ভাৰতৰ বিভিন্ন মন্দিৰত দেৱ-দেৱীলৈ নানাধৰণৰ নৈবেদ্য আগবঢ়োৱাৰ পৰম্পৰা আছে। ক’ৰবাত ফল-মূল, ক’ৰবাত শুকান ফল, আকৌ ক’ৰবাত মুড়ি বা আন খাদ্যসামগ্ৰী আগবঢ়োৱা হয়। কিন্তু কেতিয়াবা দেৱতাক চিগাৰেট আগবঢ়োৱা হয় বুলি শুনিছেনে? শুনিবলৈ আচৰিত লাগিলেও গুজৰাটৰ সুৰত চহৰত এনে এখন মন্দিৰ আছে, য’ত ফুল, মিঠাই আৰু নাৰিকলৰ লগতে দেৱতাৰ ওচৰত চিগাৰেটো আগবঢ়ায় ভক্তই। প্ৰায় ১৩০ বছৰ ধৰি চলি অহা এই বিশেষ পৰম্পৰাই আজিও মানুহৰ মাজত কৌতূহল জগাই আহিছে।
সুৰতৰ আথৱালাইনছ অঞ্চলৰ আদৰ্শ ছ’চাইটিৰ ভিতৰত থকা এই মন্দিৰটো স্থানীয় লোকৰ মাজত ‘ভূত মামা মন্দিৰ’ নামেৰে জনাজাত। ইয়াত পূজা কৰা হয় বাঞ্জাৰা ভূত মামাক। স্থানীয় লোকবিশ্বাস অনুসৰি, ভূত মামা এগৰাকী ৰক্ষাকৰ্তা বা অভিভাৱক দেৱতা। বহু বছৰ ধৰি তেওঁক কেন্দ্ৰ কৰি বিভিন্ন লোকবিশ্বাস আৰু কাহিনী প্ৰচলিত হৈ আহিছে।
মন্দিৰটোৰ বয়সক লৈ অৱশ্যে মতভেদ আছে। কোনো কোনো লোকে ইয়াক প্ৰায় ১২৫ বছৰ পুৰণি বুলি কয়, আনহাতে কিছুমানৰ মতে ইয়াৰ বয়স ১৫০ বছৰমান। অৱশ্যে প্ৰায় ১৩০ বছৰ পুৰণি এক পৰম্পৰা এই মন্দিৰৰ সৈতে জড়িত বুলি স্থানীয়ভাৱে বহু সময়ত উল্লেখ কৰা হয়। সময় সলনি হৈছে, চহৰৰ ৰূপ সলনি হৈছে, মানুহৰ জীৱন-যাপনো সলনি হৈছে; কিন্তু এই মন্দিৰৰ বিশেষ পৰম্পৰা এতিয়াও একেদৰেই চলি আছে।
এই মন্দিৰৰ আটাইতকৈ আকৰ্ষণীয় আৰু আচৰিত দিশটো হৈছে চিগাৰেট আগবঢ়োৱাৰ ৰীতি। ভক্তসকলে চিগাৰেটৰ পেকেট লৈ মন্দিৰলৈ আহে। কোনো কোনোৱে চিগাৰেট জ্বলাই দেৱতাৰ সন্মুখত থৈ দিয়ে। তেওঁলোকৰ বিশ্বাস, এই বিশেষ নিবেদনৰ জৰিয়তে ভূত মামাৰ ওচৰত নিজৰ প্ৰাৰ্থনা আৰু মনৰ কথা জনাব পাৰি। ব্যক্তিগত সমস্যা, বহুদিন ধৰি থমকি থকা কাম অথবা কোনো ইচ্ছা পূৰণৰ আশাতো বহু লোকে ইয়াত পূজা আগবঢ়ায়।
বিশেষকৈ বিবাহ বা দাম্পত্য জীৱনৰ সমস্যাৰ সমাধান বিচাৰি বহু ভক্ত ভূত মামাৰ ওচৰ চাপি অহা বুলি কোৱা হয়। ভক্তসকলৰ বিশ্বাস, নিজৰ সমস্যাৰ কথা দেৱতাৰ আগত জনালে তেওঁ আশীৰ্বাদ কৰে আৰু সমস্যাৰ পৰা মুক্তিৰ পথ মুকলি কৰে।
সাধাৰণ মন্দিৰত পূজাৰ সময়ত যিবোৰ সামগ্ৰী সাধাৰণতে দেখা যায়, এই মন্দিৰৰ পৰিৱেশ তাৰ পৰা যথেষ্ট পৃথক। চিগাৰেট আগবঢ়োৱাৰ এই ৰীতি কোনো নতুন প্ৰথা নহয়। স্থানীয় লোকবিশ্বাস আৰু প্ৰচলিত কাহিনী অনুসৰি, বহু দশক ধৰি এই পৰম্পৰা চলি আহিছে। এয়া কিমানখিনি ঐতিহাসিক সত্য আৰু কিমানখিনি লোকবিশ্বাস, সেই লৈ মতভেদ থাকিলেও প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম এই ৰীতি মানি অহাটো নিশ্চিতভাৱে আকৰ্ষণৰ বিষয়।
সুৰতৰ এই ভূত মামা মন্দিৰ সেয়ে কেৱল এখন ধৰ্মীয় স্থান নহয়, ই স্থানীয় লোকবিশ্বাস, পুৰণি পৰম্পৰা আৰু মানুহৰ গভীৰ আস্থাৰ এক অনন্য মিলনস্থলী। আন বহু মন্দিৰৰ পৰা ইয়াক পৃথক কৰি তোলা আটাইতকৈ ডাঙৰ বৈশিষ্ট্যই হৈছে দেৱতালৈ চিগাৰেট আগবঢ়োৱাৰ এই ব্যতিক্ৰমী পৰম্পৰা।
