বেছিভাগ সময়তে আমি কেতিয়া গা ধুওঁ সেয়া নিৰ্ভৰ কৰে আমাৰ শাৰীৰিক কাৰ্যকলাপৰ সময়সূচীৰ ওপৰত। বহুতৰে শাৰীৰিক কাৰ্যকলাপৰ পিছত গা ধোৱাৰ অভ্যাস আছে, গতিকে গা ধোৱাৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট সময় নাথাকে। কিন্তু যিসকলে নিয়মিতভাৱে এটা নিৰ্দিষ্ট সময়ত গা ধোৱে, তেওঁলোকে হয়তো ভাবিব পাৰে যে কেতিয়া গা ধুব লাগে বা নালাগে।
৭-৮ ঘণ্টা টোপনি মৰাৰ পিছতো বহুতে ভাগৰুৱা অনুভৱ নকৰে। সাৰ পোৱাৰ পিছতো আকৌ টোপনি অহা যেন লাগে। এনে ক্ষেত্ৰত ৰাতিপুৱা সাৰ পোৱাৰ লগে লগে গা ধুলে ভাগৰ দূৰ হ’ব পাৰে। বিশেষকৈ ঠাণ্ডা পানীৰে গা ধুলে শৰীৰ সতেজ হৈ থাকে। ই আপোনাক ক্লান্তি দূৰ কৰাত সহায় কৰিব পাৰে। আনকি গৰম পানীত গা ধুলেও অতি সতেজ অনুভৱ কৰিব পাৰে।
২০২২ চনত মনোবিজ্ঞানী জেচাৰী আৰভিঙে দ্য শ্বাৱাৰ ইফেক্টৰ বিষয়ে ব্যাখ্যা কৰি এখন গৱেষণা পত্ৰ প্ৰকাশ কৰিছিল, য’ত শ্বাৱাৰৰ দৰে একঘেয়ামী কামে কেনেকৈ সৃষ্টিশীলতা বৃদ্ধি কৰাত সহায় কৰিব পাৰে বা কোনো সমস্যা সমাধানত সহায় কৰিব পাৰে সেই বিষয়ে ব্যাখ্যা কৰিছিল।
তেওঁ লিখিছে, “যেতিয়া আপুনি বিচলিত হয়, তেতিয়া আপুনি সৃষ্টিশীলভাৱে চিন্তা নকৰে। একঘেয়ামী কামে হয় অধিক চিন্তাৰ সৃষ্টি কৰে, নহয় ই সম্পূৰ্ণ বেলেগ ধৰণৰ চিন্তাৰ সৃষ্টি কৰে। এনে কামে মনক সমস্যা সমাধানৰ ওপৰত অধিক মনোনিৱেশ কৰে, আনহাতে আকৰ্ষণীয় কামে মনক ইফালে সিফালে চিন্তা কৰিবলৈ বাধ্য কৰে আৰু সৃষ্টিশীল কৰি তোলে।”
তেওঁ কয়, “ব্যস্ত দিনৰ পিছত ৰাতি গা ধুলে আধা মানসিক চাপ নাইকিয়া হয়।”
এই সূত্ৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ছালৰ বিশেষজ্ঞসকলে কয় যে পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতাৰ বা পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতাৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা সকলো কাম শেষ কৰি ৰাতি গা ধুই লোৱাটো অতি উপকাৰী। দিনটোৰ ভিতৰত কিমান বস্তু চুইছে, ক’লৈ গৈছে, কি চুইছে, সেইবোৰ ভাবি চাব লাগে। ৰাতি গা ধুলে এই সকলোবোৰ ধুই পৰিষ্কাৰ হৈ থাকিব পাৰি। কেৱল সেয়াই নহয়, ৰাতি গা ধুলে টোপনিও ভাল হয়।
২০১৯ চনত স্লিপ মেডিচিন ৰিভিউজ আলোচনীত প্ৰকাশিত এক অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে বিচনালৈ যোৱাৰ আগতে গৰম পানীৰে গা ধোৱাৰ ফলত শৰীৰৰ উষ্ণতা হ্ৰাস পায়, যিয়ে মগজুক শোৱাৰ সময়ৰ সংকেত দিয়ে। ইয়াৰ ফলত টোপনি গভীৰ হয়।
কিন্তু চিকিৎসকৰ মতে গা ধোৱাৰ সময় – ৰাতিপুৱা হওক বা ৰাতি হওক – সম্পূৰ্ণৰূপে ব্যক্তিগত পছন্দৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। আপোনাৰ জীৱনশৈলী অনুসৰি সুবিধাজনক সময়ত গা ধুব পাৰি।
