প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্ক কেনেকুৱা? সংসদত বা চৰকাৰী যিকোনো অনুষ্ঠানত মুখামুখি হ’লে কি ঘটে? কংগ্ৰেছ সংসদীয় দলৰ অধ্যক্ষ ছোনিয়া গান্ধীয়ে তেওঁৰ নতুন গ্ৰন্থখনত এই সকলোবোৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিছে।
মোডীৰ সৈতে তেওঁৰ বাস্তৱিকতে কোনো ব্যক্তিগত যোগাযোগ নাই বুলি দাবী কৰিছে। বিভিন্ন অনুষ্ঠানত লগ হ’লে দুয়োৰে নমস্কাৰ বিনিময় হয় যদিও প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে তেওঁৰ সৈতে চকুত চকু ৰখাৰ পৰা আঁতৰি থাকে। আনকি মুখামুখিকৈ লগ পালেও মোদীয়ে আনফালে চকু ঘুৰাই থাকে।
অৱশ্যে তেওঁলোকৰ ৰাজনৈতিক মতানৈক্যৰ মাজতো ছোনিয়া গান্ধীয়ে প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ ৰাজনৈতিক উত্থানৰ কথা স্বীকাৰ কৰিছে। সাধাৰণ পৰিয়ালৰ পৰা আহি ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘ (আৰ এছ এছ)ত প্ৰভাৱশালী হোৱাৰ বাবে তেওঁৰ ৰাজনৈতিক যাত্ৰাকো প্ৰশংসা কৰে।
মঙলবাৰে মুক্তি পালে ছোনিয়া গান্ধীৰ আত্মজীৱনীমূলক গ্ৰন্থ ‘বিলংগিং: এ জাৰ্নি অৱ লাভ’। ৫৪৪ পৃষ্ঠাৰ এই গ্ৰন্থখনত কংগ্ৰেছ নেত্ৰীগৰাকীয়ে তেওঁৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ বিভিন্ন দিশ, গান্ধী পৰিয়ালৰ ভিতৰচৰা, ৰাজনীতি আৰু ভাৰতৰ সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ ওপৰত আলোকপাত কৰিছে। ইয়াত মাজতে প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ সম্পৰ্কে তেওঁৰ কিছু অভিজ্ঞতা আৰু মূল্যায়ন সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে।
গ্ৰন্থখনত ছোনিয়া গান্ধীয়ে লিখিছে যে প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ সৈতে তেওঁৰ প্ৰকৃততে ব্যক্তিগত যোগাযোগ এতিয়াও গঢ় লৈ উঠা নাই। মাজে মাজে বিভিন্ন অনুষ্ঠানত বা লোকসভাৰ অধ্যক্ষৰ চেম্বাৰত দুয়োৰে সাক্ষাৎ হয়। তাৰ পিছত ইজনে সিজনক সম্ভাষণ জনায়। কিন্তু পূৰ্বতে বিভিন্ন ৰাজনৈতিক দলৰ নেতাৰ মাজত যি সৌজন্যতা আৰু আন্তৰিকতা দেখা গৈছিল, এতিয়া আৰু সেইটো দেখা নাযায়।
গান্ধীৰ মতে যেতিয়াই মোডী তেওঁৰ সন্মুখত আহে তেতিয়াই তেওঁ আনফালে চাই থাকে। চকুৰ সংযোগৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ চেষ্টা কৰা বুলিও দাবী কৰে কংগ্ৰেছ নেত্ৰীগৰাকীয়ে। তেওঁৰ মন্তব্যক কেন্দ্ৰ কৰি ৰাজনৈতিক মহলত নতুন চৰ্চা আৰম্ভ হৈছে।
