পাঁচজনকৈ লোকৰ প্ৰাণ কাঢ়ি লোৱাৰ অভিযোগত অভিযুক্ত ঘনকান্ত গগৈৰ হাতত অনুজ্ঞাপত্ৰ থকা পিষ্টল কেনেকৈ থাকিব পাৰিলে? নাগালেণ্ডৰ পৰা লাভ কৰা অস্ত্ৰৰ অনুজ্ঞাপত্ৰৰে অসমত পিষ্টল ব্যৱহাৰ কৰাৰ অধিকাৰ তেওঁৰ আছিল নে? ২০২৪ চনতো ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান দখলক লৈ তেওঁৰ বিৰুদ্ধে গোচৰ ৰুজু হোৱা বুলি বাতৰি প্ৰকাশ পোৱাৰ পিছতো অস্ত্ৰৰ অনুজ্ঞাপত্ৰৰ বৈধতা আৰু আৰক্ষীৰ অনুসন্ধানক লৈ এতিয়া উত্থাপন হৈছে একাধিক গুৰুতৰ প্ৰশ্ন। হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা চৰকাৰে অপৰাধমুক্ত আৰু শান্তিপূৰ্ণ অসমৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দি অহাৰ সময়তে এই ঘটনাই ৰাজ্যৰ অস্ত্ৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ প্ৰদান ব্যৱস্থাৰ স্বচ্ছতা আৰু নিৰাপত্তাক লৈ নতুন বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰিছে।
প্ৰকাশিত খবৰ অনুসৰি, ঘনকান্ত গগৈৰ হাতত আছিল .৩২ ব’ৰৰ পিষ্টল। অভিযোগ অনুসৰি, সেই অস্ত্ৰৰে তেওঁ ছয়জন লোকক লক্ষ্য কৰি গুলীচালনা কৰিছিল আৰু ইয়াৰ ফলত পাঁচজন লোকৰ থিতাতে মৃত্যু হৈছিল। এই ঘটনা সন্দৰ্ভত এতিয়া এটা স্বাভাৱিক প্ৰশ্ন উত্থাপন হৈছে—এটা পিষ্টলৰ পৰা গুলীচালনা কৰি ইমানকেইজন লোকৰ প্ৰাণ কাঢ়ি নিয়াৰ ঘটনাটো কেনেকৈ সংঘটিত হ’ল? অৱশ্যে, গুলীচালনাৰ প্ৰকৃত পৰিস্থিতি আৰু ঘটনাৰ সম্পূৰ্ণ বিৱৰণ তদন্তৰ জৰিয়তেহে স্পষ্ট হ’ব।
কিন্তু তাৰ সমান্তৰালকৈ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্নটো হৈছে, ঘনকান্ত গগৈয়ে কেনেকৈ আগ্নেয়াস্ত্ৰৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ লাভ কৰিছিল? প্ৰকাশিত খবৰ অনুসৰি, তেওঁৰ হাতত থকা পিষ্টলৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ নাগালেণ্ডৰ পৰা লাভ কৰা হৈছিল। সেই অনুজ্ঞাপত্ৰ সমগ্ৰ ভাৰততে বৈধ আছিল নে কেৱল নিৰ্দিষ্ট ৰাজ্যৰ বাবে প্ৰযোজ্য আছিল? তাত অসমক সামৰি লোৱা বহুৰাজ্যিক বৈধতা আছিল নে? অনুজ্ঞাপত্ৰত উল্লেখ কৰা চৰ্ত অনুসৰি অসমত পিষ্টলটো ৰখা আৰু ব্যৱহাৰ কৰাৰ অনুমতি তেওঁ পাইছিল নে? এই প্ৰশ্নসমূহৰ উত্তৰ সংশ্লিষ্ট কৰ্তৃপক্ষই ৰাজহুৱা কৰাটো জৰুৰী হৈ পৰিছে।
অস্ত্ৰ আইন, ১৯৫৯ আৰু ইয়াৰ অধীনত প্ৰণয়ন কৰা নিয়ম অনুসৰি আগ্নেয়াস্ত্ৰৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ প্ৰদানৰ ক্ষেত্ৰত আবেদনকাৰীৰ চৰিত্ৰ, পূৰ্বৰ তথ্য, আৰক্ষীৰ অনুসন্ধান আৰু জননিৰাপত্তাৰ দিশ বিবেচনা কৰা হয়। কেৱল আবেদন কৰিলেই কোনো লোকে পিষ্টলৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ লাভ কৰিব নোৱাৰে। অৱশ্যে, কোনো ব্যক্তিৰ বিৰুদ্ধে গোচৰ ৰুজু হোৱা মানেই তেওঁৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে নাকচ বা বাতিল হ’ব বুলি কোৱাটোও শুদ্ধ নহয়। গোচৰৰ প্ৰকৃতি, আইনৰ বিধান, সংশ্লিষ্ট ব্যক্তিৰ পটভূমি আৰু জননিৰাপত্তাৰ প্ৰতি সম্ভাৱ্য ভাবুকি বিবেচনা কৰি কৰ্তৃপক্ষই সিদ্ধান্ত ল’ব লাগে। সেয়েহে ঘনকান্তৰ ক্ষেত্ৰত আৰক্ষীৰ অনুসন্ধান কেনে ধৰণৰ আছিল, তেওঁৰ বিৰুদ্ধে পূৰ্বৰ গোচৰৰ তথ্য অনুজ্ঞাপত্ৰ প্ৰদানকাৰী কৰ্তৃপক্ষৰ হাতত আছিল নে নাই আৰু অনুজ্ঞাপত্ৰখন কোনবোৰ চৰ্তত প্ৰদান কৰা হৈছিল, সেইবোৰৰ স্বচ্ছ তদন্তৰ প্ৰয়োজন।
