চৰকাৰী তথ্য অনুসৰি ২০২৫ চনৰ জুন মাহলৈকে ভাৰতৰ মুঠ ৪৭৬ গিগাৱাট (GW) বিদ্যুৎ উৎপাদন ক্ষমতাৰ প্ৰায় আধা অজীৱাশ্ম ইন্ধনৰ উৎসৰ পৰা আহে। ইয়াৰে ২৩৫.৭ গিগাৱাট (৪৯%) অজীৱাশ্মৰ উৎসৰ পৰা, য’ত ২২৬.৯ গিগাৱাট সৌৰ আৰু বতাহৰ দৰে নবীকৰণযোগ্য শক্তিৰ পৰা আৰু ৮.৮ গিগাৱাট পাৰমাণৱিক শক্তিৰ পৰা পোৱা যায়। বিশেষকৈ সৌৰশক্তিয়ে ১১০.৯ গিগাৱাট আৰু বতাহৰ শক্তিয়ে ৫১.৩ গিগাৱাট বিদ্যুৎ যোগান ধৰে। ইয়াৰ উপৰিও ১৭৬.৭ গিগাৱাট নবীকৰণযোগ্য শক্তি প্ৰকল্প নিৰ্মাণ কৰা হৈছে, আৰু ৭২.০৬ গিগাৱাট নিবিদাৰ পৰ্যায়ত আছে, যিয়ে স্বচ্ছ শক্তিৰ প্ৰতি ভাৰতৰ দায়বদ্ধতাক প্ৰতিফলিত কৰিছে।
অৱশ্যে নবীকৰণযোগ্য শক্তি বৃদ্ধিৰ পিছতো কয়লা ভিত্তিক তাপ শক্তি উল্লেখযোগ্য হৈয়েই আছে, যি মুঠ শক্তিৰ ৫০.৫২% বহন কৰে। ভাৰতৰ তাপ শক্তিৰ ৯১%তকৈ অধিক কেৱল কয়লাই দেশৰ বিদ্যুতৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। দেশখনে ক্ৰমবৰ্ধমান বিদ্যুতৰ চাহিদা পূৰণৰ বাবে তাপ শক্তিৰ ওপৰত বহু পৰিমাণে নিৰ্ভৰ কৰে, যিয়ে বহনক্ষমতাৰ প্ৰচেষ্টাৰ মাজত ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰাৰ লগতে অৰ্থনৈতিক বৃদ্ধিত ইন্ধন যোগায়।
ভাৰতৰ শক্তি খণ্ড বিশ্বৰ আটাইতকৈ বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ খণ্ডৰ ভিতৰত অন্যতম, কয়লা, গেছ, জল, পাৰমাণৱিক, সৌৰ, বতাহ, জৈৱবস্তু আৰু সৰু জলকে ধৰি একাধিক শক্তিৰ উৎস ব্যৱহাৰ কৰা হয়। দেশত বিদ্যুতৰ নাটনি যথেষ্ট হ্ৰাস পাইছে, ২০১৩-১৪ চনত ৪.২%ৰ পৰা ২০২৪-২৫ চনত মাত্ৰ ০.১%লৈ। জনমূৰি বিদ্যুতৰ ব্যৱহাৰো ৪৫.৮% বৃদ্ধি পাইছে, ২০১৩–১৪ চনত ৯৫৭ কিলোৱাট ঘণ্টাৰ পৰা ২০২৩–২৪ চনত ১,৩৯৫ কিলোৱাট ঘণ্টালৈ বৃদ্ধি পাইছে। ২০৩০ চনৰ ভিতৰত ৫০০ গিগাৱাট নবীকৰণযোগ্য শক্তিৰ লক্ষ্যৰে ভাৰতে অৰ্থনৈতিক আৰু পৰিৱেশ দুয়োটা লক্ষ্য পূৰণৰ বাবে শক্তিৰ ক্ষমতা বৃদ্ধিৰ বাবে কাম কৰি আছে।
