নানা পাটেকাৰ— ডাঙৰ পৰ্দাত তেওঁৰ দুৰ্দান্ত অভিনয়, সংলাপ নিক্ষেপৰ নিজস্ব শৈলী আৰু পৰ্দাৰ বাহিৰত তেওঁৰ সহজ জীৱনশৈলী, এই তিনিটা পৰিচয়েৰে তেওঁ দৰ্শকৰ মনত এক বিশেষ স্থান লাভ কৰিছিল। কিন্তু অভিনয়ৰ বাহিৰেও নানা পাটেকাৰ ক্ৰীড়াৰ লগত জড়িত আছিল।
সৰুতে তেওঁ মুম্বাইৰ শিৱাজী পাৰ্কত ক্ৰিকেট খেলিছিল, যিখন খেলপথাৰত সুনীল গাভাস্কাৰৰ দৰে তাৰকাই খেলিছিল। পিছত ‘প্ৰহৰ’ ছবিখনৰ বাবে প্ৰস্তুতি চলাই থাকোঁতে তেওঁ শ্বুটিঙৰ সৈতে পৰিচিত হয়। সেই আগ্ৰহে অৱশেষত তেওঁক ৰাষ্ট্ৰীয় শ্বুটিং চেম্পিয়নশ্বিপলৈ লৈ যায়, য’ত নানাই পদকো লাভ কৰে।
নানা পাটেকাৰৰ শৈশৱতে ক্ৰিকেটৰ প্ৰতি গভীৰ আগ্ৰহ আছিল। ১৩ বছৰ বয়সত মুম্বাইৰ বিখ্যাত শিৱাজী পাৰ্কত নিয়মীয়াকৈ ক্ৰিকেট খেলিছিল। পিছলৈ দেশৰ হৈ খেলা কেইবাজনো বিখ্যাত ক্ৰিকেটাৰ এই খেলপথাৰৰ পৰাই ওলাই আহিছে। নানাই যেতিয়া তাত খেলিছিল তেতিয়া ভৱিষ্যতৰ তাৰকাসকলেও খেলপথাৰত অনুশীলন কৰিছিল।
বিবিচিৰ সৈতে হোৱা এক সাক্ষাৎকাৰত নানাই কয় যে যেতিয়া তেওঁ ক্ৰিকেট খেলিছিল তেতিয়া তেওঁতকৈ বহু সৰু সন্দীপ পাটিলেও তেওঁৰ সৈতে খেলিছিল। সুনীল গাভাস্কৰেও একেখন খেলপথাৰতে খেলিছিল। ক্ৰিকেটৰ প্ৰতি থকা প্ৰেমৰ মাজতো শেষত নানাই খেলপথাৰ এৰিবলগীয়া হয় ।
ক্ৰিকেট এৰি যোৱাৰ কাৰণ নিজেই জনাইছিল নানাই। খেলি থাকোঁতে আঙুলিত আঘাত পায়। সেই আঘাতৰ বাবে ক্ৰিকেট খেল অব্যাহত ৰখা সম্ভৱ নহ’ল। অৱশ্যে কেৱল আঘাতেই নহয়, পাৰিবাৰিক দায়িত্বও ক্ৰিকেট এৰি যোৱাৰ অন্যতম কাৰণ আছিল। মাক-দেউতাকক সহায় কৰিবলৈ আৰু পৰিয়ালটোৰ দায়িত্ব ল’বলৈ তেওঁ কাম কৰিবলগীয়া হৈছিল। গতিকে, নানা পাটেকাৰে ক্ৰিকেট এৰি এখন কলা বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰিলে। তাৰ পৰাই তেওঁ ক্ৰমান্বয়ে অভিনয়ৰ জগতখনত প্ৰৱেশ কৰে।
