দৈ অসমীয়া সমাজৰ সকলোৰে চিনাকি৷ দৈ হৈছে গাখীৰৰ পৰা উৎপন্ন এবিধ খাদ্য দ্ৰব্য৷ কোৱা হয় যে গাখীৰতকৈও দৈ বেছি উপকাৰী। গাখীৰৰ ৰাসায়নিক পৰিৱৰ্তন ঘটি গোট মৰা ৰূপটোকে দৈ বুলি কোৱা হয়৷
দৈ স্বাস্থ্য আৰু সৌন্দর্য উভয়ৰ বাবেই খুব ভাল। অসম তথা ভাৰতৰ উপৰি বিদেশৰ লোকসকলেও দিনৰ ভাগত এই খাদ্য গ্রহণ কৰে।
সতেজ দৈত প্ৰচুৰ পুষ্টি পোৱা যায়, যি আমাৰ দেহৰ বাবে উপকাৰী৷ চিকিৎসক আৰু ডায়েটিচিয়ানসকলে দুপৰীয়াৰ খাদ্যত এক বাটি দৈ খোৱাৰ পৰামর্শ দিয়ে।
গাখীৰত অধিক মাত্ৰাত ফেট আৰু মসৃণতা আছে যাৰ কাৰণে ই কিছু সময় পিছত শৰীৰত পার্শ্ব প্রতিক্রিয়া সৃষ্টি কৰে।
অসমীয়া লোকে জলপান যেনে– কোমল চাউল, বকা চাউল, চিৰা, মুড়ি, পিঠাগুড়ি, সান্দ গুৰি, চাগোৰ আদিৰ লগত দৈ মিহলাই খায়৷ ঠাইভেদে গৰু, ছাগলী, ম’হ, ভেড়া, উট, য়াক আদি জন্তুৰ পৰাই দৈ প্ৰস্তুত কৰা হয়৷
ম’হৰ গাখীৰৰ দৈৰ সোৱাদেই সুকীয়া৷ ইয়াৰ নিয়মিত সেৱনে দেহৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰে৷ বয়সিয়াল লোকৰ বাবে দৈ বিশেষভাৱে উপকাৰী৷
দৈত প্ৰ’টিন আৰু কেলচিয়াম প্ৰচুৰ পৰিমাণে থাকে, যিয়ে ওজন নিয়ন্ত্ৰণত সহায় কৰে৷ দৈৰ কেলচিয়াম আৰু লেষ্টি˜ক এচিডে গাৰ ছালৰ কোমলতা বৃদ্ধি কৰাত অৱদান যোগায়৷ দৈৰ সৈতে নিমৰ পাত মিহিকৈ পিহি ছালৰ ৰোগ, খৰ আদিত লগালে সুফল পোৱা যায়৷
টেঙা দৈৰে মূৰ ধুলে মূৰৰ উফি নাইকিয়া হয়৷ বৃদ্ধাৱস্থাত প্ৰতিদিনে কমেও ১৫০ মিঃগ্ৰাঃকৈ দৈ সেৱন কৰিলে দেহৰ এণ্টিবডীৰ বৃদ্ধি ঘটে৷ আয়ুৰ্বেদ শাস্ত্ৰৰ মতে দৈৰ লগত জালুক মিহলাই চুলি ধুলে চুলি ঘন, কোমল আৰু অধিক ক’লা হয়৷
কলৰে সৈতে দৈ খালে মুখৰ ছাল যোৱা আদিত সুফল পোৱা যায় আৰু সোনকালে মুখৰ ছাল যোৱা ৰোগ নিৰাময় হয়।দৈ অতিসাৰ শোথ ৰোগত যথেষ্ট উপকাৰী।
দৈৰে গৰমৰ দিনত বহু লোকে লাচী বনাই খাই শৰীৰৰ গৰম নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ। ৰাতিৰ ভাগত দৈ খালে হজম নহয়৷ মূৰৰ বিষ, ৰক্তপিত্ত আদি ৰোগত ভোগা ব্যক্তিয়ে দৈ খাব নালাগে। জ্বৰ হোৱা অৱস্থাত দৈ খাব নালাগে।
দৈনন্দিন খাদ্য তালিকাত দৈৰ নিয়মীয়া অন্তৰ্ভুক্তিৰে নিঃসন্দেহে আমি আমাৰ সুস্বাস্থ্য সুনিশ্চিত কৰিব পাৰো।
