নেপালৰ আপাৰ মুস্তাং অঞ্চলৰ ১৩,০০০ ফুটতকৈ অধিক উচ্চতাত অৱস্থিত ছামজুং গাঁও এখন প্ৰাচীন বৌদ্ধ গাঁও, যি এক সময়ত প্ৰায় ২০০০ বছৰ পুৰণি “আকাশী গুহা”ৰ চাৰিওফালে বিস্তৃত শিলৰ তলত গঢ়ি উঠিছিল। এই গাঁৱৰ লোকসকলে য়াক, ভেড়া পালন আৰু যৱ খেতিৰে জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰিছিল। কিন্তু এতিয়া জলবায়ু পৰিৱৰ্তনে এই উচ্চভূমিৰ সম্প্ৰদায়টোক গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত কৰিছে। বৰফৰ পৰিমাণ উল্লেখযোগ্যভাৱে হ্ৰাস পাইছে, বসন্তকাল প্ৰায় বিলুপ্ত হৈ পৰিছে আৰু অস্বাভাৱিক বৰষুণৰ ফলত পানীৰ উৎসসমূহ শুকাই গৈছে। ফলস্বৰূপে পথাৰবোৰ বন্যাৰ কবলত পৰিছে আৰু মাটিৰে গঠিত পৰম্পৰাগত ঘৰবোৰ ক্ষণিকীয়া বানপানীত ভাঙি পৰিছে। এই সকলোৰে ফলত ছামজুংৰ বাসিন্দাসকলে নিজৰ শতাব্দী-পুৰণি পৰম্পৰাগত জীৱনধাৰা অক্ষুণ্ণ ৰাখিব নোৱাৰি, বাধ্যতামূলকভাৱে স্থানান্তৰিত হ’ব লগা হৈছে। ইফালে গাঁওখনত পৰি আছে কেৱল পৰিত্যক্ত ঘৰ, অৱহেলিত মন্দিৰ আৰু ছিন্নভিন্ন এক সম্প্ৰদায়ৰ স্মৃতি।
উল্লেখ্য যে ২৪ কোটি পাহাৰীয়া বাসিন্দা আৰু ১.৬৫ বিলিয়ন তলৰ বাসিন্দাক সহায় কৰা নদীক খাদ্য যোগান ধৰা বিশাল হিমবাহৰ বাসস্থান হিন্দু কুশ আৰু হিমালয় অঞ্চলত নিম্ন উচ্চতাৰ তুলনাত অধিক দ্ৰুতগতিত উষ্ণতা বৃদ্ধি পাইছে। আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংহত পৰ্বত উন্নয়ন কেন্দ্ৰ (আইচিএমঅ’ডি)ৰ মতে, হিমবাহ পিছুৱাই গৈছে, পাৰ্মাফ্ৰষ্ট গলিছে আৰু বৰফৰ পৰিমাণ কমিছে। ছামজুঙত পানীৰ অভাৱ — তিনিটা শুকান নলাত স্পষ্ট — খেতি আৰু দৈনন্দিন জীৱন অসম্ভৱ কৰি তুলিছে। ৫৪ বছৰীয়া বাসিন্দা কুংগা গুৰুঙে কয় যে, ‘আমি পানী নথকাৰ বাবেই স্থানান্তৰিত হৈছিলো। ১০০ জনতকৈও কম লোকৰ গাঁও ছামজুঙক স্থানান্তৰ কৰাটো আছিল এক জটিল প্ৰক্ৰিয়া।
সম্প্ৰদায়টোক পানীৰ সুবিধা থকা, সহায়ৰ বাবে আন গাঁৱৰ ওচৰত আৰু বাণিজ্য আৰু পৰ্যটনৰ বাবে পথৰ দ্বাৰা সংযুক্ত মাটিৰ প্ৰয়োজন আছিল। মুস্তাংগৰ প্ৰাক্তন ৰজাই মূল স্থানৰ পৰা প্ৰায় ১৫ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত কালি গণ্ডক নদীৰ ওচৰত মাটিৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল। পেম্বা আৰু তোছি গুৰুংকে ধৰি বাসিন্দাসকলে বছৰ বছৰ ধৰি ঐতিহাসিক দেৱালযুক্ত চহৰ লো মান্থাঙৰ ওচৰৰ নতুন গাঁওখনত নতুন বোকা ঘৰ, পশুধনৰ আশ্ৰয় শিবিৰ আৰু পানীৰ খাল নিৰ্মাণ কৰিছিল। একাংশ গাঁৱৰ মানুহে পশুপালন অব্যাহত ৰখাৰ বিপৰীতে আন কিছুমানে পৰ্যটনৰ ফালে মুখ কৰিছে।