ক্ৰিকেট এৰি যোৱাৰ পিছতো নানাৰ ক্ৰীড়াৰ সৈতে সম্পৰ্ক শেষ নহ’ল। ১৯৯১ চনত ‘প্ৰহৰ’ ছবিৰ প্ৰস্তুতিৰ সময়ত ভাৰতীয় সেনাবাহিনীৰ সৈতে প্ৰশিক্ষণ লোৱাৰ সুযোগ পাইছিল। তাতেই তেওঁক আগ্নেয়াস্ত্ৰ আৰু শ্বুটিঙৰ সৈতে পৰিচয় কৰাই দিয়া হৈছিল। পিছলৈ বিভিন্ন ধৰণৰ অস্ত্ৰৰে অনুশীলন কৰি থাকোঁতে শ্বুটিঙৰ প্ৰতি তেওঁৰ আগ্ৰহ গভীৰ হৈ পৰিল। লাহে লাহে নানাই শ্বুটিঙৰ লক্ষ্য ইমানেই নিখুঁত কৰিলে যে অতি সৰু টাৰ্গেটতো তেওঁ পোনপটীয়াকৈ আঘাত কৰিব পাৰিছিল। চিনেমাৰ লগতে তেওঁ প্ৰতিযোগিতামূলক শ্বুটিঙতো নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
২০০৪ চনত ইন্দোৰৰ বি এছ এফৰ ৰেওটি ৰেঞ্জত অনুষ্ঠিত ৪৮ সংখ্যক ৰাষ্ট্ৰীয় শ্বুটিং চেম্পিয়নশ্বিপত ৩০০ মিটাৰ বিগ ব’ৰ ইভেণ্টত নানাই ৰূপৰ পদক লাভ কৰে। তিনি বছৰৰ পাছত মহাৰাষ্ট্ৰ দলৰ হৈও ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰে। ব্যক্তিগত শাখাত ৬০০ পইণ্টৰ ভিতৰত ৫৪৯ পইণ্টেৰে তেওঁ ১২ নম্বৰ স্থান দখল কৰে।
শ্বুটিঙত তেওঁৰ সফলতাৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে নানাই ‘ৰেন’নড শ্বট’ৰ মৰ্যাদাও লাভ কৰে। এই স্বীকৃতিৰ ফলস্বৰূপে তেওঁক শুল্ক নিদিয়াকৈ ৰাইফল আমদানিৰ অনুমতি পাইছিল। অৱশ্যে নানা নিজৰ সফলতাতে থমকি নৰ’ল। তেওঁ ডেকা আৰু উদীয়মান শ্বুটাৰৰ কাষত থিয় দিছিল। তেওঁ বহুতকে প্ৰশিক্ষণ, গোলাবাৰুদ আৰু প্ৰয়োজনীয় সঁজুলিৰ খৰচ বহন কৰাত সহায় কৰিছিল। তেওঁ লগতে অনুভৱ কৰিছিল যে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ শ্বুটাৰসকলক অধিক আৰ্থিক সহায়ৰ প্ৰয়োজন।
তেওঁৰ মতে, পদক আৰু স্বীকৃতিৰ লগতে আৰ্থিক পুৰস্কাৰেও যুৱক-যুৱতীসকলক খেলখনত বৰ্তি থাকিবলৈ আত্মবিশ্বাস প্ৰদান কৰিব পাৰে। অৱশেষত অভিনয় নানা পাটেকাৰৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ পৰিচয় হৈ পৰিল। কিন্তু ক্ৰিকেট খেলপথাৰৰ পৰা ৰাষ্ট্ৰীয় শ্বুটিং মঞ্চলৈকে – তেওঁৰ জীৱনৰ এই আন পৰিচয়বোৰো কম আকৰ্ষণীয় নহয়। পৰ্দাৰ ‘নানা’ৰ আঁৰত ক্ৰীড়াৰ প্ৰতিও ইমান গভীৰ প্ৰেম আছিল, যিটো অনুৰাগীয়ে মনত ৰাখিব।