এয়া ঘনকান্ত গগৈৰ বিৰুদ্ধে উত্থাপিত প্ৰথমটো অভিযোগ নহয় বুলিও সংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশ পাইছে। ND24-ত প্ৰকাশিত বাতৰি অনুসৰি, ২০২৪ চনৰ ১২ জুনত যোৰহাটৰ পুলিবৰ থানাত তেওঁৰ বিৰুদ্ধে এখন এজাহাৰ দাখিল কৰা হৈছিল। বাতৰিটোত প্ৰকাশ পোৱা অনুসৰি, নিজকে যোৰহাটৰ বাসিন্দা বুলি পৰিচয় দি এটা ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান দখল কৰিবলৈ চেষ্টা কৰাৰ অভিযোগ তেওঁৰ বিৰুদ্ধে উত্থাপন হৈছিল। সেই সময়ত তেওঁৰ সৈতে অহা দলটোৱে কেইবাজনো লোকক শাৰীৰিকভাৱে আক্ৰমণ কৰা বুলিও বাতৰিটোত উল্লেখ কৰা হৈছিল।
যদি পূৰ্বৰ ঘটনাৰ সৈতে জড়িত তথ্য আৰু গোচৰৰ বিৱৰণ সংশ্লিষ্ট কৰ্তৃপক্ষৰ ওচৰত আছিল, তেন্তে সেইবোৰ অস্ত্ৰৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ প্ৰদান বা পৰৱৰ্তী পৰ্যালোচনাৰ সময়ত বিবেচনা কৰা হৈছিল নে নাই, সেয়া তদন্তৰ বিষয়। পূৰ্বৰ গোচৰটোৰ বৰ্তমানৰ স্থিতি কি, অভিযোগসমূহৰ তদন্ত কিমান আগবাঢ়িছিল আৰু অস্ত্ৰৰ অনুজ্ঞাপত্ৰৰ বাবে কৰা আৰক্ষীৰ পৰীক্ষাত এই তথ্যসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল নে নাই—এই সকলো প্ৰশ্নৰ স্পষ্ট উত্তৰ বিচাৰিছে সচেতন মহলে।
এই ঘটনাক লৈ ৰাজ্যৰ জ্যেষ্ঠ সাংবাদিক ললিত গগৈয়েও সামাজিক মাধ্যমত প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰিছে। তেওঁৰ মতে, সাধাৰণতে জীৱনৰ প্ৰতি ভাবুকি থকা লোকেহে আত্মৰক্ষাৰ প্ৰয়োজনত অস্ত্ৰৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ বিচাৰে। গৃহ আৰু ৰাজনৈতিক বিভাগৰ অধীনত অনুজ্ঞাপত্ৰ প্ৰদানৰ প্ৰক্ৰিয়া নিয়ন্ত্ৰণ কৰা হয় আৰু আৰক্ষীৰ অনুসন্ধানত আবেদনকাৰী যোগ্য বিবেচিত হ’ব লাগে। অপৰাধৰ তথ্য থকা বা হিংসাত্মক কামত জড়িত লোকক অনুজ্ঞাপত্ৰ দিয়াৰ বিষয়টোত সতৰ্কতা অৱলম্বন কৰাটো অতি জৰুৰী বুলিও তেওঁ মত প্ৰকাশ কৰে।
ললিত গগৈয়ে প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰি কয় যে ঘনকান্ত গগৈৰ জীৱনৰ প্ৰতি এনে কি ভাবুকি আছিল, যাৰ বাবে তেওঁ পিষ্টলৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ লাভ কৰিছিল? আত্মৰক্ষাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিবলগীয়া অস্ত্ৰ ব্যৱসায়িক সংঘাতৰ সৈতে জড়িত ঘটনাত ব্যৱহাৰ কৰি পাঁচজন লোকৰ প্ৰাণ হেৰুওৱাৰ অভিযোগ উঠিছে। তেওঁৰ মতে, ঘনকান্তৰ সম্পূৰ্ণ পটভূমি সংবাদ মাধ্যমৰ জৰিয়তে এতিয়াও স্পষ্টকৈ পোহৰলৈ অহা নাই। এই ঘটনাৰ পিছতহে চৰকাৰে আগ্নেয়াস্ত্ৰৰ অনুজ্ঞাপত্ৰসমূহ পুনৰ পৰীক্ষা কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা অনুভৱ কৰিব নেকি বুলিও তেওঁ প্ৰশ্ন কৰিছে।
