ন্যায়পালিকা আৰু প্ৰশাসনৰ মাজৰ ব্যৱধান আৰু অধিক বৃদ্ধি পাইছে নেকি? ৰাজ্যপাল আৰু ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে বিধেয়ক গৃহীত কৰাৰ সময়সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰি কেন্দ্ৰই পুনৰবাৰ ন্যায়পালিকাক চৰ্চালৈ আনিছে। নৰেন্দ্ৰ মোদী চৰকাৰে দাবী কৰিছে যে ন্যায়পালিকাই ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি বা বিভিন্ন ৰাজ্যৰ ৰাজ্যপালক এনেদৰে বিধেয়ক সন্দৰ্ভত ক্ষিপ্ৰ সিদ্ধান্ত ল’বলৈ বাধ্য কৰিব নোৱাৰে। ইয়াৰ ফলত সাংবিধানিক সংকটৰ সৃষ্টি হ’ব।
কেইমাহমানৰ আগতে উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ দুজনীয়া বিভাগীয় বিচাৰপীঠে ৰায় দিছিল যে ৰাজ্যপাল বা ৰাষ্ট্ৰপতিয়েও বিধায়িনী দলে গৃহীত কৰা কোনো বিধেয়ক অনিৰ্দিষ্টকাললৈ ধৰি ৰাখিব নোৱাৰে। সেই বিধেয়কখনৰ সন্দৰ্ভত তেওঁলোকে নিৰ্দিষ্ট সময়সীমাৰ ভিতৰত সিদ্ধান্ত ল’ব লাগিব। সমস্যাটো হ’ল উচ্চতম ন্যায়ালয়ে ৰাজ্যপাল বা ৰাষ্ট্ৰপতিক এনে ‘নিৰ্দেশনা’ দিব নোৱাৰে। কিন্তু সংবিধানৰ ১৪২ নং অনুচ্ছেদ অনুসৰি উচ্চতম ন্যায়ালয়ে আইনৰ বাহিৰলৈ গৈ ‘ন্যায় স্থাপনৰ উদ্দেশ্যে’ বিশেষ ৰায় দিব পাৰে। এই গোচৰত উচ্চতম ন্যায়ালয়েও একেই কাম কৰিছে।
এতিয়া উচ্চতম ন্যায়ালয়ত লিখিতভাৱে এই ৰায়দানৰ বিৰুদ্ধে আপত্তি কৰিছে কেন্দ্ৰই। ছলিচিটৰ জেনেৰেল তুষাৰ মেহতাই লিখিত শপতনামাত দাবী কৰে যে সংবিধানৰ ১৪২ নং অনুচ্ছেদ অনুসৰি উচ্চতম ন্যায়ালয়ে আইনৰ বাহিৰলৈ গৈ ‘ন্যায় প্ৰতিষ্ঠাৰ উদ্দেশ্যে’ বিশেষ ৰায়দান দিব পাৰে। কিন্তু সেই বিশেষ অনুচ্ছেদটো সংবিধান সলনি কৰিব নোৱাৰি। নতুবা সংবিধান প্ৰণয়কসকলৰ উদ্দেশ্য ভুল প্ৰমাণিত হ’ব নোৱাৰে।
কেন্দ্ৰই স্পষ্টভাবে উল্লেখ কৰিছে যে ৰাজ্যপাল আৰু ৰাষ্ট্ৰপতিৰ কাৰ্যালয় ৰাজনৈতিকভাৱে স্বায়ত্তশাসিত। তেওঁলোকে গণতান্ত্ৰিক প্ৰশাসনতকৈ উন্নত আদৰ্শত বিশ্বাস কৰে। গতিকে ৰাষ্ট্ৰপতি বা ৰাজ্যপালৰ কাৰ্যালয়ত যদি কিবা ত্ৰুটি থাকে তেন্তে ৰাজনৈতিকভাৱে শুধৰণি কৰিব লাগিব। ন্যায়পালিকাৰ অপ্ৰয়োজনীয় হস্তক্ষেপে সাংবিধানিক সংকটৰ সৃষ্টি কৰিব।
