উচ্চতম ন্যায়ালয়ে তামিলনাডুত গো-বধ বা পশুধন কাটিবলৈ দিয়াৰ ওপৰত মাদ্ৰাজ উচ্চ ন্যায়ালয়ে জাৰি কৰা নিষেধাজ্ঞা স্থগিত ৰাখিছে। উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ ৰায়টোক প্ৰত্যাহ্বান জনাই দাখিল কৰা আবেদনৰ শুনানি গ্ৰহণ কৰি দেশৰ সৰ্বোচ্চ আদালতে এই গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থগিতাদেশ প্ৰদান কৰে।
এই সিদ্ধান্তই কেৱল তামিলনাডুৰে নহয়, বৰঞ্চ সমগ্ৰ দেশৰে অৰ্থনৈতিক, সাংস্কৃতিক আৰু সাংবিধানিক দিশত এক নতুন চৰ্চাৰ সূচনা কৰিছে।
তামিলনাডুত পশুধন সংৰক্ষণ আৰু বধৰ প্ৰক্ৰিয়াটো মূলতঃ ‘তামিলনাডু পশুপালন সংৰক্ষণ আইন, ১৯৫৮‘ (Tamil Nadu Animal Preservation Act, 1958) ৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হয়। এই আইন অনুসৰি, দেশৰ আন কিছুমান ৰাজ্যৰ দৰে গো-বধৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণ নিষেধাজ্ঞা নাই। বৰঞ্চ, ইয়াত কিছুমান নিৰ্দিষ্ট নিয়ম বা চৰ্ত আৰোপ কৰা হৈছে – যেনে, কেৱল অনা-উৎপাদনশীল, বৃদ্ধ বা বেমাৰী পশুধনকহে উপযুক্ত পশু চিকিৎসকৰ প্ৰমাণপত্ৰ সাপেক্ষে বধ কৰাৰ অনুমতি দিয়া হয়।
শেহতীয়াকৈ মাদ্ৰাজ উচ্চ ন্যায়ালয়ে এক গোচৰৰ শুনানি গ্ৰহণ কৰি পশুধনৰ সুৰক্ষা আৰু ক্ৰুৰতা ৰোধ কৰাৰ দোহাই দি তামিলনাডুত গো-বধৰ ওপৰত এক প্ৰকাৰৰ সম্পূৰ্ণ নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰিছিল। উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ এই ৰায়ৰ বিৰুদ্ধে বিভিন্ন ব্যৱসায়ী সংগঠন, মাংস বিক্ৰেতা আৰু সমাজকৰ্মীয়ে উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ দ্বাৰস্থ হৈছিল। তেওঁলোকৰ যুক্তি আছিল যে এনে নিষেধাজ্ঞাই লাখ লাখ মানুহৰ জীৱিকা আৰু খাদ্যৰ অধিকাৰ কাঢ়ি লৈছে।
উচ্চতম ন্যায়ালয়ে গোচৰটোৰ গুৰুত্ব উপলব্ধি কৰি মাদ্ৰাজ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ নিৰ্দেশনাটো কাৰ্যকৰী কৰণত স্থগিতাদেশ জাৰি কৰে। আদালতৰ মতে, কোনো এক আৱেগিক বা নিৰ্দিষ্ট দৃষ্টিভংগীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি দীৰ্ঘদিন ধৰি চলি অহা ৰাজ্যিক আইন এখনৰ মূল ভাৱধাৰাক সলনি কৰিব নোৱাৰি। আদালতে স্পষ্ট কৰি দিয়ে যে যেতিয়ালৈকে এই বিষয়ৰ চূড়ান্ত সাংবিধানিক মীমাংসা নহয়, তেতিয়ালৈকে ৰাজ্যখনত পূৰ্বৰ নিয়মসমূহ বাহাল থাকিব।
উচ্চতম ন্যায়ালয়ে মাদ্ৰাজ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ নিষেধাজ্ঞা স্থগিত ৰখাৰ সিদ্ধান্তই প্ৰমাণ কৰে যে ভাৰতীয় ন্যায়িক ব্যৱস্থাই বহুত্ববাদ আৰু ব্যৱহাৰিক অৰ্থনীতিক গুৰুত্ব দিয়ে। ভাৰতৰ দৰে এখন বিশাল আৰু বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ দেশত যিকোনো এটা অঞ্চলৰ ধাৰণা বা আৱেগক সমগ্ৰ দেশৰ ওপৰত জাপি দিব নোৱাৰি। সেয়েহে এই ৰায়ে দেশৰ আইনী ব্যৱস্থাত এক প্ৰগতিশীল বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰিছে।
