৫ মে’ত ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ে চুলতানা বেগম নামৰ এগৰাকী মহিলাই দিল্লীৰ আইকনিক লালকিল্লাৰ মালিক বুলি দাবী কৰা আবেদন খাৰিজ কৰে। চুলতনা বেগমে কয় যে তেওঁ শেষৰজন মোগল সম্ৰাট বাহাদুৰ শ্বাহ জাফৰ দ্বিতীয়ৰ পো-নাতীৰ বিধৱা আৰু লালকিল্লা তেওঁৰ পৰিয়ালৰ বুলি দাবী কৰে। ১৮৫৭ চনত যুদ্ধৰ পিছত ইংৰাজে অবৈধভাৱে দুৰ্গটো দখল কৰিছিল আৰু এতিয়া ভাৰত চৰকাৰে অবৈধভাৱে এই দুৰ্গ দখল কৰিছে বুলি দাবী কৰিছে।
মুখ্য ন্যায়াধীশ সঞ্জীৱ খান্না আৰু ন্যায়াধীশ সঞ্জয় কুমাৰৰ নেতৃত্বত গঠিত বিচাৰপীঠে তেওঁৰ এই আবেদনক ভুল আৰু তুচ্ছ বুলি অভিহিত কৰি অস্বীকাৰ কৰে। চুলতনা বেগমৰ দাবী প্ৰথমে ২০২১ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয়ে নাকচ কৰিছিল কাৰণ তেওঁ বহু দেৰিকৈ আদালতৰ কাষ চাপিছিল ১৮৫৭ চনৰ পৰিঘটনাৰ ১৫০ বছৰৰ পাছত। উচ্চতম ন্যায়ালয়ে উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ কথাত সন্মতি প্ৰকাশ কৰি কয় যে এই পলমটো বহুত দীঘলীয়া আৰু তেওঁলোকৰ দাবী বৈধ নহয়। মুখ্য ন্যায়াধীশ খান্নাই ঠাট্টা-মস্কৰা কৰি কয় “কেৱল লালকিল্লা কিয়? ফতেহপুৰ ছিকৰি বা তাজমহলৰ দৰে আন গড় কিয় নহয়?
পশ্চিম বংগৰ হাওৰাৰ এটা বস্তিত বাস কৰা চুলতনা বেগমেও কয় যে স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত ১৯৮০ চনত আৰম্ভ হোৱা চৰকাৰৰ পৰা সামান্য পেঞ্চন লাভ কৰে। তেওঁ দাবী কৰে যে এই পেঞ্চন যথেষ্ট নহয় আৰু চৰকাৰে হয় লালকিল্লা ঘূৰাই দিব লাগে নহয় ক্ষতিপূৰণ দিব লাগে। কিন্তু আদালতে তেওঁৰ এই দাবীৰ কোনো আইনী ভিত্তি বিচাৰি নাপালে, বিশেষকৈ যিহেতু তেওঁৰ পূৰ্বপুৰুষসকলে সেই সময়ত ব্ৰিটিছৰ অধিগ্ৰহণক কেতিয়াও প্ৰত্যাহ্বান জনোৱা নাছিল। বিশেষকৈ ইমান দিনৰ মূৰত আধুনিক আদালতত সম্পত্তিৰ ওপৰত ঐতিহাসিক দাবী প্ৰমাণ কৰাটো কিমান কঠিন হ’ব পাৰে সেই কথা গোচৰটোৱে উজ্জ্বল কৰি তুলিছে। ভাৰত চৰকাৰৰ তত্বাৱধানত লালকিল্লাটো ৰাষ্ট্ৰীয় স্মৃতিসৌধ হিচাপে আছে।
