দুৰ্গাপূজা ভাৰতীয় সংস্কৃতি, ধৰ্মীয় বিশ্বাস আৰু সামাজিক সম্প্ৰীতিৰ এক অনন্য প্ৰতীক। এই উৎসৱ কেৱল দেৱী দুৰ্গাৰ আৰাধনাৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নহয়, বৰঞ্চ ই মানুহৰ মাজত ভাতৃত্ববোধ, ঐক্য, মৰম আৰু মানৱীয়তাৰ বাৰ্তা বহন কৰে। যুগ যুগ ধৰি চলি অহা এই উৎসৱে সময়ৰ পৰিৱৰ্তনৰ সৈতে নিজৰ ৰূপ সলনি কৰিলেও ইয়াৰ অন্তৰ্নিহিত আধ্যাত্মিক তাৎপৰ্য আজিও একেই আছে। অতীতৰ পৰম্পৰা আৰু বৰ্তমানৰ জাকজমকতাৰ মাজৰ এই পৰিৱৰ্তন সমাজৰ সাংস্কৃতিক যাত্ৰাৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অধ্যায়।
অতীতত পূজাৰ আয়োজনত হয়তো আজিৰ দৰে অত্যাধুনিক প্ৰযুক্তি, আকৰ্ষণীয় আলোকসজ্জা অথবা বিশাল মণ্ডপৰ প্ৰদৰ্শন নাছিল; কিন্তু মানুহৰ মনত আছিল গভীৰ ভক্তি আৰু উৎসৱৰ প্ৰতি অকৃত্ৰিম আকৰ্ষণ। অতীতৰ দুৰ্গাপূজাৰ স্মৃতি কেৱল ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰ স্মৃতি নহয়, ই আছিল সামাজিক সম্পৰ্ক আৰু সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ এক জীৱন্ত প্ৰতিচ্ছবি।
সময়ৰ সোঁতত সমাজৰ পৰিৱৰ্তন ঘটিল। বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰ উন্নতি, নগৰীকৰণ, অৰ্থনৈতিক বিকাশ আৰু আধুনিক জীৱনশৈলীৰ প্ৰভাৱে দুৰ্গাপূজাৰ উদযাপনতো নতুন মাত্ৰা যোগ কৰিলে। বৰ্তমানৰ দুৰ্গাপূজা যেন পোহৰ, সৌন্দৰ্য আৰু সৃষ্টিশীলতাৰ এক বৃহৎ উৎসৱলৈ পৰিণত হৈছে। আকৰ্ষণীয় মণ্ডপ নিৰ্মাণ, বিচিত্ৰ সজ্জা, মনোমোহা আলোকসজ্জা, সুন্দৰ প্ৰতিমা আৰু বিভিন্ন সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ জৰিয়তে পূজাৰ পৰিৱেশ অধিক বৰ্ণিল হৈ উঠিছে।
বিশেষকৈ বৰ্তমানৰ প্ৰজন্মৰ মাজত দুৰ্গাপূজাক লৈ উৎসাহ আৰু উদ্দীপনা যথেষ্ট বৃদ্ধি পাইছে। নতুন নতুন ধাৰণাৰে নিৰ্মিত পূজা মণ্ডপ, পৰম্পৰা আৰু আধুনিকতাৰ সংমিশ্ৰণ, সামাজিক মাধ্যমৰ প্ৰচাৰ আৰু বিভিন্ন সাংস্কৃতিক কাৰ্যসূচীয়ে উৎসৱটোক অধিক জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছে। দূৰ-দূৰণিৰ পৰা মানুহে পূজা চাবলৈ আহে। ইয়াৰ ফলত পৰ্যটন, ব্যৱসায়-বাণিজ্য আৰু স্থানীয় অৰ্থনীতিয়েও যথেষ্ট গতি লাভ কৰে।
কিন্তু বৰ্তমানৰ এই জাকজমকতাৰ মাজতে কিছুমান চিন্তনীয় দিশ উদয় হৈছে। কেতিয়াবা পূজাৰ আধ্যাত্মিক উদ্দেশ্যতকৈ বাহ্যিক আড়ম্বৰ আৰু প্ৰতিযোগিতাই অধিক গুৰুত্ব লাভ কৰা দেখা যায়। অত্যধিক ব্যয়, বিদ্যুতৰ অপচয়, প্লাষ্টিকৰ ব্যৱহাৰ আৰু শব্দ প্ৰদূষণেও পৰিৱেশৰ ওপৰত নেতিবাচক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। উৎসৱৰ আনন্দ যাতে আনৰ অসুবিধাৰ কাৰণ নহয়, সেই কথাও আমাৰ মনত ৰখা উচিত।
