এজন শিক্ষকৰ বাবে চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ লোৱা মানেই সাধাৰণতে শ্ৰেণীকোঠাৰ সৈতে থকা দীঘলীয়া সম্পৰ্কৰ অন্ত পৰা। কিন্তু কলিয়াবৰৰ মুৰুলী বৰাৰ ক্ষেত্ৰত এই ধাৰণা সম্পূৰ্ণ ভুল প্ৰমাণিত হৈছে। তেওঁৰ বাবে অৱসৰ কেৱল চৰকাৰী বহীৰ এক নিয়মহে, দায়িত্বৰ পৰা অব্যাহতি নহয়। নিজৰ কৰ্মৰ জৰিয়তে এইগৰাকী শিক্ষকে সমাজক দেখুৱাই দিছে যে চাকৰিৰ ম্যাদ উকলিলেও ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু এজন প্ৰকৃত শিক্ষকৰ মাজৰ আত্মিক সম্পৰ্ক কেতিয়াও ম্লান নপৰে।
১৯৮৯ চনত শিক্ষকতা জীৱন আৰম্ভ কৰা মুৰুলী বৰাই প্ৰায় তিনিটা দশকৰো অধিক কাল শিক্ষা প্ৰদান কৰাৰ অন্তত যোৱা ২০২৪ চনত আনুষ্ঠানিকভাৱে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। কিন্তু চাকৰি জীৱনৰ অৱসানে তেওঁৰ শিক্ষকতাৰ প্ৰতি থকা টান কমাব নোৱাৰিলে। অৱসৰৰ প্ৰায় দুবছৰৰ পাছতো তেওঁ আজিও নিয়মীয়াকৈ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক পাঠদান কৰি আহিছে। প্ৰতিদিনে তেওঁ কলিয়াবৰৰ পৰা প্ৰায় ২৫ কিলোমিটাৰ পথ অতিক্ৰম কৰি কাৰ্বি পাহাৰ অঞ্চলৰ বিদ্যালয়খনলৈ শিক্ষাদান কৰিবলৈ যায়।
প্ৰাদেশীকৃত বিদ্যালয়খনৰ পৰা তেওঁ অৱসৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত তেওঁৰ খালী পদটোত কোনো নতুন শিক্ষক নিযুক্তি দিয়া হোৱা নাছিল। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ শৈক্ষিক ভৱিষ্যতৰ কথা চিন্তা কৰি মুৰুলী বৰাই ঘৰত বহি থকাৰ পৰিৱৰ্তে পুনৰ শ্ৰেণীকোঠালৈ উভতি যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয়। তেওঁৰ মতে, শিক্ষকতা কেৱল এটা চাকৰি নহয়, ই শিক্ষা আৰু মাৰ্গদৰ্শনৰ বাবে শিক্ষকৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ প্ৰতি থকা এক গভীৰ দায়িত্ব।
কলিয়াবৰৰ দাঁতকটা গাঁৱৰ বাসিন্দা মুৰুলী বৰাই বৰ্তমানৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ লগতে তেওঁৰ প্ৰাক্তন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ জীৱনতো এক সক্ৰিয় আৰু যোগাত্মক প্ৰভাৱ পেলাই আহিছে। প্ৰতিদিনে ২৫ কিলোমিটাৰ পথ অতিক্ৰম কৰা যাত্ৰাই তেওঁৰ এই দায়বদ্ধতাৰ প্ৰমাণ দিয়ে।
এজন শিক্ষকে নিজক জ্বলাই আনৰ জীৱন পোহৰাই তোলা মমবাতিৰ সৈতে সততে তুলনা কৰা হয়। চৰকাৰী সেৱা অন্ত পৰাৰ বহু দিনৰ পাছতো শিক্ষাদান অব্যাহত ৰখা মুৰুলী বৰাৰ সিদ্ধান্তই সেই উপমাক এক মানৱীয় ৰূপ প্ৰদান কৰিছে। দেশজুৰি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে শিক্ষকসকলৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰাৰ সময়তে, মুৰুলী বৰাৰ কাহিনীয়ে সমাজলৈ এক নতুন বাৰ্তা কঢ়িয়াই আনিছে প্ৰকৃত শিক্ষকৰ বাবে শিক্ষাদান কেতিয়াও অৱসৰৰ নিৰ্দেশনাৰে শেষ হৈ নাযায়। তেওঁৰ বাবে আজিও শ্ৰেণীকোঠাই হৈছে আচল ঠিকনা।
