কাজিৰঙাৰ বন্যপ্ৰাণী পৰ্যটনক বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠা কৰা অন্যতম অগ্ৰণী ব্যক্তি, বিশিষ্ট পৰ্যটন উদ্যোক্তা তথা প্ৰকৃতিপ্ৰেমী অচিন্ত্য কুমাৰ বৰুৱা আৰু ইহজগতত নাই। ‘মঞ্জুদা’ নামেৰে সৰ্বজনপৰিচিত এইগৰাকীৰ অচিন্ত্য কুমাৰ বৰুৱাৰ বিয়োগত সমগ্ৰ অসমৰ পৰ্যটন উদ্যোগৰ লগতে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বন্যপ্ৰাণীতন্ত্ৰ আৰু প্ৰকৃতি সংৰক্ষণৰ সৈতে জড়িত মহলত গভীৰ শোকৰ ছাঁ পৰিছে। নব্বৈৰ দশকত কাজিৰঙাত প্ৰথমটো ব্যক্তিগত খণ্ডৰ পৰ্যটন আৱাস গঢ়ি তোলা বৰুৱাৰ প্ৰয়াণক উত্তৰ-পূবৰ সামগ্ৰিক পৰ্যটন ক্ষেত্ৰৰ বাবে এক অপূৰণীয় ক্ষতি বুলি অভিহিত কৰা হৈছে। বন্যপ্ৰাণীপ্ৰেমী, প্ৰকৃতিবিদ, গাইড আৰু পৰ্যটকসকলৰ মাজত অত্যন্ত জনপ্ৰিয় বৰুৱাই কাজিৰঙাক গোলকীয় পৰ্যটন মানচিত্ৰত চিনাক্ত কৰোৱাত ঐতিহাসিক ভূমিকা পালন কৰিছিল।
নব্বৈৰ দশকত যেতিয়া উত্তৰ-পূব ভাৰতত পৰ্যটন উদ্যোগ প্ৰাথমিক অৱস্থাত আছিল, সেই প্ৰত্যাহ্বানমূলক সময়তে অচিন্ত্য কুমাৰ বৰুৱাৰ ব্যতিক্ৰমী আৰু দূৰদৰ্শী চিন্তাৰ ফচলস্বৰূপে কাজিৰঙাত গঢ়ি উঠিছিল ‘ৱাইল্ড গ্ৰাছ’ (Wild Grass) ৰিজৰ্ট। কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ সমীপৱৰ্তী অঞ্চলৰ এইটোৱেই আছিল প্ৰথমটো ব্যক্তিগত খণ্ডৰ ৰিজৰ্ট, যিয়ে পৰৱৰ্তী সময়ত অঞ্চলটোৰ বন্যপ্ৰাণ পৰ্যটনৰ ভেটি স্থাপন কৰিছিল। তেওঁৰ পৰ্যটন দৰ্শন কেৱল ব্যৱসায়িক কেন্দ্ৰিক নাছিল, বৰঞ্চ প্ৰকৃতিৰ সৈতে মানুহৰ সুসমঞ্জস সম্পৰ্ক গঢ়ি তোলাৰ এক অনন্য আৰু নিৰন্তৰ প্ৰয়াস আছিল।
অচিন্ত্য কুমাৰ বৰুৱা কেৱল এজন সফল ব্যৱসায়ী বা উদ্যোক্তাই নাছিল, তেওঁ আছিল মানৱীয় প্ৰমূল্য আৰু মৰ্যাদাৰে পৰিপূৰ্ণ এক বিৰল ব্যক্তিত্ব। পৰ্যটন উদ্যোগটো কেৱল স্বত্বাধিকাৰী বা পৰ্যটকৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি নহয়, বৰঞ্চ ইয়াৰ আঁৰত থকা সাৰথি, চালক, পথপ্ৰদৰ্শক আৰু তৃণমূল পৰ্যায়ৰ কৰ্মীসকলৰ ওপৰতো সমানেই নিৰ্ভৰশীল বুলি তেওঁ গভীৰভাৱে অনুভৱ কৰিছিল। এই চিন্তাধাৰাৰে তেওঁ ‘ৱাইল্ড গ্ৰাছ’ত চালক আৰু গাইডসকলৰ বাবে ‘সাৰথিৰ কক্ষ’ (Sarothi’s Room) নিৰ্মাণ কৰিছিল, য’ত বিচনী, বিচনা আৰু শৌচাগাৰৰ আধুনিক সুবিধা আছিল। এই পৰ্যটক সহযোগীসকলৰ থকা-খোৱাৰ বাবদ তেওঁ কোনো ধৰণৰ ধন লোৱা নাছিল আৰু তেওঁলোকক নিজৰ পৰিয়ালৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ হিচাপে গণ্য কৰি আতিথ্য খণ্ডত এক অনন্য মানদণ্ড স্থাপন কৰিছিল।
