এফালে দেশখনে ‘ৰাষ্ট্ৰীয় মহাকাশ দিৱস’ উদযাপন কৰি মংগল গ্ৰহলৈ ৰকেট প্ৰেৰণ কৰিছে, ভাৰতীয় মহাকাশচাৰীয়ে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মহাকাশ কেন্দ্ৰত ভৰি দিছে, ‘গগনিয়ান’ অভিযানে মহাকাশলৈ মানুহ পঠিয়াবলৈ সাজু হৈছে। আনহাতে কেন্দ্ৰত শাসনাধীন বিজেপি দলটোৱে প্ৰাচীন পৰম্পৰাৰ নামত মধ্যযুগীয় ধাৰণা জাপি দিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। শাসকীয় দলৰ নেতা-মন্ত্ৰীসকলে গো-মূত্ৰৰ উপকাৰিতা, গৰুৰ গাখীৰত সোণৰ উপস্থিতি আদি বিভিন্ন হাস্যকৰ দাবী উত্থাপন কৰিছে। তেওঁলোকৰ লগতে বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগেও শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত পিছলৈ ঘূৰি চাবলৈ চেষ্টা কৰিছে। নতুন পাঠ্যক্ৰমৰ খচৰা প্ৰস্তাৱত তেওঁলোকে কৈছে যে প্ৰাচীন ভাৰতীয় গণিত স্নাতক পৰ্যায়ত পাঠদান কৰিব লাগে। সূত্ৰভিত্তিক গাণিতিক-বীজগণিত, বৈদিক যুগৰ বিশুদ্ধ সূত্ৰৰ জ্যামিতি, সূৰ্য্য-চন্দ্ৰ-নক্ষত্ৰৰ গতিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সময়ৰ গণনা বা গণনা, আনকি কেলেণ্ডাৰ পঞ্জিকাখন চাই শুভ সময় (মুহূৰ্ত) নিৰ্ণয়ৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ বাবেও স্থান আছে। ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষা নীতি ২০২০ৰ অধীনত শিক্ষণ ফলাফল ভিত্তিক পাঠ্যক্ৰম কাঠামো (এল অ’ চি এফ)ৰ সৈতে সামঞ্জস্যপূৰ্ণ পাঠ্যক্ৰমৰ খচৰাৰ ওপৰত বিভিন্ন মহলে মতামত বিচাৰিছে।বিশেষজ্ঞসকলে ইতিমধ্যে এই বিষয়ত সন্দেহ প্ৰকাশ কৰিছে। তেওঁলোকৰ মতে এই পাঠ্যক্ৰমত প্ৰাচীন ভাৰতীয় গণিতৰ ওপৰত ইমান গুৰুত্ব দিয়া হৈছে যে আধুনিক গণিতৰ গুৰুত্ব হয়তো হ্ৰাস পাব। এই পাঠ্যক্ৰমত উত্তীৰ্ণ হোৱা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকল আই আই টি বা আই আই এছ আৰৰ দৰে প্ৰতিষ্ঠানত স্নাতকোত্তৰ অধ্যয়নত পিছ পৰি থাকিব।
২০ আগষ্টত জাৰি কৰা এক অধিসূচনাত ইউজিচিৰ সচিব মনীষ যোশীয়ে কয় যে ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষা নীতি ২০২০ অনুসৰি প্ৰস্তাৱিত এই পাঠ্যক্ৰমে আদৰ্শ পাঠ্যক্ৰম হিচাপে কাম কৰিব। লক্ষ্য হৈছে পাঠ্যক্ৰমৰ গাঁথনিত উদ্ভাৱন আনি বিশ্ববিদ্যালয়সমূহক অধিক নমনীয়তা প্ৰদান কৰা। গণিতৰ খচৰা পাঠ্যক্ৰমৰ মূলতে বিভিন্ন প্ৰাচীন ভাৰতীয় ধাৰণা। ইয়াত স্নাতক পৰ্যায়ত ‘ক্ষুদ্ৰ’ বা অতিৰিক্ত পাঠ্যক্ৰম হিচাপে সূত্ৰভিত্তিক বীজগণিত (গাণিতিক