গাখীৰেই সকলো স্তন্যপায়ীৰ জীৱনৰ প্ৰথম খাদ্য। গাখীৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিয়েই সকলো স্তন্যপায়ীয়ে বিকাশ লাভ কৰে। গাখীৰক সম্পূৰ্ণ খাদ্য বুলি গণ্য কৰা হয় কাৰণ ইয়াৰ পৰা শৰীৰে ছডিয়াম, পটাছিয়াম, ফাইবাৰ, কেলচিয়াম, প্ৰটিন, আইৰণ আৰু ভিটামিন চি আদি বিভিন্ন পুষ্টিকৰ উপাদান লাভ কৰে।
যদি আমি গাখীৰ খোৱাৰ উপকাৰিতাৰ কথা কওঁ, তেনেহ’লে গাখীৰ খোৱাৰ ফলত হাড় সবল হোৱাই নহয় পাচনতন্ত্ৰও সুস্থ হৈ থাকে। স্বাস্থ্যৰ বাবে ইমান উপকাৰী হোৱাৰ পিছতো কিছুমান বিশেষ বস্তুৰ লগত গাখীৰ খোৱাটো উচিত নহয়।
আচলতে আয়ুৰ্বেদৰ মতে কিছুমান খাদ্য আছে, যিবোৰৰ লগত গাখীৰ খালে উপকাৰৰ পৰিৱৰ্তে শৰীৰৰ অপকাৰ হে হয়। গাখীৰ খোৱাৰ সময়ত বা পিছত এইবোৰ খাদ্য খালে পিত্ত দোষ বৃদ্ধি পায়।
যিবোৰ খাদ্য ভুলতেও গাখীৰৰ লগত সেৱন কৰিব নালাগে –
টেঙাজাতীয় ফল-
নেমুৰ দৰে ছাইট্ৰাছ ফল গাখীৰ খোৱাৰ লগে লগে খাব নালাগে। এনে কৰিলে গেছ, বদহজম আৰু কোষ্ঠকাঠিন্য আদি পাচনতন্ত্ৰৰ সমস্যা বৃদ্ধি পাব পাৰে। ইয়াৰ বাহিৰেও গাখীৰ খোৱাৰ পিছত টেঙা ফল সেৱন কৰিলে শৰীৰে গাখীৰৰ কেলচিয়াম লাভ কৰিবলৈ সক্ষম নহয়। টেঙা ফলবোৰে ইয়াৰ পুষ্টিকৰ উপাদানবোৰ উলিয়াই দিয়ে।
কঁঠাল-
গাখীৰ খোৱাৰ পিছত কঠাল খোৱাৰ পৰা বিৰত থাকিব লাগে। গাখীৰ খোৱাৰ পিছত কঁঠাল খালে পাচনতন্ত্ৰত প্ৰভাৱ পৰে, যাৰ ফলত পেটৰ লগত জড়িত বহু সমস্যাৰ সৃষ্টি হয়। ইয়াৰ উপৰিও এই খাদ্য সংমিশ্ৰণে ছালৰ লগত জড়িত সমস্যা যেনে ফোহা, খজুৱতি আৰু চ’ৰিয়াচিছৰ সমস্যাও বৃদ্ধি কৰিব পাৰে।
মাছ-
আয়ুৰ্বেদৰ মতে মাছ আৰু গাখীৰ একেলগে খালে শৰীৰত বিভিন্ন প্ৰভাৱ পৰে, সেয়েহে একেলগে খাব নালাগে। গাখীৰ প্ৰকৃতিত ঠাণ্ডা আৰু মাছ গৰম , দুয়োটা একেলগে খালে ভাৰসাম্যহীনতাৰ সৃষ্টি হয়, যাৰ ফলত শৰীৰত ৰাসায়নিক পৰিৱৰ্তন হ’ব পাৰে। ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতাত দুৰ্বল লোকে মাছ আৰু গাখীৰৰ সংমিশ্ৰণৰ পৰা আঁতৰি থাকিব লাগে।
মূলা-
গাখীৰৰ লগত মূলা খোৱাৰ লগে লগে স্বাস্থ্যৰ ক্ষতি হয়। এনে কৰিলে হাৰ্টবাৰ্ণ, এচিডিটি আৰু পেটৰ বিষ আদি সমস্যাৰ সৃষ্টি হয়। গাখীৰ খোৱাৰ পিছত নিমখীয়া বস্তু খোৱাৰ পৰা বিৰত থাকিব লাগে। চিঙৰা, পৰঠা, খিচিৰি আদি নিমখীয়া বস্তুৰ লগত গাখীৰ খাব নালাগে। নিমখীয়া বস্তুৰ সৈতে গাখীৰ সেৱন কৰিলে ছডিয়াম আৰু লেক্ট’জৰ মাজত বিক্ৰিয়া হয়। ইয়াৰ ফলত আপোনাৰ ৰক্তচাপ বৃদ্ধি হোৱাৰ লগতে হৃদযন্ত্ৰৰ দৰে ৰোগ হ’ব পাৰে।
