উত্তৰ কোৰিয়া এনে এখন দেশ য’ত এখন গাঁৱৰ পৰা আন এখন গাঁৱলৈ যাবলৈও চৰকাৰৰ অনুমতি লাগে। তাত মানুহে ইজনে সিজনৰ ওপৰত চোৰাংচোৱাগিৰি কৰে আৰু চৰকাৰক বা নেতাসকলক সমালোচনা কৰিলে গোটেই পৰিয়ালটোৱেই কঠোৰ শাস্তি ভুগিবলগীয়া হয়। কিন্তু এনে এখন ভয়ংকৰ দেশৰ পৰাও ৯ জনীয়া এটা পৰিয়ালে পলায়ন কৰাৰ সাহস গোটাইছিল আৰু তেওঁলোক সফলো হৈছিল। তেওঁলোকে কোনো সুৰংগ বা সাধাৰণ পথেৰে নহয়, বৰঞ্চ বিপদজনক সাগৰীয় পথেৰে পলায়ন কৰিছিল। এই পলায়নৰ বাবে তেওঁলোকক মাত্ৰ দুঘণ্টা সময় লাগিছিল, কিন্তু ইয়াৰ প্ৰস্তুতি চলাবলৈ তেওঁলোকক দহ বছৰৰো অধিক সময় লাগিছিল।
এই সকলোবোৰ আৰম্ভ হৈছিল পৰিয়ালটোৰ দেউতাকৰ এটা চিন্তাৰ পৰা। তেওঁ অনুভৱ কৰিছিল যে উত্তৰ কোৰিয়াত তেওঁলোকৰ কোনো ভৱিষ্যত নাই। তেওঁ নিজৰ পুত্ৰসকলক কৈছিল যে বাহিৰত এখন ডাঙৰ আৰু মুক্ত পৃথিৱী আছে আৰু তালৈ যাবলৈ সাগৰেই একমাত্ৰ পথ। এই কথাটো প্ৰথমতে আচৰিত ধৰণৰ লাগিছিল কাৰণ তেওঁলোক সাগৰৰ পাৰত নাথাকিছিল আৰু মাছ মৰা বা নাও চলোৱাৰ বিষয়ে একো নাজানিছিল। উত্তৰ দিশে থকা চীন বা দক্ষিণ কোৰিয়াৰ সাধাৰণ পথবোৰত মৃত্যুৰ ভয় বেছি থকাৰ বাবে তেওঁলোকে সাগৰৰ এই অসম্ভৱ পথটোৱেই বাছি লৈছিল।
এই পৰিকল্পনা অনুসৰি সৰু পুত্ৰ কিম ই-হিয়কক সাগৰৰ পাৰলৈ পঠিওৱা হৈছিল। তাত তেওঁ একেবাৰে নতুনকৈ জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। বছৰ বছৰ ধৰি তেওঁ সাগৰত মাছ মাৰিবলৈ, নাও মেৰামতি কৰিবলৈ আৰু বতৰৰ পৰিৱৰ্তনৰ বিষয়ে জানিবলৈ শিকিছিল। তাৰ লগতে তেওঁ স্থানীয় আৰক্ষী আৰু চৰকাৰী লোকসকলৰ বিশ্বাস জয় কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল যাতে কোনেও তেওঁক সন্দেহ নকৰে। আনপিনে পৰিয়ালৰ বাকী সদস্যসকলে ঘৰত ইয়াৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছিল।
মাছ মৰাটো তেওঁলোকৰ বাবে কেৱল জীৱিকা নাছিল, ই আছিল পলায়নৰ এক গোপন প্ৰস্তুতি। তেওঁলোকে সাগৰত নিৰাপত্তাৰক্ষীৰ তহলদাৰীৰ সময় আৰু নিয়মবোৰ ভালদৰে পৰ্যবেক্ষণ কৰিছিল। বহুবাৰ নিৰাপত্তাৰক্ষীয়ে তেওঁলোকক জেৰা কৰিছিল যদিও ধন দি তেওঁলোকে নিৰাপদে সাগৰলৈ যোৱাৰ সুবিধা উলিয়াই লৈছিল। পৰিয়ালটোৰ আৰ্থিক অৱস্থাও কিছু ভাল আছিল। তেওঁলোকে ঘৰত চীনৰ পৰা অনা এটা সৰু টেলিভিছন লুকুৱাই ৰাখিছিল, য’ত তেওঁলোকে দক্ষিণ কোৰিয়াৰ অনুষ্ঠান চাইছিল। ইয়াৰ পৰাই তেওঁলোকে দক্ষিণ কোৰিয়াৰ উন্নত আৰু স্বাধীন জীৱনধাৰাৰ বিষয়ে জানিব পাৰিছিল, যিয়ে তেওঁলোকৰ পলায়নৰ ইচ্ছাক অধিক শক্তিশালী কৰি তুলিছিল।
২০২৩ চনৰ মে’ মাহত তেওঁলোকে অতি সোনকালে পলাই যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয় কাৰণ ডাঙৰ পুত্ৰৰ পত্নী গৰ্ভৱতী আছিল আৰু তেওঁলোকে আন এটা বছৰলৈ অপেক্ষা কৰিব বিচৰা নাছিল। পলায়নৰ দিনা ৰাতি বৰষুণ দি আছিল আৰু বতৰ অতি বেয়া আছিল। বেয়া বতৰৰ সুযোগ লৈ আৰু পহৰাদাৰীক ধন দি তেওঁলোকে সাগৰত মাছ মাৰিবলৈ যোৱাৰ অনুমতি আদায় কৰিলে। তাৰ পিছত পূৰ্বৰে পৰা সাগৰৰ পাৰত লুকুৱাই ৰখা পৰিয়ালৰ মহিলাসকল নাৱত উঠিল। চাৰি আৰু ছয় বছৰীয়া সৰু ল’ৰা-ছোৱালী দুটাক যাতে কোনো শব্দ কৰিব নোৱাৰে তাৰ বাবে বস্তাৰ ভিতৰত সুমুৱাই ৰখা হৈছিল।
প্ৰায় দুঘণ্টা ধৰি তেওঁলোকে আন্ধাৰৰ মাজেৰে সাগৰত নাও চলাই গৈছিল। ধৰা পৰা হ’লে তেওঁলোকৰ সকলোৰে মৃত্যু নিশ্চিত আছিল। কিন্তু ভাগ্য তেওঁলোকৰ সহায়ত আছিল বাবে তেওঁলোকে সফলতাৰে জলসীমান্ত পাৰ হ’ল। দক্ষিণ কোৰিয়াৰ নৌসেনাৰ এখন জাহাজ তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ আহোঁতে তেওঁলোকে জনালে যে তেওঁলোক উত্তৰ কোৰিয়াৰ পৰা পলাই আহিছে। ইয়াৰ পিছত দক্ষিণ কোৰিয়াৰ কৰ্তৃপক্ষই তেওঁলোকক উদ্ধাৰ কৰিলে। এই পৰিয়ালটোৰ কাহিনীটো মাত্ৰ এটা পলায়নৰ কাহিনী নহয়, ই হৈছে কঠোৰ নিৰাপত্তাৰ মাজতো ধৰা নপৰাকৈ দহ বছৰ ধৰি কৰা এক অবিশ্বাস্য আৰু সাহসী প্ৰস্তুতিৰ নিদৰ্শন।
