জিংগল বেলছ, এনেকুৱা এটা নাম, এটা সুৰ, যিটো বৰদিন উদযাপনৰ সৈতে অবিচ্ছেদ্যভাৱে জড়িত। বৰফেৰে ঢকা প্ৰকৃতি, ঘণ্টাৰ শব্দ আৰু বন্ধৰ আনন্দমুখৰ পৰিৱেশ—গীতটো শুনিলেই এনে লাগে যেন আমি এক আনন্দময় স্লেজ যাত্ৰাত আছো। কিন্তু কি জানেনে? এই জনপ্ৰিয় গীতটোৰ জন্ম বৰদিনৰ বাবে হোৱা নাছিল! ইয়াৰ আঁৰত আছে আন এটা কাহিনী।
১৮৫৭ চনত আমেৰিকান জেমছ লৰ্ড পিয়ৰপণ্টে এই গীতটো ৰচনা কৰিছিল। তেতিয়া ইয়াৰ নাম আছিল ‘ৱান হৰ্চ অ’পেন স্লেজ’। পিয়ৰপণ্টৰ বাসস্থান জৰ্জিয়াৰ ছাভানাত অনুষ্ঠিত হোৱা কনচাৰ্টত ইয়াক প্ৰথম গোৱা হৈছিল। শীতকালীন স্লেজ ৰেচিং উদযাপনৰ বাবে এই গীতটো সৃষ্টি কৰা হৈছিল।
আজিৰ তাৰিখত যদিও এই গীতটো বৰদিনৰ লগত জড়িত, কিন্তু প্ৰথমে ই বৰদিনৰ গীত নাছিল। ঘণ্টাৰ শব্দ বুজাবলৈ গীতৰ কথাত ‘জিংগল’ শব্দটো যোগ কৰা হৈছে। কিন্তু আমোদজনক কথাটো হ’ল যে ইয়াক প্ৰথমে থেংকচগিভিঙৰ বাবে গোৱা হৈছিল।
যদিও এই গীতটো প্ৰথমতে থেংকচগিভিঙৰ সৈতে জড়িত আছিল, তথাপিও সময়ৰ লগে লগে ই বৰদিনৰ গীত হিচাপে জনপ্ৰিয় হৈ পৰে। ইয়াৰ সুৰ আৰু গীতৰ কথাই বৰফেৰে ঢকা প্ৰাকৃতিক দৃশ্য আৰু উৎসৱমুখৰ পৰিৱেশৰ কথা মনত পেলাই দিয়ে। গীতটোৰ কোৰাছ অংশ বিশেষকৈ ‘জিংগল অল দ্য ৱে!’ সোনকালেই শ্ৰোতাৰ প্ৰিয় হৈ পৰে।
১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে আৰু ২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে জিংগল বেলে ক্ৰমান্বয়ে খ্ৰীষ্টমাছৰ কেৰল হিচাপে প্ৰাধান্য লাভ কৰে। ঘণ্টাৰ জিংগল আৰু আশাবাদী সুৰে গীতটোক অধিক উৎসৱমুখৰ কৰি তোলে। জিংগল বেলছৰ সুৰ আৰু গীতৰ কথা ইমানেই আকৰ্ষণীয় যে ইয়াক বিভিন্ন শিল্পীয়ে বিভিন্ন ধৰণে গাইছে। বিং ক্ৰছবি, ফ্ৰেংক চিনাট্ৰা আৰু দ্য বিটলছৰ দৰে কিংবদন্তি শিল্পীয়ে এই গীতটোৰ অসংখ্য সংস্কৰণ সৃষ্টি কৰিছে। গীতটো প্ৰায় প্ৰতিটো সংগীতৰ ধাৰা—জাজ, পপ, ৰকত গোৱা হৈছে। এইটো কেৱল গীতৰ মাজতে সীমাবদ্ধ হৈ থকা নাই। ইয়াক বহুতো জনপ্ৰিয় খ্ৰীষ্টমাছ চিনেমা আৰু টেলিভিছন শ্ব’তো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।
আজি জিংগল বেল কেৱল গীত নহয়, বৰদিনৰ আনন্দ, উৎসৱ আৰু একতাৰ প্ৰতীক। বছৰৰ পিছত বছৰ ধৰি গীতটিয়ে মানুহৰ মনত শীতকালীন বন্ধৰ আনন্দৰ কথা মনত পেলাই দিয়ে। শৈশৱৰ পৰা প্ৰাপ্তবয়স্কলৈকে জিংগল বেলে আমাৰ শৈশৱৰ বৰদিনৰ উদযাপনৰ কথা মনত পেলাই দিয়ে। গতিকে, যেতিয়াই গীতটো শুনা যায়, তেতিয়াই এনে লাগে যেন আমি সকলোৱে ঘণ্টাৰ শব্দ আৰু হাঁহিৰ মিঠা সুৰত মন্ত্ৰমুগ্ধ হৈ একেলগে সেই বৰফৰ ৰাস্তাটোত স্লেজ ৰাইডত আছো।
