১১ বছৰ ধৰি চলা এক দেশজোৰা অধ্যয়নত উত্তৰ-পূব ভাৰতক আটইতকৈ কম গালি-গালাজ কৰা ভাষাৰ ব্যৱহাৰ অঞ্চল হিচাপে চিনাক্ত কৰা হৈছে। সমীক্ষাত দেখা গৈছে যে উত্তৰ-পূবৰ ৰাজ্যসমূহৰ মাত্ৰ ২০–৩০% লোকেহে আপত্তিজনক বা গালি-গালাজৰ শব্দ ব্যৱহাৰ কৰে।
গৱেষকসকলে দেশৰ প্ৰায় ৭০,০০০ ব্যক্তিৰ ওপৰত সমীক্ষা চলাই এই সিদ্ধান্তত উপনিত হৈছে। উত্তৰ-পূবৰ সন্মানজনক কথনৰ এই ধাৰা সাংস্কৃতিক মূল্যবোধ, শক্তিশালী সম্প্ৰদায়ৰ সম্পৰ্ক আৰু শিক্ষাৰ ওপৰত গুৰুত্বৰ ফল বুলি গণ্য কৰা হৈছে। কেৱল জম্মু-কাশ্মীৰত ইয়াতকৈও কম, মাত্ৰ ১৫% লোকে গালি-গালাজৰ ভাষা ব্যৱহাৰ কৰা বুলি অধ্যয়নত প্ৰকাশ পাইছে।
অধ্যয়নত উত্তৰ-পূবৰ ভাষিক আৰু সাংস্কৃতিক সমৃদ্ধিক এই সন্মানজনক পৰিৱেশৰ কাৰণ হিচাপে চিহ্নিত কৰা হৈছে। অসমীয়া, বাংলা, বড়ো, খাচী, মণিপুৰী আদি ভাষাই এই অঞ্চলত এক চহকী আৰু সৌজন্যমূলক ভাষিক পৰিৱেশ গঢ়ি তুলিছে।
ইয়াৰ বিপৰীতে দিল্লীত গালি-গালাজৰ ব্যৱহাৰ সৰ্বাধিক, য’ত ৮০% অংশগ্ৰহণকাৰীয়ে সঘনাই, প্ৰায়ে মহিলাৰ প্ৰতি লক্ষ্য কৰি এনে ভাষা ব্যৱহাৰ কৰা বুলি স্বীকাৰ কৰিছে। পঞ্জাবত ৭৮%, উত্তৰ প্ৰদেশ আৰু বিহাৰত ৭৪%, ৰাজস্থানত ৬৮% আৰু হাৰিয়ানাত ৬২% লোকে গালি-গালাজৰ ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে।
পশ্চিমৰ ৰাজ্যসমূহৰ মাজত মহাৰাষ্ট্ৰত ৫৮%, গুজৰাটত ৫৫%, মধ্যপ্ৰদেশত ৪৮% আৰু উত্তৰাখণ্ডত ৪৫% হাৰ পোৱা গৈছে। গুজৰাটৰ ভদ্ৰ যোগাযোগৰ সুনাম থকাৰ পিছতো, কম বয়সীয়া লোকৰ মাজত আকস্মিক গালি-গালাজ সাধাৰণ।
গৱেষকসকলে লক্ষ্য কৰিছে যে চহৰৰ জীৱন, বিশেষকৈ মুম্বাই আৰু পুনেৰ দৰে চহৰত, মানসিক চাপৰ বাবে কঠোৰ ভাষাৰ ব্যৱহাৰ বাঢ়িছে। গ্ৰাম্য অঞ্চলত কিছুমান উপভাষাত শক্তিশালী অভিব্যক্তি আকস্মিকভাৱে ব্যৱহাৰ হয়। সমীক্ষাত, ক্ষতিকাৰক উদ্দেশ্য নোহোৱাকৈ ৩০% মহিলাই গালি-গালাজৰ ভাষা ব্যৱহাৰ কৰা বুলি স্বীকাৰ কৰিছে, যিয়ে এই সমস্যাৰ ব্যাপক সামাজিক প্ৰকৃতি প্ৰতিফলিত কৰে।
মহৰ্ষি দয়ানন্দ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সহযোগত চেলফি উইথ ড’টাৰ ফাউণ্ডেচনৰ দ্বাৰা পৰিচালিত এই অধ্যয়নত ছাত্ৰ, শিক্ষক, আৰক্ষী, স্বাস্থ্যকৰ্মী, অটো-ৰিক্সা চালকৰ মৌখিক আচৰণ বিশ্লেষণ কৰা হৈছিল। ড° সুনীল জাগলানৰ নেতৃত্বত “গালি বন্দ ঘৰ অভিযান”ৰ অধীনত এই প্ৰচেষ্টা সন্মানজনক যোগাযোগৰ প্ৰসাৰৰ বাবে কৰা হৈছে বুলি জনিবলৈ দিয়ে।
