বৰ্তমান কিশোৰ-কিশোৰীৰ মোবাইল ফোন আসক্তিৰ পৰা মুক্তি পাবলৈ অভিভাৱকসকলে কঠোৰ নিয়ম নিৰ্ধাৰণ কৰিব লাগিব, সময় নিৰ্ধাৰণ কৰিব লাগিব আৰু নিজৰ ব্যৱহাৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব লাগিব।
মূল উপায়সমূহৰ ভিতৰত আছে দৈনিক স্ক্ৰীণ টাইম বা সময় নিৰ্ধাৰণ কৰা, শোৱা কোঠা আৰু ডাইনিং টেবুলত ফোন নিষিদ্ধ কৰা আৰু শাৰীৰিক খেলাৰ সুযোগ সৃষ্টি কৰা। ইয়াৰ উপৰিও অভিভাৱক নিয়ন্ত্ৰণ এপ ব্যৱহাৰ কৰি নিজে কম ফোন ব্যৱহাৰ কৰি উদাহৰণ দাঙি ধৰাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ।
মোবাইল ফোন আসক্তিৰ পৰা মুক্তি পাবলৈ বিতং পদক্ষেপ:
* নিৰ্দিষ্ট নিয়ম আৰু ‘নো-ফোন জ’ন’ তৈয়াৰ কৰা: ঘৰৰ কিছুমান ঠাই, যেনে- শোৱা কোঠা, অধ্যয়ন কক্ষ বা ডাইনিং টেবুল ‘টেক-ফ্ৰী জ’ন’ বা মোবাইল-ফ্ৰী এলেকা বুলি ঘোষণা কৰক। ৰাতি শুই পৰাৰ ১ ঘণ্টা আগতে ফোনটো আঁতৰত ৰাখিবলৈ নিয়ম বনাওক।
* নিজেই আদৰ্শ হওক: পিতৃ-মাতৃ নিজে যদি সদায় নিজৰ ফোনত ব্যস্ত থাকে তেন্তে শিশুৰ নিচাৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পোৱাটো কঠিন। গতিকে সন্তানৰ সন্মুখত মোবাইল ফোন ব্যৱহাৰ কমাই দিব।
* ডিজিটেল ডিটক্স আৰু বিকল্প ব্যৱস্থা: প্ৰতিদিনে পৰিয়াল হিচাপে কমেও ১-২ ঘণ্টা একেলগে কটাব লাগে, য’ত ফোন ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰি। পঢ়া, বাগিচা, অংকন বা খেলা-ধূলা আদি সৃষ্টিশীল কাম-কাজ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰক।
* কাৰিকৰী নিয়ন্ত্ৰণ (পেৰেণ্টেল কণ্ট্ৰল): ফোনত পেৰেণ্টেল কণ্ট্ৰল চফটৱেৰ বা এপ ব্যৱহাৰ কৰি ক্ষতিকাৰক চাইট আৰু গেমত কটোৱা সময় সীমিত কৰক।
* প্ৰত্যক্ষ যোগাযোগ আৰু মুকলি আলোচনা: মোবাইল ফোন ব্যৱহাৰ কৰাৰ ফলত কি ক্ষতি হব পাৰে সেই বিষয়ে বন্ধুত্বপূৰ্ণ আলোচনা কৰা, বকাবকি কৰা নহয়।
* শাৰীৰিক আৰু সামাজিক কাৰ্যকলাপ বৃদ্ধি: বন্ধু-বান্ধৱীক ব্যক্তিগতভাৱে লগ পোৱা, পাৰ্কলৈ যোৱা বা কোনো খেলত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰা, যাতে অনলাইন জগততকৈ বাস্তৱ জগতখন অধিক উপভোগ্য হয়।
অভিভাৱকসকলে ধৈৰ্য্য আৰু নিয়মীয়া পৰ্যবেক্ষণৰ জৰিয়তে এই অভ্যাস ক্ৰমান্বয়ে নাইকিয়া কৰিব পাৰে। যদি নিচাটো চৰম পৰ্যায়লৈ যায় তেন্তে পৰামৰ্শদাতাৰ সহায় ল’ব পাৰে।
