শুনিয়েই চকু কপালত উঠা ঘটনা। যোৱা দুবছৰত মহাৰাষ্ট্ৰত ৯৩ হাজাৰৰো অধিক মহিলা সন্ধানহীন হৈছে। চৰকাৰী তথ্য অনুসৰি ইয়াৰে ৬৭ হাজাৰৰো অধিক মহিলাক উদ্ধাৰ কৰি পৰিয়াললৈ ঘূৰাই পঠিওৱা হৈছে। তথাপি প্ৰশ্ন হৈছে, কিয় এই ৰাজ্যত ইমান সংখ্যক মহিলা নিৰুদ্দেশ হৈছে।
নেশ্যনেল ক্ৰাইম ৰেকৰ্ডছ ব্যুৰো এন চি আৰ বিৰ তথ্য অনুসৰি নিৰুদ্দেশ হোৱা মহিলাৰ তালিকাত শীৰ্ষ স্থানত আছে মহাৰাষ্ট্ৰ। নিৰুদ্দেশ হোৱা শিশুৰ তালিকাৰ শীৰ্ষত আছে মধ্যপ্ৰদেশ। ২০১৬ চনৰ পৰা ২০১৮ চনলৈ একেৰাহে তিনি বছৰে এই দুখন ৰাজ্যত সৰ্বাধিক নিৰুদ্দেশৰ ঘটনা আছিল। ২০২১ চনৰ তথ্য অনুসৰি ভাৰতত মুঠ নিৰুদ্দেশ হোৱা লোকৰ ৬৮ শতাংশই মহিলা।
শেহতীয়া পৰিসংখ্যাই আৰু অধিক উদ্বেগ বৃদ্ধি কৰিছে। ২০২৪ চনত মহাৰাষ্ট্ৰত ৪৫ হাজাৰৰো অধিক মহিলা সন্ধানহীন হৈছিল। ২০২৫ চনত সেই সংখ্যা ৪৮ হাজাৰৰো অধিকলৈ বৃদ্ধি পালে। আৰক্ষীৰ অভিযানত ২০২৪ চনত ৩৬,৫৮১ গৰাকী আৰু ২০২৫ চনত ৩০,৮৭৭ গৰাকী মহিলাক উদ্ধাৰ কৰা হয়।
নাবালিকা ছোৱালীৰ ক্ষেত্ৰতো একে ধাৰা দেখা যায়। ২০২৪ চনত নিৰুদ্দেশ হোৱা নাবালিকা ছোৱালীৰ সংখ্যা আছিল ১১,৩১৩ গৰাকী। ২০২৫ চনত ই ১২,১১৩ লৈ বৃদ্ধি পায়।
২০১৯ চনত ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ে নিৰুদ্দেশ হোৱা ব্যক্তি বিশেষকৈ মহিলা আৰু শিশুৰ তথ্য বিশ্লেষণ কৰিবলৈ এন চি আৰ বিক নিৰ্দেশ দিছিল। লক্ষ্য আছিল সৰবৰাহৰ কাৰণ আৰু বিপদজনক অঞ্চল চিনাক্ত কৰা।
এন চি আৰ বিৰ বিশ্লেষণত কেইবাটাও কাৰণ উন্মোচিত হৈছে। মানসিক ৰোগ, ভুল বুজাবুজি, ঘৰুৱা হিংসা, অপৰাধৰ বলি হোৱা ইত্যাদি। ফ্লেম বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বিশ্লেষণ অনুসৰি বহু মহিলাই ঘৰুৱা হিংসা, বৈবাহিক বিবাদ বা চৰম নিৰ্যাতনৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ ঘৰ এৰি যায়। এই সুযোগতে সৰবৰাহকাৰী সক্ৰিয় হৈ পৰে। বিপদত পৰা মহিলাসকল বলপূৰ্বক শ্ৰম বা যৌন শোষণৰ বলি হয়।
