই আমাৰ শৰীৰৰ এটা অংশ গৰম কৰি তোলে। অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে যেতিয়া কোনোবাই মিছা কথা কয় তেতিয়া তেওঁলোকে “পিনোকিঅ’ ইফেক্ট” অনুভৱ কৰে। যাৰ বাবে ব্যক্তিজনৰ নাকৰ চাৰিওফালে থকা অৰবিটৰ পেশী আৰু চকুৰ ভিতৰৰ কোণবোৰৰ উষ্ণতা বৃদ্ধি পায়।
বিজ্ঞানে কয় যে কঠিন মানসিক কাম কৰা লোকৰ মুখৰ উষ্ণতা কমি যায়। আনহাতে যিসকল লোকে অধিক উদ্বিগ্নতাত থাকে তেওঁলোকৰ মুখৰ উষ্ণতা অধিক হয়। গৱেষকসকলে মানুহৰ মুখৰ উষ্ণতা নিৰীক্ষণ কৰিবলৈ থাৰ্মোগ্ৰাফী ব্যৱহাৰ কৰে। সেই অনুসৰি আপুনি সঁচা নে মিছা কৈছে আপোনাৰ নাকে কৈ ক’ব পাৰে।
তদুপৰি, মিছা কথা কওঁতে চকুৰ পতা সঘনাই তললৈ নামি যায়। একে সময়তে মিছা কথা কোৱাৰ সময়ত মানুহে অত্যধিক কথা কয় আৰু চকুৰ পিনে চোৱাৰ পৰা বিৰত থাকে। কেৱল এয়াই নহয়, কেতিয়াবা মিছলীয়াসকলেও মুখ আৰু নাক ঢাকি ৰাখে। সেয়ে এতিয়াৰ পৰা এই সকলোবোৰ বিষয় পৰ্যবেক্ষণ কৰিলে মিছলীয়াজনক সহজেই ধৰিব পাৰিব।