প্ৰকৃতিৰ সৈতে একাত্ম হৈ জীৱন অতিবাহিত কৰাৰ যি দৰ্শন বৰুৱাই বিশ্বাস কৰিছিল, তাৰ প্ৰতিফলন ঘটিছিল সমগ্ৰ ‘ৱাইল্ড গ্ৰাছ’ৰ চৌহদত। কংক্ৰিটৰ আধুনিক আড়ম্বৰপূৰ্ণ ৰিজৰ্টসমূহৰ বিপৰীতে তেওঁ ইয়াক এক উদ্ভিদ উদ্যানলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছিল, য’ত ৪০ তকৈও অধিক প্ৰজাতিৰ বৃক্ষ আৰু প্ৰায় ২০০ প্ৰজাতিৰ গুল্ম তথা লতা-জাতীয় উদ্ভিদ সংৰক্ষণ কৰা হৈছিল। পৰ্যটকসকলক প্ৰকৃতিৰ প্ৰকৃত সোৱাদ দিবলৈ ৰিজৰ্টখনত দূৰদৰ্শন বা অন্যান্য প্ৰযুক্তিগত মাধ্যমৰ ব্যৱহাৰৰ পৰা বিৰত থকা হৈছিল। ‘ৱাইল্ড গ্ৰাছ’ৰ সন্ধিয়াৰ পৰিৱেশ আছিল অত্যন্ত আকৰ্ষণীয়, য’ত বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা অহা পৰ্যটকসকলে মঞ্জুদাৰ মুখত বন্যপ্ৰাণী, অৰণ্য আৰু অসমৰ সমাজ-জীৱনৰ গভীৰ জ্ঞানগৰ্ভ তথা ৰোমাঞ্চকৰ কাহিনী শুনিবলৈ ভিৰ কৰিছিল।
পৰ্যটন ক্ষেত্ৰৰ সৈতে জড়িত অভিজ্ঞ মহলৰ মতে, বৰুৱা নিজে কোনো ট্যুৰ অপাৰেটৰ নাছিল যদিও তেওঁৰ ব্যৱহাৰিক জ্ঞান আৰু সততাই অসমৰ পৰ্যটন ক্ষেত্ৰখনক দীৰ্ঘদিন ধৰি সঠিক পথ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। পৰ্যটনৰ ক্ষেত্ৰত পেচাদাৰী সততা ধৰি ৰখাৰ ওপৰত তেওঁ সদায় গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল। উদাহৰণস্বৰূপ, শীতকালত শ্বিলং বা চেৰাপুঞ্জীলৈ যোৱা পৰ্যটকসকলক জলপ্ৰপাতসমূহ শুকাই যোৱাৰ বিষয়ে আগতীয়াকৈ সত্য তথ্য অৱগত কৰিবলৈ আৰু সেই সময়ত পৰ্যাপ্ত ৰেষ্টুৰেণ্ট নথকাৰ বাবে লগত আহাৰ লৈ যাবলৈ তেওঁ দিয়া পৰামৰ্শসমূহে পৰ্যটকৰ প্ৰতি থকা তেওঁৰ আন্তৰিকতা আৰু দুৰদৰ্শিতাকে প্ৰমাণ কৰে।
বিশিষ্ট পৰ্যটন তথা বন্যপ্ৰাণীপ্ৰেমী অচিন্ত্য কুমাৰ বৰুৱাৰ প্ৰয়াণৰ লগে লগে অসমৰ পৰ্যটন জগতৰ এটা গৌৰৱোজ্জ্বল অধ্যায়ৰ অন্ত পৰিল। বৰ্তমান তেওঁৰ মৃত্যুত ৰাজ্যৰ বিভিন্ন প্ৰকৃতিপ্ৰেমী সংগঠন, পৰ্যটন বিভাগ আৰু স্থানীয় ৰাইজে গভীৰ শোক প্ৰকাশ কৰি শোকসন্তপ্ত পৰিয়ালবৰ্গলৈ সমবেদনা জ্ঞাপন কৰিছে। তেওঁ দি যোৱা সংৰক্ষণৰ বাৰ্তা, সততা আৰু মানৱীয় প্ৰমূল্যসমূহ কাজিৰঙাৰ অৰণ্য আৰু বিশ্বৰ হেজাৰ হেজাৰ প্ৰকৃতিপ্ৰেমীৰ হৃদয়ত চিৰদিন সজীৱ হৈ থাকিব।