আনহাতে, আধুনিকতাৰ সকলো দিশকে নেতিবাচকভাৱে চোৱাটোও উচিত নহয়। বৰ্তমানৰ প্ৰযুক্তি আৰু সৃষ্টিশীলতাই আমাৰ পৰম্পৰাক নতুন ৰূপত উপস্থাপন কৰাৰ সুযোগ প্ৰদান কৰিছে। আধুনিক আলোকসজ্জা, নান্দনিক মণ্ডপ আৰু ডিজিটেল মাধ্যমৰ সহায়ত আমাৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যক অধিকসংখ্যক মানুহৰ ওচৰলৈ লৈ যাব পাৰি। প্ৰয়োজন মাথোঁ এই আধুনিকতাৰ সৈতে পৰম্পৰাৰ সুস্থ সমন্বয় স্থাপন কৰা। প্ৰকৃততে আধুনিকতা আৰু লোকৰ মাজত ধৰ্মীয় বিশ্বাস, সামাজিক মূল্যবোধ আৰু সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ সৈতে সন্মান অটুট ৰখাটাই হ’ব আমাৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ দায়িত্ব।
অসমৰ দৰে বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ সংস্কৃতিৰ ৰাজ্যত দুৰ্গাপূজাই সামাজিক সম্প্ৰীতি আৰু সামূহিক ঐক্যৰ ক্ষেত্ৰতো এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। বিভিন্ন ধৰ্ম, ভাষা আৰু সম্প্ৰদায়ৰ মানুহ একেলগে উৎসৱৰ আনন্দ উপভোগ কৰে। এই মিলন আৰু সম্প্ৰীতিৰ জৰিয়তে আমাৰ সমাজৰ বহুত্ববাদী চৰিত্ৰ প্ৰতিফলিত হয়। সেয়ে, দুৰ্গাপূজাক কেৱল ধৰ্মীয় উৎসৱ হিচাপে নহয়, বৰঞ্চ মানুহৰ মাজত একতা, সহায়ৰ ভাব আৰু এক সামাজিক উৎসৱ হিচাপেও মূল্যায়ন কৰা উচিত।
সামগ্ৰিকভাৱে ক’ব পাৰি যে দুৰ্গাপূজাৰ অতীতৰ পৰম্পৰা আৰু বৰ্তমানৰ জাকজমকতা—দুয়োটাৰে নিজস্ব গুৰুত্ব আছে। অতীতৰ সৰলতা আৰু ভক্তি আমাৰ সাংস্কৃতিক শিপা, আনহাতে বৰ্তমানৰ আধুনিকতা আৰু সৃষ্টিশীলতা সময়ৰ পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰতিফলন। এই দুয়োটাৰ মাজত সুস্থ সমন্বয় স্থাপন কৰিব পাৰিলেহে উৎসৱৰ প্ৰকৃত মৰ্যাদা অক্ষুণ্ণ থাকিব। আমাৰ লক্ষ্য কেৱল বাহ্যিক সৌন্দৰ্য বৃদ্ধি কৰা নহয়, বৰঞ্চ উৎসৱৰ অন্তৰ্নিহিত আদৰ্শসমূহক জীয়াই ৰখা উচিত।
জাকজমকতাৰ উজ্জ্বল পোহৰৰ মাজতো যাতে ভক্তি, পৰম্পৰা, মানৱীয়তা আৰু সামাজিক সম্প্ৰীতিৰ পোহৰ কেতিয়াও ম্লান নহয়, তাৰ প্ৰতি আমি সকলোৱে সচেতন হোৱা আৱশ্যক। কাৰণ দুৰ্গাপূজাৰ প্ৰকৃত সৌন্দৰ্য মণ্ডপৰ উচ্চতাত বা আলোকসজ্জাৰ উজ্জ্বলতাত নহয়; ইয়াৰ প্ৰকৃত মহিমা নিহিত হৈ আছে মানুহৰ হৃদয়ত জাগি থকা ভক্তি, মৰম, একতা আৰু শুভশক্তিৰ বিজয়ৰ চিৰন্তন বাৰ্তাত।
