ভাৰতীয় পৌৰাণিক দৰ্শন মতে গীতা এখন মহৎ গ্ৰন্থ। বিশ্বাস কৰা হয় যে গীতাৰ বাণী সমূহ শ্ৰীকৃষ্ণই নিজ মুখেৰেই কোৱা। গতিকে গীতাৰ বাণীসমূহক অতি মূল্যৱান বুলি গণ্য কৰা হয়। গীতাত জীৱন আৰু জগত সম্পৰ্কে গভীৰ দৰ্শনৰ উল্লেখ আছে। গীতাত জীৱনৰ সকলো সমস্যাৰ উপায় আছে বুলিও বিজ্ঞ সকলে কয়।
আহকচোন জানো, গীতাৰ বাণী অনুসৰি জীৱনৰ সকলো অশান্তিৰ পৰা বাচি থাকি সুখী জীৱন যাপন কৰিব পৰা পৰাকৈ কেইটামান উপদেশ –
১/ নিজৰ কৰ্তব্য পালন কৰক (ধৰ্ম) : গীতাত ফলাফলৰ প্ৰতি মোহ নোহোৱাকৈ নিজৰ কৰ্তব্য পালন কৰাৰ গুৰুত্বৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে। সঠিক কামত মনোনিৱেশ কৰি নিজৰ দায়িত্ব পালন কৰি মানুহে বাহ্যিক পৰিস্থিতি নিৰ্বিশেষে আভ্যন্তৰীণ শান্তি আৰু সন্তুষ্টি লাভ কৰিব পাৰে।
২) বিচ্ছিন্নতা : গীতাত বিচ্ছিন্নতাৰ নীতি (নিৰ্ষ্কাম কৰ্ম) শিকোৱা হৈছে, য’ত ফলাফলৰ লগত সংলগ্ন নোহোৱাকৈ কৰ্ম সম্পাদন কৰিবলৈ উপদেশ দিয়া হৈছে। সফলতা বা বিফলতাৰ প্ৰতি থকা মোহ-ভয় ত্যাগ কৰি মানুহে সুখ শান্তি লাভ কৰিব পাৰি বুলি গীতাত উল্লেখ কৰা হৈছে।
৩) আত্ম উপলব্ধি : গীতাৰ মতে নিজৰ প্ৰকৃত আত্মাক উপলব্ধি কৰি বাস্তৱৰ স্বৰূপ বুজি পোৱাৰ পৰাই প্ৰকৃত সুখ পোৱা যায়। আত্মসচেতনতা, আত্মনিৰীক্ষণ আৰু আধ্যাত্মিক অনুশীলনৰ জৰিয়তে মানুহে অহংকাৰৰ সীমাবদ্ধতা অতিক্ৰম কৰি স্থায়ী আনন্দ অনুভৱ কৰিব পাৰে।
৪) দৃষ্টিৰ সমতা : গীতাত সকলো সত্তাক সম দৃষ্টিৰে দেখাৰ ধাৰণা শিকোৱা হৈছে। সকলো জীৱৰ অন্তৰ্নিহিত ঐশ্বৰিকতাক চিনি আৰু সকলোকে সন্মান আৰু মমতাৰে ব্যৱহাৰ কৰি মানুহে আন্তঃসংযোগ আৰু সুখৰ অনুভূতি গঢ়ি তুলিব পাৰে।
৫) ভক্তি : প্ৰাৰ্থনা, ধ্যান বা নিস্বাৰ্থ সেৱাৰ দ্বাৰাই হওক, কোনো উচ্চ শক্তিৰ প্ৰতি দেখুওৱা ভক্তি গীতাৰ এক কেন্দ্ৰীয় বিষয়। উচ্চ আধ্যাত্মিক বাস্তৱতাৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰি আৰু ঐশ্বৰিকতাৰ সৈতে প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক গঢ়ি তুলি ব্যক্তিসকলে জীৱনৰ প্ৰত্যাহ্বানৰ মাজত সান্ত্বনা আৰু আনন্দ লাভ কৰিব পাৰে।
৬) জ্ঞান : গীতাত মুক্তি (মোক্ষ) আৰু সুখ লাভৰ ক্ষেত্ৰত আধ্যাত্মিক জ্ঞানক গুৰুত্ব দিয়া হৈছে। জ্ঞানপ্ৰাপ্ত সত্তাৰ পৰা অধ্যয়ন, চিন্তা আৰু পথ প্ৰদৰ্শনৰ জৰিয়তে প্ৰজ্ঞা বিচাৰি মানুহে অস্তিত্বৰ প্ৰকৃত স্বৰূপৰ বিষয়ে স্পষ্টতা লাভ কৰিব পাৰে আৰু সত্যৰ সন্ধানত পূৰ্ণতা লাভ কৰিব পাৰে।
৭) যোগ বা ধ্যান : ধ্যানৰ অভ্যাসে ব্যক্তিক আভ্যন্তৰীণ শান্তি, মনৰ স্পষ্টতা, আৰু আৱেগিক স্থিতিস্থাপকতা গঢ়ি তোলাত সহায় কৰিব পাৰে। ধ্যানৰ দ্বাৰা বৰ্তমান মুহূৰ্তত মনোনিৱেশ কৰিবলৈ আৰু চেতনাৰ ইতিবাচক অৱস্থাৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ মনক প্ৰশিক্ষণ দি মানুহে দুখ-কষ্টক জয় কৰি প্ৰকৃত সুখ অনুভৱ কৰিব পাৰে।
সামৰণিত ক’বলৈ গ’লে গীতাৰ মতে সুখ কেৱল বাহ্যিক পৰিস্থিতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল ক্ষন্তেকীয়া আৱেগ নহয়, বৰঞ্চ নিজৰ প্ৰকৃত আত্মাৰ সৈতে জীয়াই থকা, নিজৰ কৰ্তব্য পালন কৰা, ভক্তি কৰা, আধ্যাত্মিক জ্ঞান অৰ্জনৰ লগত হে সুখ জড়িত হৈ থাকে। এই শিক্ষাবোৰ নিজৰ জীৱনত সন্নিৱিষ্ট কৰি মানুহে স্থায়ী সুখ আৰু পৰিপূৰ্ণতাৰ বীজ ৰোপণ কৰিব পাৰে।
