নীতি-আদৰ্শহীন ৰাজনীতি! আধুনিক সময়ৰ মিৰজাফৰবোৰ কোন?

আমাৰ দেশখন ক’লৈ গৈ আছে? বিজেপিতো বিজেপিয়েই, কিন্তু বিজেপি বাদ দি বাকী ৰাজনৈতিক শ্ৰেণীটোৱে কি কৰি আছে? পশ্চিমবংগত নিৰ্বাচনৰ পিছত কি অৱস্থা হৈছে দেখিছে? তৃণমূল কংগ্ৰেছ দলটো থাকিবগৈনে? নিৰ্বাচনৰ আগলৈ বা নিৰ্বাচনৰ সময়লৈ তেওঁলোকৰ কি দপদপনি! কিন্তু নিৰ্বাচনত যেতিয়া বিজেপি জিকিল, তাচৰ ঘৰৰ দৰে দলটো খহি পৰিল। হয়, বিজেপিয়ে এফালৰ পৰা ঢাহিমুহি সকলো শেষ কৰি আনিছে। কিন্তু বিজেপিয়ে কিয় সেইটো কৰিব পাৰিছে? বিজেপিয়ে সেইটো কৰিব পাৰিছে আধুনিক সময়ৰ মীৰ জাফৰবোৰৰ বাবে; সিহঁতৰ বিশ্বাসঘাটকতাৰ বাবে।

মনত আছেনে পলাচীৰ যুদ্ধৰ কথা? বংগৰ নবাব চিৰাজ-উদ-দৌল্লা আৰু ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ নেতৃত্বত থকা ৰবাৰ্ট ক্লাইভৰ মাজত পলাচীৰ যুদ্ধ লাগিছিল ১৭৫৭ চনৰ ২৩ জুনৰ দিনা। সেই যুদ্ধৰ আগেয়ে, ব্ৰিটিছে গোপনে নবাব চিৰাজ-উদ-দৌল্লাৰ সেনাপতি মীৰ জাফৰক হাত কৰিছিল। নিজৰ সেনাপতিৰ বিশ্বাসঘাটকতাৰ বাবেই চিৰাজ-উদ-দৌল্লাই পলাচীৰ যুদ্ধত পৰাজিত হৈছিল। বংগ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ হাতলৈ গৈছিল আৰু তাৰ বাকীখিনি ইতিহাস— মোগল সাম্ৰাজ্যৰ পতন আৰু ব্ৰিটিছ শাসনৰ আৰম্ভণি।

এতিয়া বিজেপিয়ে কি কৰিছে চাওক। কেন্দ্ৰত বিজেপি শাসনলৈ অহাৰ পিছত কি হ’ল? ৰাজনৈতিক শ্ৰেণীটোৰ কোনবোৰ মানুহ বিজেপিলৈ গৈছে? দুই শ্ৰেণীৰ মানুহ বিজেপিলৈ গৈছে— যিসকল উচ্চাকাংক্ষী আৰু যিসকল দুৰ্নীতিপৰায়ণ। দুয়োটা শ্ৰেণীৰে কোনো নৈতিকতা বা আদৰ্শ বোলা বস্তু নাই।

