২০২৫ বৰ্ষত বিশ্বৰ বিভিন্ন দেশৰ পৰা বৃহৎ সংখ্যক ভাৰতীয় নাগৰিকক বিতাড়িত কৰা হৈছে। বিদেশ মন্ত্ৰালয়ৰ তথ্য অনুসৰি এই বছৰ মুঠ ৮১খন দেশৰ পৰা ২৪,৬০০ৰো অধিক ভাৰতীয়ক বিতাড়িত কৰা হৈছে। কিন্তু এই তালিকাৰ শীৰ্ষত আমেৰিকা নহয়, আছে চৌদি আৰব।
বৈদেশিক পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰালয়ে প্ৰদান কৰা তথ্য অনুসৰি ২০২৫ বৰ্ষত চৌদি আৰবে ১১ হাজাৰতকৈ অধিক ভাৰতীয়ক বিতাড়িত কৰিছে। আনহাতে আমেৰিকাৰ পৰা প্ৰায় ৩৮০০ ভাৰতীয়ক বিতাড়িত কৰা হৈছে। এই সংখ্যা যোৱা পাঁচ বছৰৰ ভিতৰত সৰ্বাধিক বুলি কোৱা হৈছে।
আমেৰিকাৰ ক্ষেত্ৰত ৱাশ্বিংটন ডি চি আৰু হিউষ্টনৰ পৰা বিতাড়নৰ সংখ্যা সৰ্বাধিক। বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে, ইয়াৰ মূল কাৰণ হ’ল ভিছাৰ কঠোৰ নিয়ম, কঠোৰ নথি পৰীক্ষণ আৰু ৱৰ্ক পাৰ্মিটৰ কঠোৰ নিয়ম।
চৌদি আৰৱৰ বাহিৰেও অধিক সংখ্যক ভাৰতীয়ক বিতাড়িত কৰা দেশসমূহৰ ভিতৰত ম্যানমাৰ, মালয়েছিয়া, সংযুক্ত আৰব আমিৰশ্বাহী, বাহৰেইন, থাইলেণ্ড আৰু কম্বোডিয়া আদি উল্লেখযোগ্য।
বৈদেশিক পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰালয়ৰ তথ্য অনুসৰি এই দেশবোৰৰ ভিতৰত সৰ্বাধিক বিতাড়ন কৰা দেশৰ তালিকাৰ শীৰ্ষত আছে ম্যানমাৰ। সেই দেশৰ পৰা ১,৫৯১ ভাৰতীয়ক বিতাড়িত কৰা হৈছে। ইয়াৰ পিছতে সংযুক্ত আৰব আমিৰশ্বাহী (১,৪৬৯), মালয়েছিয়া (১,৪৮৫), বাহৰেইন (৭৬৪), থাইলেণ্ড (৪৮১) আৰু কম্বোডিয়া (৩০৫)। ম্যানমাৰৰ পৰা বিতাড়নৰ বহু ঘটনা চাইবাৰ দাসত্বৰ সৈতে জড়িত বুলি জানিব পৰা গৈছে।
বিদেশত কৰ্মৰত ভাৰতীয়ৰ এক বৃহৎ অংশ নিম্ন দক্ষতাসম্পন্ন কৰ্মী। নিৰ্মাণ, ঘৰুৱা কাম বা সেৱাখণ্ডৰ কামত জড়িত এই কৰ্মীসকলে স্থানীয় আইন সম্পৰ্কে জ্ঞান নথকাৰ বাবে প্ৰায়ে সমস্যাৰ সন্মুখীন হয়। বেছিভাগ ক্ষেত্ৰতে ভিছাৰ ম্যাদ উকলি যোৱা, ৱৰ্ক পাৰ্মিটৰ অভাৱ বা শ্ৰম আইন উলংঘাৰ বাবে তেওঁলোকক বিতাড়িত কৰা হয়।
বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে, সজাগতাৰ অভাৱ আৰু দালালৰ প্ৰৱঞ্চনাইও সমস্যা বৃদ্ধি কৰিছে। ভিছাৰ ম্যাদ উকলি যোৱাৰ পিছত দেশত থকাৰ বাবে বিতাড়িত হৈছে সৰ্বাধিক সংখ্যক ভাৰতীয়।
এই সন্দৰ্ভত তেলেংগানা চৰকাৰৰ প্ৰবাসী ভাৰতীয় উপদেষ্টা সমিতিৰ উপাধ্যক্ষ ভীমা ৰেড্ডীয়ে কয় যে, “এয়া উপসাগৰীয় দেশসমূহৰ এটা পৰিচিত ধাৰা। ভাৰতৰ পৰা বহু লোকে তালৈ নিৰ্মাণ কৰ্মী, সেৱা খণ্ড বা ঘৰুৱা কৰ্মী হিচাপে কাম কৰিবলৈ যায়। ইয়াৰে অধিকাংশই নিম্ন দক্ষতাসম্পন্ন কৰ্মী, যিসকলে দালালৰ জৰিয়তে বিদেশলৈ প্ৰব্ৰজন কৰে। বহু ক্ষেত্ৰত অতিৰিক্ত ধন উপাৰ্জনৰ আশাত তেওঁলোকে ক্ষুদ্ৰ আইনী অপৰাধত জড়িত হৈ পৰে।”
তেওঁ লগতে কয়, “বহুক্ষেত্ৰত স্থানীয় আইন-কানুনৰ বিষয়ে পৰ্যাপ্ত বুজাবুজিৰ অভাৱৰ বাবেও পৰিস্থিতি অধিক জটিল হৈ পৰে, যাৰ ফলত শেষত বিতাড়নৰ পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হয়।”
