শেহতীয়াকৈ অসমৰ ৰাজনীতিত এলিজাবেথ কলবাৰ্ন গগৈ আৰু গৌৰৱ গগৈৰ বিৰুদ্ধে উত্থাপিত অভিযোগে দেশৰ শাসন ব্যৱস্থা, ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তা আৰু নিৰ্বাচনী ৰাজনীতি সম্পৰ্কে বহুকেইটা গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছে। অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ বিদেশী শত্ৰুপক্ষৰ সৈতে সম্পৰ্ক, পাকিস্তানৰ আইএছআই আৰু জৰ্জ ছ’ৰ’ছৰ সৈতে জড়িত সংগঠনকে ধৰি বহু অভিযোগে দেশজুৰি চৰ্চা লাভ কৰিছে। কিন্তু অভিযোগৰ সত্যতা মানি ল’ব নোৱাৰা দুটা গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ স্পষ্টভাৱে দেখিবলৈ পোৱা গৈছে:– সেয়া হৈছে প্ৰমাণ আৰু চৰকাৰী ব্যৱস্থা।
চোৰাংচোৱা আৰু জবাবদিহিতাৰ প্ৰশ্ন
যদি গৌৰৱ গগৈৰ বিৰুদ্ধে অভিযোগবোৰ সচাঁ, তেন্তে তাৎক্ষণিক প্ৰশ্নটো হ’ল: ভাৰতৰ প্ৰধান চোৰাংচোৱা সংস্থা— RAW, IB, বা NIA—ই এলিজাবেথ কলবাৰ্ন গগৈৰ বিৰুদ্ধে কিয় কোনো পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰা নাই? এই ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তাৰ প্ৰতি ভাবুকিৰ অভিযোগ যদি সচাঁ তেন্তে ইয়াৰ সমাধান চোৰাংচোৱাৰ জৰিয়তে কৰা উচিত, পক্ষপাতমূলক বোকা ছটিওৱা ৰাজনীতিৰ দ্বাৰা নহয়। যদি শাসকীয় দল হিচাপে বিজেপিয়ে এই দাবীসমূহৰ বৈধতাত সঁচা অৰ্থত বিশ্বাস কৰে, তেন্তে আইনী ব্যৱস্থা, এফআইআৰ, চৰকাৰী তদন্তৰ প্ৰতিবেদনত আস্থা ৰখাৰ পৰিৱৰ্তে কেৱল ছ’চিয়েল মিডিয়াৰ পোষ্টত গুৰুত্ব কিয়?
এনে গুৰুতৰ অভিযোগক চৰকাৰী চেনেলৰ পৰিৱৰ্তে মূলতঃ ছ’চিয়েল মিডিয়াৰ জৰিয়তে প্ৰচাৰ কৰিবলৈ গৈ বিজেপিয়ে অজানিতে নিজৰ চৰকাৰৰ কাৰ্যক্ষমতা আৰু চোৰাংচোৱা ব্যৱস্থাৰ ওপৰত প্ৰশ্নচিহ্ন তুলিছে। যদি এলিজাবেথে সঁচাকৈয়ে বিপদৰ সৃষ্টি কৰিছিল, তেন্তে নিৰ্বাচনৰ আগতেই তেওঁৰ ওপৰত চকু ৰখা উচিত নাছিলনে? যদি নাছিল, তেন্তে এই দাবীবোৰ কেৱল ৰাজনৈতিক চক্ৰান্ত নেকি?
