উচ্চ ন্যায়ালয়ত মীমাংসা নোহোৱাকৈ ৰৈ থকা গোচৰসমূহৰ জৰুৰী তালিকাভুক্তি বা দ্ৰুত শুনানি বিচাৰি উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ কাষ চপাৰ ক্ৰমবৰ্ধমান প্ৰৱণতাক লৈ দেওবাৰে মুখ্য ন্যায়াধীশ সূৰ্য কান্তই ন্যায়িক প্ৰক্ৰিয়াৰ পৰ্যালোচনাৰ পোষকতা কৰে। কোচিত অনুষ্ঠিত কেৰালা উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ প্লেটিনাম জয়ন্তী উদযাপনৰ উদ্বোধনী ভাষণত তেওঁ ন্যায়িক প্ৰক্ৰিয়াৰ সঁহাৰি প্ৰদানৰ সক্ষমতা বৃদ্ধিৰ প্ৰয়োজনীয়তা সন্দৰ্ভত আলোকপাত কৰে। মুখ্য ন্যায়াধীশগৰাকীয়ে স্পষ্ট কৰে যে উচ্চতম ন্যায়ালয় সদায় উচ্চ ন্যায়ালয়সমূহৰ প্ৰতিষ্ঠানিক স্বায়ত্ত্বশাসন, বিশেষকৈ নিজৰ ৰষ্টাৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ অধিকাৰক সন্মান জনাই আহিছে, কিন্তু দ্ৰুত শুনানি বিচাৰি কৰা আবেদনৰ সংখ্যা বৃদ্ধিয়ে বৰ্তমানৰ প্ৰক্ৰিয়াক উন্নত কৰাৰ থল আছে নেকি সেয়া বিবেচনা কৰিবলৈ বাধ্য কৰিছে।
নিজৰ ভাষণত মুখ্য ন্যায়াধীশগৰাকীয়ে কেইবাটাও গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰি কয়, “জৰুৰী গোচৰসমূহ আমি আৰু অধিক কাৰ্যকৰীভাৱে চিনাক্ত কৰিব নোৱাৰোঁ নেকি? তালিকাভুক্ত কৰাৰ প্ৰক্ৰিয়া অধিক স্বচ্ছ আৰু অনুমানযোগ্য কৰিব নোৱাৰি নেকি? যিবোৰ গোচৰত পলম হ’লে অপূৰণীয় ক্ষতি হ’ব পাৰে, তেনে গোচৰক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযুক্তিৰ সহায় ল’ব নোৱাৰি নেকি?” তেওঁ লগতে কয় যে এজন আবেদনকাৰীয়ে সময়মতে ন্যায় পোৱাটো কেৱল ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজধানীলৈ যাত্ৰা কৰিব পৰা সামৰ্থ্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব নালাগে। ভাৰতৰ সাংবিধানিক ন্যায় কেৱল নতুন দিল্লীতে আৰম্ভ আৰু শেষ নহয় বুলি উল্লেখ কৰি তেওঁ কয় যে সমগ্ৰ দেশতে বিয়পি থকা ২৫ খন সাংবিধানিক উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ এক শক্তিশালী নেটৱৰ্কতেই ইয়াৰ শক্তি নিহিত হৈ আছে।
মুখ্য ন্যায়াধীশগৰাকীয়ে উচ্চ ন্যায়ালয়সমূহৰ গুৰুত্ব ব্যাখ্যা কৰি কয় যে এই ন্যায়ালয়সমূহ জনসাধাৰণৰ দৈনন্দিন বাস্তৱতাৰ সৈতে ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত, কাৰণ তেওঁলোকে স্থানীয় সমস্যা, আঞ্চলিক সম্প্ৰদায়ৰ পৰিস্থিতি আৰু চৰকাৰী পদক্ষেপৰ ব্যৱহাৰিক পৰিণামসমূহ ভালদৰে বুজি পায়। সংবিধানৰ ২২৬ নং অনুচ্ছেদৰ অধীনত উচ্চ ন্যায়ালয়সমূহৰ হাতত বিভিন্ন আইনী, সাংবিধানিক, প্ৰশাসনিক আৰু চুক্তিবদ্ধ বিবাদৰ অৰ্থপূৰ্ণ সমাধান উলিয়াবলৈ এক বহল পৰিসৰ আছে। সঠিক সময়ত দিয়া অন্তৱৰ্তীকালীন সুৰক্ষাৰ নিৰ্দেশৰ গুৰুত্বৰ কথা উল্লেখ কৰি তেওঁ কয় যে কেতিয়াবা ন্যায় আৰু অন্যায়ৰ পাৰ্থক্য চূড়ান্ত ৰায়দানত নহয়, বৰঞ্চ প্ৰয়োজনৰ সময়ত ন্যায়ালয়ে হস্তক্ষেপ কৰে নে নকৰে, তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
কেৰালা উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ সাত দশকজোৰা ইতিহাসৰ প্ৰসংগ টানি আনি ন্যায়াধীশ কান্তে কয় যে ১৯৫৬ চনত গঠন হোৱা এই উচ্চ ন্যায়ালয় আৰু কেৰালা ৰাজ্যৰ যাত্ৰা ইটোৱে সিটোৰ সৈতে নিবিড়ভাৱে জড়িত হৈ আছে। ৰাজ্যখনৰ সাংবিধানিক বিকাশত এই ন্যায়ালয়ৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকাৰ কথা উল্লেখ কৰি তেওঁ কয় যে ইয়াৰ ৰায়দানসমূহে সাংবিধানিক নীতিসমূহক বাস্তৱ ৰূপ দিয়াত সহায় কৰিছে। ১৯৯৯ চনত ৰাজহুৱা স্থানত ধূমপান নিষিদ্ধ কৰা কেৰালা উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ ঐতিহাসিক নিৰ্দেশনাৰ কথা উল্লেখ কৰি তেওঁ ইয়াক ‘সাংবিধানিক দূৰদৰ্শিতা’ৰ এক উৎকৃষ্ট উদাহৰণ বুলি অভিহিত কৰে, য’ত ন্যায়ালয়ে সমাজখন সজাগ হোৱালৈ অপেক্ষা নকৰি আইনৰ জৰিয়তে সমাজক সঠিক পথ দেখুৱাইছিল।
