ইজৰাইল-ইৰাণৰ যুদ্ধৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত হাজাৰ হাজাৰ কিলোমিটাৰ দূৰত থকা ভাৰতীয় ৰেষ্টুৰেণ্টসমূহৰ মেনুতো এতিয়া ইয়াৰ প্ৰভাৱ পৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। হৰমুজ প্ৰণালীৰে গেছ সৰবৰাহ ব্যাহত হোৱাৰ ফলত দেশজুৰি সৃষ্টি হোৱা এলপিজি সংকটে দিল্লী, মুম্বাই আৰু বেংগালুৰুৰ দৰে মহানগৰীৰ ৰেষ্টুৰেণ্টসমূহক তেওঁলোকৰ খাদ্য তালিকাত আমূল পৰিৱৰ্তন আনিবলৈ বাধ্য কৰিছে।
এই পৰিস্থিতিত ৰেষ্টুৰেণ্টসমূহৰ মেনুৰ পৰা বাদ পৰিছে অত্যন্ত জনপ্ৰিয় উত্তৰ ভাৰতীয় পদ বাটাৰ চিকেন আৰু ছোলে ভাটোৰেৰ দৰে ভজা খাদ্যসমূহ। ইয়াৰ মুখ্য কাৰণ সোৱাদ নহয়, বৰঞ্চ ইন্ধনৰ নাটনিহে, কিয়নো ভাৰতৰ প্ৰায় ৯০ শতাংশ ৰেষ্টুৰেণ্টেই ৰন্ধন গেছৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল আৰু বাণিজ্যিক চিলিণ্ডাৰৰ নাটনিৰ বাবে বেছি সময় ধৰি গেছত সিজাব লগা গ্ৰেভীযুক্ত খাদ্য বা দকৈ ভজা খাদ্যসমূহ তৈয়াৰ কৰাটো কঠিন হৈ পৰিছে।
ইয়াৰ বিপৰীতে তন্দুৰত প্ৰস্তুত কৰা পদসমূহ যেনে তন্দুৰী চিকেন, পনীৰ টিক্কা, নান আৰু কুলচাৰ লগতে কম ইন্ধন খৰচ হোৱা সণ্ডুইচ বা গ্ৰিল কৰা খাদ্যসমূহ এতিয়াও মেনুত টিকি আছে। আনহাতে, এই সংকটৰ ফলত দক্ষিণ ভাৰতীয় ৰেষ্টুৰেণ্টসমূহ আটাইতকৈ বেছি সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈছে কাৰণ মচলা ধোচা বা উত্তপম বনাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা তাৱাখন দীৰ্ঘ সময় ধৰি গৰম কৰি ৰাখিবলৈ প্ৰচুৰ পৰিমাণে গেছৰ প্ৰয়োজন হয়। সেয়েহে বহু ধোচাৰ দোকানে বৰ্তমান ভাত আৰু সাম্বাৰৰ দৰে কম ইন্ধন খৰচ হোৱা খাদ্যৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিছে আৰু আন কিছুমান সৰু দোকানে কেৱল চাহ-কফি বিক্ৰী কৰিয়েই সেৱা সীমিত কৰি ৰাখিছে।