সূত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰি প্ৰাচীন ভাৰতীয় পদ্ধতি) শিকোৱাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়া হৈছে। ভাৰতীয় বীজগণিতৰ ইতিহাস আৰু বিকাশ, বহুপদ বিভাজনৰ ইতিহাস আৰু বিকাশ, পৰৱৰ্ত্য যোগায়তা সূত্ৰ (এটা পৰম্পৰাগত বৈদিক গাণিতিক কৌশল অৰ্থাৎ ‘স্থানান্তৰ আৰু প্ৰয়োগ’) ব্যৱহাৰ কৰি পাঠদানৰ পৰামৰ্শ দিছে ইউ জি চিয়ে। সূৰ্যসিদ্ধান্ত আৰু আৰ্যভট্টীয়াম — যুগ, কল্পনা, ব্ৰহ্মবৰ্ষৰ দৰে প্ৰাচীন গ্ৰন্থৰ পৰা সময় জোখাৰ কৌশল, আনকি বিষ্ণুবৰ্ষ আৰু শিৱবৰ্ষৰ দৰে চক্ৰ, পঞ্চংগ (ভাৰতীয় পঞ্জিকা)ৰ পৰাও শিকোৱা হ’ব। ইয়াৰ উপৰিও প্ৰাচীন ভাৰতীয় পণ্ডিতসকলে সূৰ্য্য, চন্দ্ৰ, নক্ষত্ৰ আৰু পৃথিৱীৰ গতি ব্যৱহাৰ কৰি কেনেকৈ সময় গণনা কৰিছিল সেই বিষয়েও শিকোৱা হ’ব। কেলেণ্ডাৰ চাই কেনেকৈ শুভ সময় নিৰ্ণয় কৰা হৈছিল সেই কথাও পাঠ্যক্ৰমত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হ’ব। উজ্জয়িনৰ প্ৰাইম মেৰিডিয়ান, প্ৰাচীন ঘড়ী আৰু ঘড়ী আৰু আধুনিক জিএমটি আৰু আইএছটিৰ তুলনা কৰা হ’ব। দ্বাদশ শতিকাৰ মহান ভাস্কৰ্য শিল্পীৰ লীলাৱতী থাকিব।
সৰল শৈলীৰে লিখা এই গ্ৰন্থখনত অংক আৰু জ্যামিতি শিকোৱাৰ পদ্ধতিৰ ওপৰত আলোকপাত কৰা হৈছে। আন এটা পাঠ্যক্ৰমত ভাৰতীয় দৰ্শন আৰু গণিতৰ সম্পৰ্কৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হ’ব। গণিতৰ দাৰ্শনিক দিশ আৰু অৰ্থনীতি আৰু ব্যাকৰণত গণিতৰ প্ৰয়োগ বেদ, বেদাংগ, পুৰাণ, দৰ্শনৰ জৰিয়তে শিকোৱা হ’ব। মুঠতে জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান, পৌৰাণিক কাহিনী, সংস্কৃতিৰ মিশ্ৰণেৰে ভাৰতৰ চহকী সময়-বিজ্ঞান পৰম্পৰাক সজীৱ কৰি তোলাৰ পৰিকল্পনা এই পাঠ্যক্ৰমত কৰা হৈছে।
যদিও ইতিমধ্যে বিষয়টোক লৈ প্ৰশ্ন উত্থাপন হৈছে। শিৱ নাদেৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গণিত বিভাগৰ অধ্যাপিকা অম্বাৰ হাবিবে পাঠ্যক্ৰমত প্ৰাচীন ভাৰতীয় বিষয়বস্তুৰ প্ৰাধান্যক লৈ উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰিছে। তেঁও কয় “এই পাঠ্যক্ৰমৰ স্নাতক এজনে পঞ্চদশ শতিকালৈকে ভাৰতীয় গণিতত যি ঘটিছিল তাৰ ওপৰত বিশেষজ্ঞতা আহৰণ কৰাটো অতি সম্ভৱ।কিন্তু তেওঁলোকৰ আধুনিক গণিতৰ জ্ঞান বহুলাংশে ২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে সীমাবদ্ধ থাকিব। ফলস্বৰূপে তেওঁলোকে প্ৰতিষ্ঠিত প্ৰতিষ্ঠানত গণিত বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ গৱেষণা কৰাত সমস্যাৰ সন্মুখীন হ‘ব।”
