শিশুৰ মানসিক বিকাশ কেৱল শিক্ষা, খেলা-ধূলা বা খোৱাবোৱাতে সীমাবদ্ধ নাথাকে, কিন্তু তাতকৈ পাৰিবাৰিক পৰিবেশ আৰু পিতৃ-মাতৃৰ আচৰণে বহুত বেছি কাম কৰে। কোৱা হয় সন্তানবোৰ পিতৃ-মাতৃৰ দাপোন। তেওঁলোকে প্ৰথম শিক্ষা লাভ কৰে পিতৃ-মাতৃৰ পৰা, তেওঁলোকৰ পাৰস্পৰিক কথা-বতৰা আৰু সন্মানৰ আদান-প্ৰদানৰ পৰা, তেওঁলোকৰ আচৰণ দেখি।
এনে পৰিস্থিতিত যেতিয়া এগৰাকী মাতৃয়ে সন্তানৰ সন্মুখত পিতৃৰ প্ৰতি অসন্মানজনক ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে, কাজিয়া কৰে বা অভিযোগ কৰে, তেতিয়া ই কেৱল সম্পৰ্ক নষ্ট কৰাই নহয়, সন্তানৰ মন আৰু মগজুতো গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। পিতৃৰ প্ৰতি সন্মান কমি যাব পাৰে। আৰু অভিভাৱকত্বৰ ক্ষেত্ৰত সন্তানে পিতৃ-মাতৃ দুয়োৰে প্ৰতি সন্মান থকাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ।
পিতৃৰ প্ৰতি মাতৃৰ অসন্মানজনক ভাষাই শিশুৰ মনত কেনে প্ৰভাৱ পেলায়
১) শিশুৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা পিতৃৰ প্ৰতি সন্মান হ্ৰাস
যেতিয়া শিশুৱে বাৰে বাৰে মাকৰ পৰা পিতৃৰ বিষয়ে অসন্মানজনক কথা শুনিবলৈ পায়, তেতিয়া পিতৃৰ প্ৰতি থকা সন্মান কমিবলৈ আৰম্ভ কৰে। কিন্তু এটা শিশুৰ বাবে পিতৃ-মাতৃ দুয়োজনেই আদৰ্শ, সন্তানৰ বাবে দুয়োটাৰে প্ৰতি সন্মান থকাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ। যিকোনো এজনক সৰু বুলি দেখুৱালে সেই আদৰ্শ ভাঙি যায়।
২) ভৱিষ্যতৰ সম্পৰ্কৰ ধাৰণাক লৈ বিভ্ৰান্তি
শৈশৱত সম্পৰ্কত অসন্মান, অপমান আৰু কাজিয়া দেখা শিশুৱে ভৱিষ্যতে সেইবোৰ স্বাভাৱিক বুলি ধৰি ল’ব পাৰে। যদি পিতৃ-মাতৃক বাৰে বাৰে অপমান কৰা হয় তেন্তে ভৱিষ্যতে সম্পৰ্কত সন্মানৰ গুৰুত্ব সন্তানে নিজেই বুজি নাপাব। তেওঁলোকৰ মনত প্ৰশ্ন উত্থাপন হ’ব পাৰে, তেওঁলোকে ভালপোৱাজনক কিয় ইমান বেয়া কথা কোৱা হয়? ফলত তেওঁলোকৰ চিন্তাধাৰাত নেতিবাচকতা আহিব আৰু ল’ৰা-ছোৱালী বিভ্ৰান্ত হ’ব।
শৈশৱত পিতৃ-মাতৃৰ মাজত তিক্ততা আৰু সমালোচনা দেখা ল’ৰা-ছোৱালীয়ে ডাঙৰ হোৱাৰ পিছতো সম্পৰ্কক একে দৃষ্টিকোণৰ পৰা চাবলৈ আৰম্ভ কৰে। হয় নিজে কঠোৰ হৈ পৰে নহয় প্ৰতিটো সৰু সৰু কথাৰ বাবে মানুহৰ দোষ বিচাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
৩) শিশুৰ ওপৰত প্ৰভাৱ আৰু সম্পৰ্কত নিৰাপত্তাহীনতাৰ অনুভৱ
বাৰে বাৰে পিতৃক দোষাৰোপ বা অসন্মানজনক কথা ক’লে মাতৃয়ে সন্তানৰ আত্মগ্লানিৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে, যাৰ ফলত আত্মবিশ্বাসত বেয়া প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। ল’ৰা-ছোৱালীয়ে নিজকে দোষ দিবলৈ আৰম্ভ কৰে, এইটো ভাবি যে হয়তো তেওঁলোকেই পিতৃ-মাতৃৰ মাজত সংঘাতৰ কাৰণ। ইয়াৰ ফলত মানসিক চাপ বৃদ্ধি পাব পাৰে, টোপনি, অধ্যয়ন আৰু আচৰণত প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে।
৪) মাতৃৰ ভাৱমূৰ্তিত নেতিবাচক প্ৰভাৱ
যদি এগৰাকী মাতৃয়ে সদায় সন্তানৰ সন্মুখত দেউতাকৰ বিষয়ে বেয়াকৈ কয়, তেন্তে ই কেৱল সন্তানৰ দৃষ্টিত পিতৃৰ ভাবমূৰ্তি নষ্ট কৰাই নহয়, মাতৃৰ প্ৰতি সন্মানো কমিবলৈ আৰম্ভ কৰে। যেতিয়া শিশুৱে বাৰে বাৰে মাকক অভিযোগ কৰা, বকাবকি কৰা বা খঙেৰে কথা কোৱা দেখা পায়, তেতিয়া তেওঁলোকৰ চকুত মাতৃৰ ভাৱমূৰ্তিও বেয়া হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে।
মাকক শান্ত, বুদ্ধিমান আৰু মৰমিয়াল নাৰীৰ সলনি খঙাল, অভিযোগকাৰী আৰু নেতিবাচক মনোভাৱৰ মানুহ হিচাপে চাবলৈ আৰম্ভ কৰে। ফলত শিশুটিয়ে মাতৃৰ সৈতে মনৰ ফালৰ পৰা দূৰত্ব সৃষ্টি কৰে আৰু মাতৃৰ লগত মুকলিকৈ কথা পাতিবলৈ লাজ অনুভৱ কৰে।
