বিজু ফুকন৷ তেখেতৰ “মন হীৰা দৈ”(বোৱাৰী, ১৯৭৯) ৰ সেই উচ্চাসিত, সুদৰ্শন, ৰোমান্টিক হিৰ’জন, #অৰণ্য ( ১৯৭১) ৰ গহীন অভিনেতা গৰাকী আৰু অতি বিশেষকৈ “অগ্নিস্নান”(১৯৮৫)ৰ “মহীকান্ত” ৰ বেঞ্চমাৰ্ক এপিক চৰিত্ৰৰ প্ৰটাগনিষ্টজনৰ বৈচিত্ৰ্যময় প্ৰদৰ্শনে সদায় এক হেলুচিনেট’ৰী বিভ্ৰান্তিৰে মুগ্ধ কৰি আহিছে৷
“মহীকান্ত”ৰ চৰিত্ৰৰ স্বেচ্চাচাৰী মেলচ’ভিনিজম্ আৰু অহংকাৰৰ সাৱলীল অলংকাৰক বিজু ফুকনে তেখেতৰ স্বাক্ষৰ অভিনয়ৰ প্ৰদৰ্শনেৰে এক অনন্য মাত্ৰাৰে সমৃদ্ধ কৰিছিল আৰু অতি উল্লেখযোগ্যভাবে “মহীকান্ত”ই বিজু ফুকনক এজন শক্তিশালী হিৰ’ইক এন্টি হিৰ’ৰ ৰূপত প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, যি অসমীয়া চিনেমাত এক নব্য ধাৰাৰ সংযোজন ঘটাইছিল৷
ড• ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়াদেৱৰ দৰে সংবেদনশীল পৰিচালকৰ বৃত্তভঙা, অফ্ বিট চিন্তাধাৰা আৰু দক্ষ পৰিচালনা, দীৰ্ঘদিনীয়া ষ্টেৰিওটাইপ “গুড মেন”ৰ লেটাক আজুৰি ভাঙি সুদৰ্শন বিজু ফুকনৰ চৰিত্ৰটোত বিলীন হৈ যোৱা প্ৰদৰ্শন আৰু তাৰ সকলো মদমত্ত ঋণাত্মকতাক উদ্ভাষিত কৰি মলয়া গোস্বামীৰ “বিতৰ্কিত ভালত্ব আৰু সাহসৰ” বিপৰীত কেনভাচে “মহীকান্ত”ক এক স্মৰণীয় চৰিত্ৰৰ মৰ্যদা দিলে৷ নহলে হয়তো ৰক্ষণশীল অসমীয়া দৰ্শকে এজন “সুৰাসক্ত, মদগৰ্বী,অহংকাৰী, নাৰীৰ প্ৰতি দুৰ্বল” মানুহক হিৰ’ৰ মৰ্যদা দিবলৈ বহুত চিন্তা কৰিলেহেঁতেন৷
মহীকান্ত অৰ্থাত বিজু ফুকনক আজিও দৰ্শকে এন্টি হিৰ’ ৰূপী হিৰ’ হিচাপেই মনত ৰাখিছে, যেন এই বাৰান্ডাৰে ৰজাৰ দৰে খোজ কাঢ়ি গ’ল, এই দেউকীলালৰ ঘোঁৰাবাগীত উঠিল, প্ৰথম পত্নীৰ বৰ্তমানতে দ্বিতীয় পত্নীক আনিও অলপো পশ্চাতাপৰ যাৰ চিন মোকাম নাই, এই যেন কৈ উঠিল,” মই তোক বাপেৰৰ ঘৰলৈ খেদি দিছো নে কি? নাই দিয়া৷ মই কেতিয়া কাৰ লগত শুম, সেইটো মই থিক কৰিম৷ মোৰ খুচী”৷
যেনেকৈ অনবদ্য লিপ্ ৰেন্ডিশ্যনৰ যাদুৱে “মন হীৰা দৈ” বুলি ক’লেই প্ৰথমে বিজু ফুকনৰ ইমেজটোকেই মনলৈ আনে, ঠিক তেনেকৈ শইকীয়া ছাৰৰ উদযাপিত মানসপুত্ৰ “অগ্নিস্নান” আৰু তাত বিজু ফুকনৰ সমৃদ্ধ, উৎসৰ্গিত অভিনয়েৰে মহীকান্ত ভাৰতীয় চিনেমাৰ এজন স্মৰণীয় হিৰ’ৰূপী এন্টি হিৰ’ হৈ ৰ’ব৷
যেনেকৈ “ন’ কান্ট্ৰি ফৰ অ’ল্ড মেন”(২০০৭)ত হিৰ’ ৰূপী এন্টি হিৰ’ জেভিয়েৰ বাৰ্ডেমৰ ভয়ংকৰ সুন্দৰ অভিনয়ক চিত্ৰপ্ৰেমীয়ে সহজে পাহৰিব নোৱাৰে৷
“তোমাৰ কপালতে দিলোঁ মৰমেৰে
ৰঙা তিলক এটি যাউতিযুগীয়া
সেয়ে হব জীৱনৰ শান্তিৰ পবিত্ৰ সুধা
হওঁ যদি কেতিয়াবা অকলশৰীয়া” ( ঘৰ সংসাৰ)
অসমীয়া চলচ্চিত্ৰপ্ৰেমীয়ে শ্ৰদ্ধাৰে সুঁৱৰিব মহীকান্তক৷
