উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ জ্যেষ্ঠ ন্যায়াধীশ বি.ভি. নাগাৰত্নই শেহতীয়াকৈ ন্যায়পালিকাৰ স্বতন্ত্ৰতা আৰু বিচাৰকসকলৰ কৰ্তব্যক লৈ এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ মন্তব্য আগবঢ়াইছে। কেৰেলা উচ্চ ন্যায়ালয়ত আয়োজিত ন্যায়াধীশ টি. কৃষ্ণমূৰ্তি আয়াৰ স্মাৰক বক্তৃতাত অংশগ্ৰহণ কৰি তেওঁ কয় যে এজন ন্যায়াধীশ সদায় ৰাজনৈতিক হেঁচা, প্ৰতিষ্ঠানিক হস্তক্ষেপ আৰু জনসাধাৰণৰ আবেগিক দাবীৰ পৰা মুক্ত হোৱা উচিত। তেওঁৰ মতে, প্ৰকৃত ন্যায়িক স্বাধীনতা কেৱল বাহ্যিক শক্তিৰ পৰা সুৰক্ষিত হোৱাই নহয়, বৰঞ্চ এজন ন্যায়াধীশে নিজৰ সহকৰ্মীসকলতকৈ ভিন্ন মত পোষণ কৰিব পৰা বৌদ্ধিক স্বায়ত্তশাসনটোকো বুজায়।
ন্যায়াধীশ নাগাৰত্নই উল্লেখ কৰে যে বহু সময়ত ন্যায়াধীশসকলৰ মাজত আইনী ব্যাখ্যাৰ ক্ষেত্ৰত মতানৈক্য হ’ব পাৰে। এনে পৰিস্থিতিত কেৱল সহমতত উপনীত হোৱাৰ স্বাৰ্থত নিজৰ বিবেকে সঁহাৰি নিদিয়া কোনো সিদ্ধান্তত সন্মতি জনোৱাটো এক প্ৰকাৰৰ আপোচ। তেওঁ স্পষ্টকৈ কয় যে এজন ন্যায়াধীশৰ ভিন্ন মতামত কোনো ব্যক্তিগত বিৰোধ নহয়, বৰঞ্চ ই এক সাংবিধানিক দৃঢ়তাৰহে প্ৰকাশ। ভয় বা কাৰোবাক সন্তুষ্ট কৰাৰ মানসিকতা পৰিহাৰ কৰি নিজৰ বিবেচিত মতামত প্ৰকাশ কৰিব পৰাটোৱেই হ’ল ন্যায়িক স্বাধীনতাৰ আটাইতকৈ উন্নত ৰূপ।
বক্তৃতা প্ৰসংগত তেওঁ কয় যে ন্যায়িক পৰ্যালোচনাৰ ক্ষমতা ব্যৱহাৰ কৰাটো কেতিয়াবা অতি প্ৰত্যাহ্বানজনক হৈ পৰে। বিশেষকৈ যেতিয়া আদালতে কোনো চৰকাৰী আইন বাতিল কৰিব লগা হয় বা কাৰ্যবাহীৰ সিদ্ধান্তত বাধা দিব লগা হয়, তেতিয়া তাৰ ৰাজনৈতিক পৰিণতি থকাটো স্বাভাৱিক। বহু সময়ত ন্যায়াধীশসকলে জানে যে কোনো এক অজনপ্ৰিয় বা চৰকাৰ বিৰোধী সিদ্ধান্তৰ ফলত তেওঁলোকৰ পদোন্নতি বা পৰৱৰ্তী কাৰ্যকালত বাধা আহিব পাৰে। কিন্তু তেনে সম্ভাৱনাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি যদি এজন ন্যায়াধীশে নিজৰ দায়িত্বত গাফিলতি কৰে, তেন্তে ন্যায়িক জবাবদিহিতা হেৰাই যাব।
প্ৰসংগক্ৰমে তেওঁ জৰুৰীকালীন সময়ৰ বিখ্যাত এডিএম জবলপুৰ গোচৰৰ উদাহৰণ দাঙি ধৰে। সেই সময়ত ন্যায়াধীশ এইচ আৰ খান্নাই ব্যক্তিগত স্বাধীনতাৰ সপক্ষে এক শক্তিশালী ভিন্ন মত পোষণ কৰিছিল। তেওঁ জানিছিল যে ইয়াৰ ফলত তেওঁ মুখ্য ন্যায়াধীশ হোৱাৰ সুযোগ হেৰুৱাব লাগিব, তথাপিও তেওঁ আইনৰ মৰ্যাদা ৰক্ষাৰ বাবে পিছুৱাই যোৱা নাছিল। নাগাৰত্নই কয় যে বিচাৰকসকলৰ বাবে তেওঁলোকে গ্ৰহণ কৰা শপত পালন কৰাটোৱেই প্ৰথম কৰ্তব্য হোৱা উচিত, তাৰ পৰিণতি তেওঁলোকৰ কেৰিয়াৰত যিয়েই নহওক কিয়।
ন্যায়াধীশ নাগাৰত্ন নিজে তেওঁৰ নিৰ্ভীক আৰু স্পষ্ট ভিন্ন মতৰ বাবে পৰিচিত। বিমুদ্ৰাকৰণৰ দৰে গুৰুত্বপূৰ্ণ গোচৰত তেওঁ চৰকাৰৰ পদক্ষেপৰ বিৰোধিতা কৰি নিজৰ স্থিতি স্পষ্ট কৰিছিল। তেওঁ বিশ্বাস কৰে যে ন্যায়াধীশসকলৰ নিযুক্তি প্ৰক্ৰিয়া স্বচ্ছ হ’লে আৰু তেওঁলোকৰ কাৰ্যকালৰ নিৰাপত্তা থাকিলেহে কোনো প্ৰতিশোধৰ ভয় নোহোৱাকৈ কাম কৰিব পৰা যায়। শেষত তেওঁ জোৰ দি কয় যে প্ৰতিজন ন্যায়াধীশৰ ব্যক্তিগত সাহস আৰু দৃঢ়তাইহে শেষলৈকে ন্যায়পালিকাক জীয়াই ৰাখিব পাৰিব।
