আজিকালি মানুহে আগৰ তুলনাত অধিক পোহনীয়া জন্তু পুহিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। ইয়াৰ ভিতৰত বেছিভাগেই কুকুৰ পুহিবলৈ ভাল পায়। কিন্তু পোহনীয়া কুকুৰে কিছুমান লোকক দেখিলেই ভুকিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
কুকুৰে কেৱল অচিনাকি মানুহৰ ওপৰত নহয়, বহু সময়ত ঘৰত চিনাকি মানুহকো ভুকে। গৰাকীয়ে ভুকিবলৈ মানা কৰিলেও কুকুৰটোৱে ভুকিবলৈ নেৰে। কিন্তু কুকুৰে এনে কিয় কৰে?
এই অদ্ভুত আচৰণৰ কাৰণ হ’ল কুকুৰৰ অসাধাৰণ সংবেদন তন্ত্ৰ আৰু মনোবিজ্ঞান। কুকুৰে মানুহৰ আৱেগ আৰু শাৰীৰিক গতিবিধি অতি সোনকালে ধৰিব পাৰে। কিন্তু কুকুৰৰ চকু মাত্ৰ কেইজনমান মানুহৰ ওপৰত কিহৰ বাবে কেন্দ্ৰীভূত হয়?
কুকুৰৰ ঘ্ৰাণশক্তি মানুহতকৈ বহুত বেছি তীব্ৰ। প্ৰতিটো মানুহৰ শৰীৰৰ এক সুকীয়া গোন্ধ থাকে, যাক শৰীৰৰ দুৰ্গন্ধ বুলি কোৱা হয় আৰু কুকুৰে এই গোন্ধটো সহজেই চিনি পাব পাৰে।
কেতিয়াবা যদি কুকুৰে মদ, জীৱ-জন্তু বা মানুহৰ শৰীৰৰ পৰা যিকোনো প্ৰচণ্ড গোন্ধ পায়, তেন্তে ই অতি সজাগ হৈ ডাঙৰকৈ ভুকিবলৈ আৰম্ভ কৰে। বিজ্ঞানীসকলে গৱেষণাৰ জৰিয়তে জানিব পাৰিছে যে মানসিক চাপ আৰু দুৰ্বল লোকৰ কাষত থকা কুকুৰবোৰ অধিক সজাগ। আনহাতে, কুকুৰৰ নিৰাপদ আশ্ৰয়স্থল শান্ত আৰু আত্মবিশ্বাসী মানুহৰ সংস্পৰ্শত থাকে। এই লোকসকলৰ কোলাত আশ্ৰয় লয়। আৰু সেইবাবেই তেওঁলোকে মৰমেৰে স্পৰ্শ কৰিলে ঠেং জোকাৰি প্ৰেম প্ৰকাশ কৰে। কিন্তু কুকুৰে কোনো আমনিদায়ক বা ভুল দেখা নাপালে শান্ত হৈ থাকে। কিন্তু ভুল বা বিৰক্তিকৰ মানুহ দেখিলে ভয়তে চিঞৰি উঠিল। কুকুৰবোৰ অতি সজাগ আৰু মানুহৰ শৰীৰৰ ভাষা নিৰীক্ষণ কৰে। কুকুৰে কিছুমান কথাক ভাবুকি হিচাপে অনুভৱ কৰে, যেনে কোনোবাই হঠাতে হাত জোকাৰিলে, খৰকৈ খোজ কাঢ়িলে। কিছুমান উদাহৰণে স্পষ্ট কৰিব পাৰে যে তেওঁলোকে কিছুমান নিৰ্দিষ্ট মানুহক দেখি কিয় চিঞৰি উঠে। উদাহৰণস্বৰূপে, যদি কোনো মদ্যপান কৰা ব্যক্তিয়ে স্থিৰভাৱে খোজ কাঢ়িব নোৱাৰে তেন্তে কুকুৰে ইয়াক ভাবুকি হিচাপে গ্ৰহণ কৰি সজাগ হৈ উঠে। আনহাতে, যদি কোনো ব্যক্তিয়ে আগতে কুকুৰটোক ভয় খুৱাইছে, তেন্তে একে ৰঙৰ কাপোৰ পিন্ধা নতুন মানুহক দেখিলে চিঞৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিব পাৰে। আকৌ কুকুৰটোৱে বিচৰণ কৰা নিৰ্দিষ্ট চুবুৰীটোক নিজৰ স্থায়ী বাসস্থান বুলি গণ্য কৰে। গতিকে সেই অঞ্চলত বা চুবুৰীটোত নতুন মানুহ এজন সোমাই অহা দেখি চিঞৰি চিঞৰি সকীয়াই দিয়ে।