অৱশ্যে ছোনিয়া গান্ধীয়ে মোডীৰ ৰাজনৈতিক জীৱনৰ এটা দিশৰ প্ৰশংসাও কৰে। তেওঁৰ মতে, দিল্লীৰ শাসকীয় ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক অভিজাত শ্ৰেণীৰ প্ৰতি মোডীৰ যি অস্বস্তি আছিল সেইটো তেওঁ বুজি পাইছে। দিল্লীৰ অভিজাত শ্ৰেণীৰ সভাত ছোনিয়া গান্ধীয়ে নিজেও বহু সময়ত অস্বস্তি অনুভৱ কৰিছিল। তেওঁ অনুভৱ কৰিছিল যে তাত যিবোৰ মতামত প্ৰকাশ কৰা হৈছিল, সেইবোৰ ভাৰতৰ সাধাৰণ জনতাৰ বাস্তৱ জীৱনৰ লগত মিল নাই।
ছোনিয়া গান্ধীয়ে লিখিছে যে মোদীয়ে এটা সাধাৰণ পৰিয়ালৰ পৰা আহি আৰ এছ এছৰ ভিতৰত নিজৰ প্ৰভাৱ আৰু স্থান সৃষ্টি কৰিছে। তেওঁৰ ৰাজনৈতিক উত্থান স্বীকাৰ কৰিলেও কংগ্ৰেছ নেত্ৰীগৰাকীয়ে মোদীৰ মতাদৰ্শৰ সৈতে তেওঁৰ মতানৈক্য স্পষ্ট কৰি দিছে।
ছোনিয়াৰ গান্ধীৰ মতে, মোদীয়ে তেওঁৰ ভাৰতৰ ধাৰণাটোৰ বাবে যুঁজিছে, তেওঁৱো নিজৰ ভাৰতৰ ধাৰণাটোৰ বাবে যুঁজিছে। ছোনিয়াৰ আকাংক্ষিত ভাৰত হ’ব সৰ্বাংগীন, ধৰ্মনিৰপেক্ষ আৰু সামাজিক ন্যায়ৰ বাবে। তাত কোনো এটা গোষ্ঠীৰ আধিপত্য নাথাকিব। অৰ্থাৎ তেওঁ মোডী আৰু তেওঁৰ ৰাজনৈতিক যুঁজখনক ব্যক্তিগত বিবাদ বুলি নাভাবে। বৰঞ্চ তেওঁ ইয়াক দুটা ভিন্ন মতাদৰ্শৰ সংঘাত হিচাপে ব্যাখ্যা কৰিছে।
অৱশ্যে আৰ এছ এছৰ মতাদৰ্শ সন্দৰ্ভত কোনো ধৰণৰ আপোচ কৰিবলৈ ছোনিয়া গান্ধী অনিচ্ছুক। মোডীৰ উত্থানৰ পৰা কংগ্ৰেছে কি শিকিব লাগিব বুলি সোধাত তেওঁ কয় যে কংগ্ৰেছৰ ভিতৰতো মনমোহন সিং আৰু মল্লিকাৰ্জুন খৰ্গেৰ দৰে নেতাই নিজৰ ৰাজনৈতিক দক্ষতাৰে সফল হৈছে। সেয়ে, তেওঁ ভাবে আৰ এছ এছৰ পৰা বিশেষ একো শিকিব লগা নাই।
কেৱল মোডীয়েই নহয়, ছোনিয়া গান্ধীয়ে কিতাপখনত ইন্দিৰা গান্ধীয়ে জাপি দিয়া জৰুৰীকালীন অৱস্থাৰ বিষয়ে মুকলিকৈ কৈছে। তেওঁ ১৯৭৫ চনত জৰুৰীকালীন অৱস্থা জাপি দিয়াৰ সিদ্ধান্তক ভুল বুলি অভিহিত কৰিছে। তেওঁ দাবী কৰে যে ইন্দিৰা গান্ধীয়েও পিছত নিজৰ সিদ্ধান্তক লৈ অস্বস্তিত পৰিছিল। আনকি জৰুৰীকালীন অৱস্থা জাপি দিয়াৰ সন্দৰ্ভত ৰাজীৱ গান্ধী আৰু সঞ্জয় গান্ধীৰ মাজত মতানৈক্য আছিল বুলিও তেওঁ জনাইছে।
মন কৰিবলগীয়া যে প্ৰথম অৱস্থাত পেংগুইন ৰেণ্ডম হাউছে এই গ্ৰন্থখন প্ৰকাশৰ দায়িত্ব ল’ব বিচাৰিছিল যদিও পিছলৈ প্ৰকাশক লৈ মতানৈক্যৰ সৃষ্টি হয়। অৱশেষত হাৰ্পাৰকলিন্স ইণ্ডিয়াই গ্ৰন্থখন প্ৰকাশ কৰে। ব্যক্তিগত স্মৃতিৰ লগতে দেশৰ ৰাজনীতি সন্দৰ্ভত ছোনিয়া গান্ধীৰ অকপট বক্তব্য প্ৰকাশৰ পূৰ্বেই গ্ৰন্থখনক কেন্দ্ৰ কৰি ৰাজনৈতিক বিতৰ্ক আৰম্ভ হৈছিল।
