অসমৰ বড়ো, কাৰ্বি, তিৱা, ৰাভা আদি জনগোষ্ঠীয় লোক সকলৰ মাজত হাতেৰে বোৱা বেগ তেওঁলোকৰ সংস্কৃতিৰ এক অংশ, য’ত সাংস্কৃতিক তাৎপৰ্যৰ সৈতে উপযোগিতাৰ সংমিশ্ৰণ দেখিবলৈ পোৱা যায়। পৰম্পৰাগত তাঁতশালত নিৰ্মিত এই বেগবোৰ ব্যৱহাৰিক হোৱাৰ লগতে ই জনগোষ্ঠীবোৰৰ আৰ্থ-সাংস্কৃতি, ধৰ্মীয় আৰু অৰ্থনীতিক প্ৰতিফলিত কৰে।
বিভিন্ন বয়নৰ আৰ্হি, স্পন্দনশীল ৰং আৰু অনন্য কাৰোকাৰ্যৰে সৈতে প্ৰতিটো বেগে নিজ নিজ সম্প্ৰদায়ৰ চহকী ঐতিহ্যক প্ৰতিফলিত কৰে, যিটো জনজাতীয় পৰিচয়ৰ গৌৰৱৰ প্ৰতীক। বজাৰ, ভ্ৰমণৰ পৰা আৰম্ভ কৰি মন্দিৰ ভ্ৰমণলৈকে এই বেগ সমূহ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
সম্প্ৰতি এই বেগসমূহ শ্ৰমিক, ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু যুৱক-যুৱতীসকলৰ মাজত দ্ৰুতগতিত জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছে, যাৰ ফলত এই হস্ততাঁত পৰম্পৰাৰ সংৰক্ষণৰ পথ প্ৰশস্ত হৈছে।
এই বেগবোৰৰ বহুমুখী ব্যৱহাৰে অসমৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ কৰি তুলিছে। লঘু, ধোৱা আৰু সহজে চম্ভালিব পৰা এইবোৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে কিতাপ কঢ়িয়াই নিয়াৰ বাবে আৰু স্থানীয় লোকৰ দৈনন্দিন কামৰ বাবে সকলোৰে পছন্দৰ। অঞ্চলটোৰ বিদ্যালয়সমূহে সাংস্কৃতিক সজাগতা কাৰ্যসূচীৰ জৰিয়তে এই বেগসমূহৰ প্ৰচাৰ চলাইছে, নৱপ্ৰজন্মৰ মাজত ইয়াৰ ব্যৱহাৰক উৎসাহিত কৰিছে। উদাহৰণ স্বৰূপে কাৰ্বি আংলঙত ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু শ্ৰমিক উভয়েই বিদ্যালয়লৈ যাওঁতে হওক বা পথাৰৰ পৰা উভতি আহোঁতে এই মোনাবোৰ গৌৰৱেৰে কঢ়িয়াই লৈ ফুৰা দেখা যায়। বেগবোৰৰ ব্যৱহাৰিকতাৰ লগতে ইয়াৰ নান্দনিক আকৰ্ষণেও ইয়াক ফেশ্বন ষ্টেটমেন্টলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছে।
হাতেৰে বোৱা বেগবোৰৰ জনপ্ৰিয়তাই এই সাংস্কৃতিক প্ৰথাৰ অস্তিত্বৰ নিশ্চয়তা প্ৰদান কৰাৰ লগতে অৰ্থনৈতিকভাবেও স্বাৱলম্বীতাৰ পথো মুকলি কৰিছে।
