প্ৰায়সংখ্যক ভাৰতীয়ৰ ঘৰতে বিভিন্ন খাদ্য সামগ্ৰী প্ৰস্তুত কৰাৰ সময়ত ঘিউ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
কিন্তু নিয়মীয়াকৈ ৰন্ধা-বঢ়াৰ কথা আহিলে ঘিউ আটাইতকৈ স্বাস্থ্যকৰ বিকল্প নহ’বও পাৰে। ঘিউৰ উপকাৰীতা থাকিলেও দৈনন্দিন ৰন্ধা-বঢ়াৰ বাবে তেল কিয় বেছি পছন্দ কৰা হয় সেয়া বুজাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ।
পানী আৰু গাখীৰৰ কঠিন পদাৰ্থ আঁতৰাই মাখন উতলিলে ঘিউ তৈয়াৰ কৰা হয়। প্ৰথমে নিমখবিহীন মাখন কেৰাহীত কম জুইত গলিব লাগে। উতলিলে পানী বাষ্পীভৱন হয় আৰু গাখীৰৰ কঠিন পদাৰ্থবোৰ পৃথক হৈ তলত থিতাপি লয়। ওপৰত ৰৈ যোৱা স্বচ্ছ, সোণালী তৰল পদাৰ্থটো হ’ল ঘিউ। এই তৰল পদাৰ্থটো চেকিলে কঠিন পদাৰ্থবোৰ আঁতৰাই পেলোৱা হয়, যাৰ ফলত বিশুদ্ধ ঘিউ ৰৈ যায়, যাৰ এক চহকী সোৱাদ থাকে।
ঘিউত অধিক পৰিমাণে সংপৃক্ত চৰ্বি থাকে, ইয়াৰ প্ৰায় ৬২% চৰ্বিৰ পৰিমাণ সংপৃক্ত। অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে অত্যধিক চেচুৰেটেড ফেট সেৱনে এল ডি এল (বেয়া) কলেষ্টেৰল বৃদ্ধি কৰিব পাৰে, যাৰ ফলত হৃদৰোগৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি পায়।
পানী আৰু গাখীৰৰ কঠিন পদাৰ্থ আঁতৰাবলৈ মাখন উতলিলে ঘিউ তৈয়াৰ কৰা হয়। প্ৰথমে নিমখবিহীন মাখন কেৰাহীত কম জুইত গলিব লাগে।
পানী আৰু গাখীৰৰ কঠিন পদাৰ্থ আঁতৰাবলৈ মাখন উতলিলে ঘিউ তৈয়াৰ কৰা হয়। প্ৰথমে নিমখবিহীন মাখন কেৰাহীত কম জুইত গলিব লাগে।
অধিক পৰিমাণৰ চেচুৰেটেড ফেটৰ সৈতে কলেষ্টেৰল বৃদ্ধিৰ সম্পৰ্ক আছে, যাৰ ফলত হৃদৰোগ আৰু ষ্ট্ৰোকৰ সম্ভাৱনা আৰু অধিক গভীৰ হয়।
আনহাতে, অলিভ, সূৰ্যমুখী, সৰিয়হৰ তেলৰ দৰে ৰন্ধন তেলত কম পৰিমাণৰ চৰ্বি থাকে, যিয়ে এল ডি এল কলেষ্টেৰল কমোৱাত সহায় কৰে আৰু হৃদযন্ত্ৰৰ স্বাস্থ্যৰ সহায় কৰে। এই তেলবোৰত উপকাৰী ওমেগা-৩ আৰু ওমেগা-৬ ফেটি এচিডো থাকে, যাৰ অভাৱ ঘিউত পৰ্যাপ্ত পৰিমাণে থাকে।
