সমগ্ৰ ৰাজ্যবাসী এতিয়া হেঁপাহৰ ৰঙালী বিহুৰ উছাহত মতলীয়া হৈ পৰিছে। অসমীয়া নৱবৰ্ষৰ প্ৰতীক তথা কৃষিভিত্তিক এই উৎসৱৰ প্ৰথম দিনটো অৰ্থাৎ গৰু বিহুৰ দিনা গো-ধনক পূজা কৰাৰ লগতে সিহঁতৰ সুস্বাস্থ্য কামনা কৰা হয়। বসন্তৰ আগমনৰ লগে লগে উদযাপন কৰা এই পৰম্পৰাগত ৰীতি-নীতিৰ মাজত ব্যৱহৃত দীঘলতি আৰু মাখিয়তীৰ দৰে সাধাৰণ উদ্ভিদৰ বৈজ্ঞানিক তথা ঔষধি গুণাগুণে এতিয়া সৰ্বত্ৰে বিশেষ চৰ্চা লাভ কৰিছে।
ব’হাগ বিহু বা ৰঙালী বিহু মূলতঃ সাত দিন ধৰি উদযাপন কৰা হয়, যাক ‘সাতবিহু’ বুলিও জনা যায়। ইয়াৰে প্ৰথম দিনটো কৃষিনিৰ্ভৰশীল অসমীয়া সমাজৰ প্ৰধান অংগ গৰু-ম’হৰ নামত উছৰ্গা কৰা হয়। এই দিনটোত পুৱাই গো-ধনক ওচৰৰ নৈ বা বিললৈ নি মাহ-হালধিৰে গা ধুওৱাৰ এক প্ৰাচীন পৰম্পৰা আছে। লাউ, বেঙেনা আদি খুৱাই গো-ধনৰ দীৰ্ঘায়ু কামনা কৰি গোৱা পৰম্পৰাগত গীতমাতৰ ধ্বনিয়ে সমগ্ৰ ৰাজ্যৰ আকাশ-বতাহ মুখৰিত কৰি তোলে। কৃষিজীৱী সমাজ এখনৰ বাবে গৰুৰ সুস্বাস্থ্যৰ সৈতে অৰ্থনৈতিক উন্নয়নৰ যি এক নিবিড় সম্পৰ্ক আছে, সেয়া এই উৎসৱৰ জৰিয়তে প্ৰতিফলিত হয়।
গৰু বিহুত গো-ধনক গা ধুওৱাৰ সময়ত দীঘলতি আৰু মাখিয়তী পাতেৰে কোবোৱাৰ নিয়ম প্ৰচলিত। উদ্ভিদ বিজ্ঞানী আৰু গৱেষকসকলৰ মতে, এই কাৰ্য কেৱল এক অন্ধবিশ্বাস বা আৱেগিক পৰম্পৰা নহয়, ইয়াৰ আঁৰত এক গভীৰ বৈজ্ঞানিক কাৰণ নিহিত হৈ আছে। দীঘলতি আৰু মাখিয়তী পাতত প্ৰাকৃতিকভাৱে পোক-পৰুৱা আৰু বীজাণু প্ৰতিৰোধী গুণ থাকে। বসন্ত কালৰ পৰিৱৰ্তিত বতৰত গৰু-ম’হক মহ, ডাঁহ, ওকণি আৰু বিভিন্ন ছালৰ ৰোগৰ পৰা ৰক্ষা কৰাত এই উদ্ভিদ দুবিধে মহৌষধ হিচাপে কাম কৰে। এই উদ্ভিদসমূহৰ ঔষধি গুণৰ সন্দৰ্ভত আয়ুৰ্বেদিক বিশেষজ্ঞসকলেও সন্মতি প্ৰকাশ কৰিছে। পৰম্পৰাৰ অচিলাৰে পূৰ্বপুৰুষসকলে বিজ্ঞানসন্মতভাৱে পশুধনৰ যতন লোৱাৰ এই ব্যৱস্থাই বৰ্তমানৰ প্ৰজন্মকো বাৰুকৈয়ে আকৰ্ষিত কৰি আহিছে।
গৰু বিহুৰ পাছদিনা মানুহ বিহুৰ জৰিয়তে অসমীয়া সমাজত নৱবৰ্ষৰ শুভাৰম্ভণি ঘটে। পৰৱৰ্তী দিনবোৰত ৰাজ্যৰ চৌদিশে হুঁচৰি, বিহু নৃত্য, জেং বিহু আৰু পৰম্পৰাগত খাদ্যৰ সুবাসে এক উৎসৱমুখৰ পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰে। বৰ্তমান সময়ত আধুনিকতাৰ পৰশ পৰিলেও গাঁৱে-ভূঁয়ে আজিও প্ৰাচীন ৰীতি-নীতিসমূহ কঠোৰভাৱে পালন কৰা পৰিলক্ষিত হৈছে। নতুন প্ৰজন্মৰ মাজতো নিজৰ শিপাডাল বিচাৰি উলিওৱাৰ এক প্ৰৱণতা শেহতীয়াকৈ বৃদ্ধি পাইছে।
সাম্প্ৰতিক সময়ত ৰাজ্যবাসীয়ে নিজৰ ঐতিহ্য আৰু পৰম্পৰাক অক্ষুণ্ণ ৰাখি ৰঙালীক আদৰাৰ প্ৰস্তুতি অব্যাহত ৰাখিছে। পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মৰ মাজতো এই লোক-পৰম্পৰা আৰু ইয়াৰ প্ৰায়োগিক তথা বৈজ্ঞানিক ভিত্তিৰ বিষয়ে সজাগতা বৃদ্ধি পোৱাটো নিশ্চিতভাৱে ৰাজ্যখনৰ সাংস্কৃতিক ভৱিষ্যতৰ বাবে এক ইতিবাচক দিশ হিচাপে বিবেচিত হৈছে। বৰ্তমান সমগ্ৰ অসম জুৰি বিহুতলীসমূহৰ প্ৰস্তুতি তুংগত উঠিছে আৰু ৰাইজে শান্তিপূৰ্ণভাৱে নৱবৰ্ষক আদৰিবলৈ সাজু হৈছে।
