দিনটো স্বাভাৱিকভাৱেই আৰম্ভ হৈছিল। তেতিয়া ৰমজান মাহ চলি আছিল। সকলো ছাত্ৰ-ছাত্ৰী প্ৰাৰ্থনাৰ বাবে শাৰী পাতি থিয় হৈছিল। হঠাতে খবৰ আহে যে ইৰাণত প্ৰথমটো মাৰ্কিন আক্ৰমণ সংঘটিত হৈছে। ইয়াৰ পিছতেই প্ৰধান শিক্ষয়িত্ৰীগৰাকীয়ে ততাতৈয়াকৈ স্কুল ছুটী দিয়াৰ কথা ঘোষণা কৰে। অভিভাৱকসকলক খবৰ দিয়া হৈছিল যাতে তেওঁলোকে আহি ছাত্ৰীসকলক লৈ যায়। সেই অনুসৰি ছুটী দিয়াৰ কামো আৰম্ভ হৈছিল। কিন্তু হঠাতে স্কুলখন ধ্বংসস্তূপত পৰিণত হয়। ১২০ গৰাকী শিশু কন্যাক ধৰি মুঠ ১৫৬ জন লোকৰ মৃত্যু হয়। আজি ইমান দিনৰ পিছতো বিবিচিৰ সৈতে কথা পাতিবলৈ গৈ স্কুলখনৰ শিক্ষয়িত্ৰী আমাইনে নাদেমিৰ দুচকুত সেই মৰ্মান্তিক মৃত্যুৰ বিভীষিকা। তেওঁ প্ৰশ্ন কৰিছে, সিহঁতৰ দোষ কি আছিল?
৩৩ বছৰীয়া নাদেমিয়ে কৈছে, এয়া এতিয়া আৰু স্কুল হৈ থকা নাই, দেৱালে দেৱালে কেৱল মৃত্যু, শোক আৰু তেজৰ দাগ। তেওঁৰ মনত পৰিছে যে তেওঁ যিটো শ্ৰেণীত আছিল তাত আৰু পাঁচগৰাকী ছাত্ৰী আছিল। হঠাতে এটা বিস্ফোৰণৰ শব্দ কাণত পৰে। সকলোকে লৈ ওলাই আহিবলৈ ওলাওঁতেই পুনৰ আন এটা বিস্ফোৰণ হয়। স্কুলতেই আহি পৰে এটা মিছাইল। নাদেমিয়ে কয়, মই যিজনী শিশুক হাতত ধৰি আছিলো, তাইকো বিচাৰি নাপালোঁ। মোৰ উশাহ ল’বলৈ বৰ কষ্ট হৈছিল। তেওঁ জনোৱা মতে তেওঁৰ গোটেই শৰীৰেৰে তেজ বৈ আছিল।
যোৱা ২৮ ফেব্ৰুৱাৰীত যুদ্ধ আৰম্ভ হোৱাৰ প্ৰথম দিনাই দক্ষিণ ইৰাণৰ সৰু চহৰ মিনাবৰ সেই স্কুলখনত আক্ৰমণ হৈছিল। প্ৰথম অৱস্থাত আমেৰিকাই ইয়াৰ দায়িত্ব স্বীকাৰ কৰা নাছিল। বৰঞ্চ ট্ৰাম্পে ইৰাণৰ ওপৰতে দোষ জাপি দিছিল। তেওঁ কৈছিল যে আমাৰ অনুমান এয়া ইৰাণৰেই কাম, আন ক’ৰবাত লক্ষ্য কৰিবলৈ গৈ ভুলতে নিজৰ দেশৰ স্কুলতেই তেওঁলোকে আক্ৰমণ কৰি পেলাইছে। অৱশ্যে কিছু দিনৰ ভিতৰতেই মাৰ্কিন চোৰাংচোৱাৰ আভ্যন্তৰীণ তদন্তৰ প্ৰতিবেদন পোহৰলৈ আহে। তাত কোৱা হয় যে দক্ষিণ ইৰাণৰ মিনাবত চলোৱা এই মাৰাত্মক আক্ৰমণৰ বাবে সম্ভৱতঃ মাৰ্কিন সেনাই দায়ী আছিল।
এই সমগ্ৰ ঘটনাক লৈ এতিয়াও বিতৰ্ক চলি আছে। কিন্তু সেইবোৰলৈ নাদেমিৰ কোনো ভ্ৰূক্ষেপ নাই। বৰঞ্চ তেওঁৰ এতিয়াও মনত পৰে নিজৰ তেজৰে লুতুৰি-পুতুৰি হোৱা শৰীৰটোৰ কথা। মনত পৰে চাৰিওফালে ধ্বংসস্তূপৰ মাজত আৱদ্ধ হৈ থকা তেজৰ চেকুৰা লগা শিশুবোৰৰ কথা। ইৰাণৰ যুদ্ধ কেতিয়া শেষ হ’ব কোনেও নাজানে। কিন্তু যুদ্ধ শেষ হ’লেও এই প্ৰশ্নটো সদায় থাকি যাব, সেই কণমাণি শিশুবোৰৰ কি দোষ আছিল? লোভ আৰু আগ্ৰাসনৰ জুইত কিয় ইমানবোৰ নিস্পাপ প্ৰাণ জ্বলি ছাঁই হৈ গ’ল? অৱশ্যে নাদেমিয়ে এই কথা ভালদৰেই জানে যে ইয়াৰ উত্তৰ তেওঁ কেতিয়াও নাপায়।
