নাৰীৰ সাজ-পোছাক, শৰীৰ, জীৱনশৈলী, তেওঁলোকক নিয়ন্ত্ৰণৰ অদম্য প্ৰচেষ্টাৰ উদাহৰণৰ প্ৰতি পিতৃতান্ত্রিক মনোভাৱ সমাজত আগতেও বিদ্যমান আছিল৷ এতিয়াও ইয়াৰ অস্তিত্ব আছে আৰু ভৱিষ্যতেও থাকিব। তেনেদৰে দেখা নাযায় যদিও এই ৰোগে সমাজ ব্যৱস্থাক এতিয়াও কুৰুকি কুৰুকি খাইছে। দেশত যিমানেই উদাৰ আৰু যুগান্তকাৰী আইন প্ৰণয়ন নহওক কিয়, দেশৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ে নিজেই মন্তব্য কৰিছে যে লিংগ বৈষম্য এতিয়াও সমাজত সুপ্ৰতিষ্ঠিত।
উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ ন্যায়াধীশ সঞ্জয় কেৰল আৰু এন কোটিশ্বৰ সিঙে কয় যে প্ৰতিষ্ঠানিক পদক্ষেপৰ সাংবিধানিক সুৰক্ষা আৰু স্থিৰতা থকাৰ পিছতো বিষয়টো অতি প্ৰাসংগিক আৰু বাস্তৱ। তেওঁলোকৰ ভাষাত “নাৰীৰ প্ৰতি পিতৃতান্ত্রিক মনোভাৱ প্ৰতিদিনে স্পষ্ট হৈ পৰে।” তেওঁলোকৰ প্ৰশ্ন হ’ল “নাৰীৰ শৰীৰ, জীৱনশৈলী আৰু সৰ্বোপৰি ‘পছন্দ’ৰ প্ৰতি এনে পিতৃতান্ত্রিক আচৰণ কিয়?”
উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ এই পৰ্যবেক্ষণৰ উদ্ভৱ হৈছে পত্নীক হত্যা কৰাৰ অপৰাধত যাৱজ্জীৱন কাৰাদণ্ডৰ শাস্তি পোৱা এজন লোকৰ গোচৰৰ পৰা। ২০১১ চনত পত্নীক জ্বলাই হত্যা কৰাৰ অপৰাধত দোষী সাব্যস্ত হোৱা লোকজনৰ যাৱজ্জীৱন কাৰাদণ্ড বাহাল ৰখাৰ সময়তে উচ্চতম ন্যায়ালয়ে কয় যে এই ঘটনাৰ আঁৰত ঘৰুৱা হিংসাৰ নৃশংসতা আছে। যৌতুকৰ বাবে অহৰহ অত্যাচাৰৰ বলি হৈছিল লোকজনৰ পত্নী। তেওঁক অত্যাচাৰ, প্ৰহাৰ আৰু গালি-গালাজ কৰা হৈছিল। তাৰ পিছত এদিন তেওঁক জ্বলাই মাৰিলে।
এই ঘটনাৰ উদ্ধৃতি দি উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ বিচাৰপীঠে কয়, “দেশখনে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ সাত দশকৰো অধিক সময় পাৰ হৈ গ’ল। কিন্তু তথাপিও, নাৰীৰ প্ৰতি পিতৃতান্ত্রিক মনোভাৱৰ উদাহৰণ বাঢ়িয়ে আছে। ইয়াৰ অন্ত নাই। বিষয়টো এতিয়াও প্ৰাসংগিক। সাংবিধানিক মতাদৰ্শ আৰু জ্বলন্ত বাস্তৱৰ মাজৰ ব্যৱধান ৰৈ গৈছে।” উচ্চতম ন্যায়ালয়ে আৰু কয় যে সমাজত মহিলাৰ ওপৰত হোৱা হিংসাৰ ঘটনা বৃদ্ধি পাইছে। ২০২৩ চনত মহিলাৰ বিৰুদ্ধে অপৰাধৰ ৪ লাখ ৪৮ হাজাৰৰো অধিক গোচৰ লিপিবদ্ধ হৈছিল। আৰু এতিয়াও প্ৰতি বছৰে যৌতুক সম্পৰ্কীয় হিংসাৰ গোচৰ চলি আছে। উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ মতে, এই পৰিসংখ্যাই প্ৰমাণ কৰে যে দীৰ্ঘদিন ধৰি নাৰীৰ প্ৰতি থকা পিতৃতান্ত্রিক মনোভাৱৰ সেই অৰ্থত কোনো পৰিৱৰ্তন হোৱা নাই।
