অসমৰ এন আৰ চি উন্নীতকৰণ প্ৰক্ৰিয়াৰ সৈতে প্ৰায় একে পূৰ্বৰ এটা দৃষ্টান্তত প্ৰক্ৰিয়াটোৰ দ্বাৰা উপকৃত হ’ব নোৱাৰিছিল ভাৰতৰে এখন প্ৰদেশ।
ড০ টেইলৰ চি শ্বেৰমান নামৰ এগৰাকী গৱেষিকাই ইংলেণ্ডৰ ৰাষ্ট্ৰীয় আৰ্কাইভত হাইদৰাবাদ সম্পৰ্কীয় ডকুমেণ্টবোৰ অধ্যয়নৰ সময়ত এই সত্য উদ্ধাৰ কৰিছে। তেওঁ লণ্ডন স্কুল অব ইকনমিকছ এণ্ড পলিটিকেল ছায়েন্সৰ সহযোগী অধ্যাপিকা।
এন আৰ চিৰ উন্নীতকৰণে অসমৰ অৰ্ধ শতিকা পুৰণি বিদেশী সমস্যাটো সমাধানত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা ল’ব বুলি আশা কৰিও হতাশ হোৱা অসমৰ জনগণ, দল-সংগঠনৰ বাবে এয়া গুৰুত্বপূৰ্ণ হ’ব পাৰে।
গৱেষিকাগৰাকীয়ে পোৱা তথ্যমতে, স্বাধীনতাৰ সময়ত ৰজাশাসিত হাইদৰাবাদ প্ৰদেশখনক ভাৰতে বলপূৰ্বক নিজৰ সৈতে চামিল কৰাৰ (১৯৪৮ চনত) পিছতে তাত থকা বিদেশীসকলক চিনাক্ত কৰি বহিষ্কাৰ কৰাৰ এটা প্ৰয়াস কৰা হৈছিল। তেওঁলোকক ঘাইকৈ ছৌদি আৰব, য়েমেন, আফগানিস্তান, পাকিস্তান, ইণ্ডোনেছিয়াৰ নাগৰিক বুলি চিহ্নিত কৰা হৈছিল।
যদিও প্ৰক্ৰিয়াটোক তেতিয়া এন আৰ চি বুলি ক’ব পৰা নাছিল (কাৰণ তেতিয়া নাগৰিকত্ব আইন নাছিল। ১৯৫৫ চনৰ নাগৰিকত্ব আইনৰ পিছতহে ৰজাশাসিত প্ৰদেশবোৰক ভাৰতৰ নাগৰিক বুলি স্বীকৃতি দিয়া হয়), প্ৰদেশখনত হোৱা এই ঘটনাটো আছিল অসমৰ এন আৰ চি উন্নীতকৰণ প্ৰক্ৰিয়াটো আৰু ইয়াৰ উদ্দেশ্যৰ সৈতে একে আছিল।
উক্ত ঘটনাটো সম্পৰ্কীয় নথিবোৰ অধ্যয়নৰ পৰা গৱেষিকাগৰাকীয়ে এইটো জানিব পাৰে যে নগৰখনত বাস কৰা হাজাৰ হাজাৰ লোকক “বিদেশী” বুলি চিহ্নিত আৰু আটক কৰা হৈছিল। ইয়াৰে বেছি সংখ্যক ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ পূৰ্বৰ পৰা কেইবাটা প্ৰজন্ম ধৰি নগৰখনত বাস কৰি আছিল।
তেওঁলোকক আটক কৰি ডিটেইনশ্যন কেম্পত ৰখা হৈছিল যদিও শেষত প্ৰক্ৰিয়াটো এটা ব্যৰ্থ প্ৰয়াসত পৰিণত হৈছিল। কাৰণ ছৌদি আৰবকে ধৰি বহুকেইখন দেশে সেইসকল তেওঁলোকৰ দেশৰ নাগৰিক হিচাপে স্বীকাৰ কৰিবলৈ আৰু ঘূৰাই ল’বলৈ অমান্তি হৈছিল।
পিছত বহুতো লোক ব্ৰিটিছ ভাৰতত আৰু স্বাধীন ভাৰতত প্ৰদেশখনক চামিল কৰাৰ পূৰ্বেই তাত জন্ম হোৱা বুলি প্ৰমাণিত হয়।
গৱেষিকাগৰাকীৰ এইবোৰ তথ্য থকা ৰচনাখন প্ৰকাশ হৈছে কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ দ্বি-মহীয়া একাডেমিক জাৰ্নেল “মডাৰ্ন এছিয়ান ষ্টাডিজ”ত।
ৰচনাখনৰ মতে, “বিদেশী” বুলি ধৰি লোৱা প্ৰায় ২১০০০ লোকক ডিটেনশ্যন কেম্পত বন্দী কৰি ৰখা হৈছিল।
“কিন্তু এই লোকসকলক প্ৰত্যৰ্পণ কৰাটো ৰাজনৈতিক আৰু আইনী উভয় স্তৰতে ব্যৰ্থ হয়। প্ৰক্ৰিয়াটোত বহুতো লোক ৰাষ্ট্ৰবিহীন হৈ পৰিছিল”, গৱেষিকাগৰাকীৰ লেখাটোত কোৱা হয়।
লেখাটোত তেওঁ দাবী কৰে, ভাৰত চৰকাৰে আটকাধীন লোকসকলক তেওঁলোক যি দেশৰ বুলি ধৰা হৈছিল সেইবোৰ দেশৰ সৈতে কোনো আলোচনা নকৰাকৈয়ে প্ৰত্যৰ্পণ কৰাৰ প্ৰস্তাৱ লৈছিল। কিন্তু বিদেশত থকা ভাৰতীয় সম্প্ৰদায়বোৰৰ ওপৰত এই কাৰ্য্যই বিৰূপ প্ৰভাৱ পেলাব বুলি এটা শংকাৰ সৃষ্টি হৈছিল।
চৰকাৰে প্ৰত্যৰ্পণ কৰিবলৈ বিচৰা বহুতো লোকৰ কোনো গৃহৰাষ্ট্ৰ নাছিল, অন্ততঃ আইনৰ দৃষ্টিত। গতিকে খুব কম সংখ্যক “অবাঞ্ছিত” আফগান নাগৰিক কেইজনমানকহে প্ৰত্যৰ্পণ কৰা হৈছিল। ছৌদি আৰবৰ সৈতে কৰা তিনি বছৰীয়া আলোচনাৰ অন্তত দেশখনৰ পৰা অহা বুলি ভবা প্ৰায় দুই ডজন লোকক ঘূৰাই পঠাব পৰা নগ’ল। শেষত হাইদৰাবাদ চৰকাৰে সিদ্ধান্ত লৈছিল এইদৰে, “হাইদৰাবাদৰ এই ২৩জন লোকৰ উপস্থিতিয়ে ৰাজ্যখনৰ কোনো পাৰ্থক্য সৃষ্টি নকৰে”, ৰচনাখনত লেখিকাগৰাকীৰ দাবী।