ললিত গগৈয়ে ইয়াৰ লগতে ৰাজ্যৰ ৰাজনৈতিক পৰিৱেশকো সমালোচনা কৰিছে। তেওঁৰ মতে, ৰাজহুৱা জীৱনত ঘৃণা, বিদ্বেষ, উত্তেজনা আৰু অসহিষ্ণুতা বিয়পোৱা ৰাজনীতিৰ পৰিণতিয়ে সমাজৰ মানসিকতাত বিৰূপ প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। অৱশ্যে, কোনো ব্যক্তিৰ অপৰাধমূলক আচৰণৰ সৈতে ৰাজনৈতিক ভাষ্যৰ সম্পৰ্ক আছে নে নাই, সেয়া প্ৰমাণ আৰু তদন্তৰ ভিত্তিতহে নিৰ্ধাৰণ কৰিব লাগিব।
আনহাতে, অসমৰ ৰাজনীতিত বিজেপিয়ে দীৰ্ঘদিন ধৰি কংগ্ৰেছৰ শাসনকালৰ হত্যা-হিংসাৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰি অপৰাধমুক্ত, শান্তিপূৰ্ণ অসম আৰু গুৱাহাটী গঢ়াৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দি আহিছে। কিন্তু সেই প্ৰতিশ্ৰুতিৰ বাস্তৱ ৰূপ কিমান দৃঢ়, সেই প্ৰশ্ন এতিয়া পুনৰ উত্থাপিত হৈছে। বিশেষকৈ ৰাজ্যৰ কিছুমান অঞ্চলত নাগৰিকক অস্ত্ৰৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ দিয়াৰ সিদ্ধান্ত আৰু খিলঞ্জীয়া লোকৰ সুৰক্ষাৰ নামত অস্ত্ৰ ৰখাৰ প্ৰতি উৎসাহ যোগোৱাৰ নীতিক লৈও নতুনকৈ আলোচনা আৰম্ভ হৈছে।
অস্ত্ৰৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ প্ৰদানৰ উদ্দেশ্য জনসাধাৰণৰ নিৰাপত্তা নিশ্চিত কৰা, ভয় আৰু সংঘাত বৃদ্ধি কৰা নহয়। সেয়ে ঘনকান্ত গগৈৰ হাতত থকা পিষ্টলৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ কোন ৰাজ্যৰ পৰা, কি ভিত্তিত আৰু কেনে চৰ্তত প্ৰদান কৰা হৈছিল, সেই কথা চৰকাৰে স্পষ্ট কৰা উচিত। পূৰ্বৰ গোচৰৰ তথ্যৰ বিষয়ে কৰ্তৃপক্ষ অৱগত আছিল নে নাই, অনুজ্ঞাপত্ৰখন অসমত বৈধ আছিল নে নাই আৰু অস্ত্ৰটো ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত কোনো নিয়ম উলংঘা কৰা হৈছিল নেকি—এই সকলো দিশৰ নিৰপেক্ষ তদন্তৰ প্ৰয়োজন।
লগতে, অসমৰ সকলো বৈধ আগ্নেয়াস্ত্ৰৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ একে সময়তে বাতিল কৰাই সমস্যাৰ সমাধান নহয়। তাৰ পৰিৱৰ্তে, আইন অনুসৰি অনুজ্ঞাপত্ৰধাৰীৰ যোগ্যতা, অস্ত্ৰ ৰখাৰ কাৰণ, অনুজ্ঞাপত্ৰৰ বৈধতা আৰু নিয়ম মানি চলাৰ বিষয়সমূহ নিয়মীয়াকৈ পৰ্যালোচনা কৰাটো জৰুৰী। যদিহে কোনো অনুজ্ঞাপত্ৰৰ অপব্যৱহাৰ বা নিয়ম উলংঘাৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়, তেন্তে আইন অনুসৰি ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব লাগিব।
পাঁচজন লোকৰ মৃত্যুৰ ঘটনাই কেৱল এজন অভিযুক্তৰ বিৰুদ্ধে তদন্তৰ দাবীয়েই উত্থাপন কৰা নাই; ই অস্ত্ৰৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ প্ৰদান ব্যৱস্থা আৰু চৰকাৰৰ জননিৰাপত্তা নীতিকো কঠিন প্ৰশ্নৰ মুখামুখি কৰাইছে। অপৰাধমুক্ত অসমৰ প্ৰতিশ্ৰুতি কেৱল নিৰ্বাচনী শ্লোগান হৈ থাকিব নে প্ৰশাসনিক ব্যৱস্থাতো তাৰ প্ৰতিফলন ঘটিব—সেয়া এতিয়া চৰকাৰৰ পদক্ষেপেৰে প্ৰমাণ কৰিব লাগিব।