নব্বৈৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে অৰ্থনীতিবিদ অমৰ্ত্য সেনে নিৰুদ্দেশ হোৱা মহিলাৰ ধাৰণাটো পোহৰলৈ আনিছিল। লিংগ বৈষম্যৰ বাবে মহিলাৰ অকাল মৃত্যু আৰু অনুপস্থিতিৰ বিষয়ে এইদৰে ব্যাখ্যা দিয়ে। তেওঁৰ মতে, সমগ্ৰ বিশ্বৰ প্ৰায় ১০ কোটি মহিলা সামাজিক বৈষম্যৰ বাবে নিৰুদ্দেশ হৈ আছে। ২০২০ চনত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ জনসংখ্যা নিধিয়ে প্ৰকাশ কৰা অনুসৰি বিগত ৫০ বছৰত বিশ্বত নিৰুদ্দেশ হোৱা মহিলাৰ সংখ্যা দুগুণতকৈও অধিক বৃদ্ধি পাইছে।
নেশ্যনেল ফেডাৰেচন অৱ ইণ্ডিয়ান উইমেনৰ পুনে ৰাজ্যিক সম্পাদিকা লতা ভিছে সোণোৱানে আৰক্ষী আৰু চৰকাৰৰ ভূমিকাক লৈ প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰে। তেওঁৰ ভাষাত সংখ্যাবোৰ দিয়া হৈছে, কিন্তু গোচৰবোৰত কি ব্যৱস্থা লোৱা হৈছে, কিমান অপৰাধী ধৰা পৰিছে তাৰ তথ্য ক’ত?
ভাৰতীয় আৰক্ষী গৱেষণা আৰু উন্নয়ন ব্যুৰোৰ প্ৰাক্তন সঞ্চালক প্ৰধান তথা পুনেৰ প্ৰাক্তন আৰক্ষী আয়ুক্ত ডাঃ মিৰণ চাধা বৰৱংকাৰে সম্ভাৱ্য অপৰাধী চক্ৰৰ কাৰ্যকলাপৰ বিষয়ে কয়। তেওঁৰ মতে ইয়াৰ আঁৰত হয়তো অপৰাধ ছিণ্ডিকেট থাকিব পাৰে। অৱশ্যে কেৱল আৰক্ষীক দোষাৰোপ কৰি লাভ নাই। সমাজ, পঞ্চায়ত, অভিভাৱক, শিক্ষক সকলোৱে নিৰুদ্দেশৰ খবৰ সোনকালে দিব লাগে। তেওঁ অপৰাধ আৰু ক্ৰাইম ট্ৰেকিং নেটৱৰ্ক এণ্ড ছিষ্টেমৰ ব্যৱহাৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি স্থানীয় পৰ্যায়ত বিট পুলিচিং শক্তিশালী কৰাৰ কথা কয়।
দিল্লীৰ চেণ্টাৰ ফৰ ছ’চিয়েল ৰিচাৰ্চৰ সঞ্চালিকা ৰঞ্জনা কুমাৰীয়ে কয় যে বৃহৎ সংখ্যক গোচৰ পোহৰলৈ অহাৰ অৰ্থ হ’ল এতিয়া আৰক্ষীয়ে গোচৰ পঞ্জীয়ন কৰি আছে। অৱশ্যে সকলো গোচৰকে সমান গুৰুত্ব দিয়া হৈছে নে নাই, সেয়াই ডাঙৰ প্ৰশ্ন।
বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে নিৰুদ্দেশ হোৱা লাখ লাখ মহিলাৰ তথ্য পোহৰলৈ আহিলে স্বাভাৱিকতে অপহৰণ বা হত্যাৰ ভয়ৰ সৃষ্টি হয়। কিন্তু প্ৰকৃত ছবিখন বুজিবলৈ হ’লে বিশদ বিশ্লেষণৰ প্ৰয়োজন। কেৱল উদ্ধাৰ নহয়, নিৰুদ্দেশৰ মূল কাৰণ চিনাক্ত কৰি যদি প্ৰতিৰোধমূলক ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা নহয়, তেন্তে প্ৰতি বছৰে তালিকাখন বৃদ্ধি পাই থাকিব।