পুৰণি অভিযোগসমূহ পুনৰ উত্থাপনঃ এটা ৰাজনৈতিক আৰ্হি
২০১৫ চনত পাকিস্তানৰ উচ্চায়ুক্তৰ সৈতে এক অনুষ্ঠানত গগৈক দেখুওৱা এখন ফটোক ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তাৰ সৈতে জড়িত কৰি বিতৰ্কৰ অৱতাৰণা কৰিছে বিজেপিয়ে। কিন্তু গগৈয়ে স্পষ্ট কৰি দিয়া মতে এইটো আছিল আমেৰিকা, ব্ৰিটেইন, ইজৰাইলকে ধৰি বিভিন্ন দেশৰ কূটনীতিবিদৰ সৈতে মত বিনিময় কৰা ইউথ ফ’ৰাম অন ফৰেইন পলিচি (ৱাইএফএফপি)ৰ অধীনত একাডেমিক এংগেজমেণ্টৰ অংশ। এই অনুষ্ঠানটো ৰাজহুৱা আছিল, সংবাদ মাধ্যমে ব্যাপকভাৱে প্ৰচাৰ কৰিছিল আৰু সেই সময়ত নিৰাপত্তা সংস্থাৰ কোনো বিৰূপ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰা নাছিল।
ইয়াৰ ফলত এটা জটিল বিষয় উত্থাপন হৈছে যে যদি চৰকাৰৰ ৱাইএফএফপিৰ কাৰ্যকলাপৰ বিষয়ে সন্দেহ আছিল, তেন্তে যোৱা দশকত কিয় কোনো ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা হোৱা নাছিল? বিধানসভা নিৰ্বাচনৰ কাষ চাপি অহাৰ লগে লগে এতিয়া কিয় এই বিষয়টো পুনৰ উত্থাপন হৈছে? এই আৰ্হিৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তাক ৰাজনৈতিক আহিলা হিচাপে ক্ৰমান্বয়ে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।
ৰাষ্ট্ৰ বিৰোধী কাৰ্যকলাপ বা বিদেশী প্ৰভাৱৰ অভিযোগ ৰাজনৈতিক লাভালাভৰ বাবে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হোৱা নাই। এনে কৌশলৰ বিপদ নিহিত হৈ আছে চোৰাংচোৱা সংস্থাৰ বিশ্বাসযোগ্যতা ক্ষয় কৰাৰ লগতে প্ৰকৃত নিৰাপত্তাজনিত ভাবুকি আওকাণ কৰাৰ সৈতে। যদিহে প্ৰতিজন ৰাজনৈতিক বিৰোধীক যথাযথ প্ৰক্ৰিয়া আৰু তদন্ত অবিহনে ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তাৰ বিপদ হিচাপে চিহ্নিত কৰিব পৰা যায়, তেন্তে প্ৰকৃত সমস্যাবোৰ কিদৰে সমাধান হ’ব?
এলিজাবেথ কলবাৰ্ন গগৈ বা গৌৰৱ গগৈৰ বিৰুদ্ধে যদি বিশ্বাসযোগ্য প্ৰমাণ পোৱা যায়, তেন্তে চৰকাৰে ছ’চিয়েল মিডিয়াৰ প্ৰচাৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰি আইনী আৰু আইনী পথত আগবাঢ়িব লাগিব। ইয়াৰ বিপৰীতে যদি এনে কোনো প্ৰমাণ নাথাকে, তেন্তে প্ৰমাণ হ’ব যে, এই অভিযোগবোৰ বৈধ ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তাৰ চিন্তাতকৈ নিৰ্বাচন জয়লাভৰ কৌশলহে।
ৰাজনীতিৰ ওপৰত ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তা
ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তাৰ চিন্তা গুৰুত্বসহকাৰে চম্ভালিব লাগিব। চোৰাংচোৱা আৰু নিৰাপত্তাক কেৱল ৰাজনৈতিক আহিলা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিলে প্ৰতিষ্ঠানিক অখণ্ডতা দুৰ্বল হোৱাই নহয়, প্ৰকৃত নিৰাপত্তাৰ ভাবুকিৰ সৃষ্টি হ’ব যাৰ ফলত ইয়াৰ ওপৰত জনসাধাৰণৰ আস্থা হ্ৰাস পাব।
এই দাবীসমূহৰ সমৰ্থনত যদি বিজেপি বা কোনো ৰাজনৈতিক দলৰ হাতত সুনিৰ্দিষ্ট প্ৰমাণ আছে, তেন্তে তেওঁলোকে চাঞ্চল্যৰ আশ্ৰয় লোৱাতকৈ তৎক্ষণাত স্বচ্ছ তদন্ত আৰম্ভ কৰা উচিত। অন্যথা এনে অভিযোগক ভাৰতৰ সাৰ্বভৌমত্বৰ প্ৰতি প্ৰকৃত চিন্তাৰ পৰিৱৰ্তে কৌশলগত ৰাজনৈতিক কৌশল হিচাপে গণ্য কৰা হ’ব।
গণতন্ত্ৰত ৰাজনৈতিক যুদ্ধ নীতি, শাসন আৰু দৃষ্টিভংগীৰ ওপৰত যুঁজ হ’ব লাগিব। কিন্তু ৰাষ্ট্ৰীৰ অখণ্ডতাক ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰা প্ৰমাণহীন নিৰাপত্তাৰ ভাবুকিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হ’ব নালাগিব।