অসমৰ কথাই চাওক। ছাত্ৰ সন্থা, অসম গণ পৰিষদৰ কথা ভাবক। দুয়োৰে সম্পৰ্ক অসম চুক্তিৰ লগত। অসম চুক্তিৰ মতে ১৯৭১ চনৰ ২৪ মাৰ্চৰ পিছত অহা হিন্দু-মুছলমান সকলোৱেই বিদেশী। কিন্তু সৰ্বানন্দ সোনোৱালে কি কৰিলে? এজিপি হৈ বিজেপিলৈ আহিল। অসম চুক্তি ক’ৰবাত হেৰাই গ’ল, এজিপিও বিজেপি হ’ল। তেওঁলোক নামতহে আঞ্চলিকতাবাদী। গতিকে জাতীয়তাবাদী আদৰ্শ জহন্নামে গ’ল। ‘গুজৰাটৰ পানীৰ পাইপেৰে মুছলমানৰ তেজ ওলায়’ বুলি কোৱা হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা কিয় বিজেপিলৈ গ’ল? দুৰ্নীতিৰ অভিযোগত। কোনে আনিছিল সেই অভিযোগ? স্বয়ং বিজেপিয়ে। তাৰ পিছত কি দেখিলোঁ? অসমৰ এতিয়াৰ মন্ত্ৰীসভাত মুখ্যমন্ত্ৰীৰ সৈতে কিমানজন প্ৰাক্তন কংগ্ৰেছী মন্ত্ৰী আছে, আপোনালোকেই হিচাপ কৰি উলিয়াওক। কিমান দুষ্ট, কিমান ধূৰ্ত এই ৰাজনৈতিক শ্ৰেণীটো! অসমৰ এতিয়াৰ শেষৰ দুজনা মীৰ জাফৰ হ’ল— বৰদলৈ আৰু বৰা।

আমি মহাৰাষ্ট্ৰত কি দেখিছিলোঁ? শিৱসেনা যে দুভাগ হৈছিল, কিহৰ স্বাৰ্থত হৈছিল? সিন্দে আৰু তেওঁৰ সংগীসকলৰ বিৰুদ্ধে দুৰ্নীতিৰ কি অভিযোগ কোনে আনিছিল? এনচিপিৰ অজিত পাৱাৰ আৰু প্ৰফুল্ল পেটেল আদিৰ বিৰুদ্ধেই বা কিমান হাজাৰ কোটি টকাৰ দুৰ্নীতিৰ অভিযোগ উঠিছিল? কি শক্তিশালী ৰাজনৈতিক শ্ৰেণী! নিজৰ সম্পদ আৰু গা বচাবলৈ তেওঁলোক বিজেপিৰ শৰণাপন্ন হৈছিল। তেনে উদাহৰণ প্ৰতিখন ৰাজ্যতে, দলে দলে ওলাব।

তাৰ একেবাৰে শেহতীয়া নিদৰ্শন হৈছে তৃণমূলৰ ৮০ জন বিধায়কৰ ৫৮ জনে মূল তৃণমূল এৰি বিজেপিক সমৰ্থন দিছে। ২০ জন সাংসদে বিজেপিৰ লগত চামিল হোৱাৰ যো-জা কৰিছে। কালি অহৰহ এওঁলোকে বিজেপিক গালি পাৰি আছিল আৰু বিজেপিয়েও এওঁলোকক গালি পাৰি আছিল; এতিয়া এওঁলোকে একেখন কাঁহিতে ভাত খাব! কিহৰ স্বাৰ্থত? কোনো দেশ বা জাতিৰ স্বাৰ্থত নহয়, কেৱল নিজৰ স্বাৰ্থত। বিজেপিয়ে এওঁলোক আহিলে নিজৰ সংখ্যা বঢ়াই সমষ্টি পুনৰ্নীৰ্ধাৰণ বিল আকৌ আনি নিজৰ ৰাজত্ব একছত্ৰী কৰিব। আৰু এই আধুনিক মীৰ জাফৰবোৰে সুখে-শান্তিতে ক্ষমতা আৰু সম্পদ উপভোগ কৰিব পাৰিব। দেশ জহন্নামে যাব, গণতন্ত্ৰ জহন্নামে যাব।

সেয়ে কওঁ, দেশৰ এই দুৰ্দশাৰ কাৰণে কেৱল বিজেপি দায়ী নহয়। বিজেপি যোগ এই ৰাজনৈতিক শ্ৰেণী— অৰ্থাৎ আধুনিক মীৰ জাফৰহঁতহে দায়ী। এতিয়াও বিজেপিলৈ নোযোৱা ৰাজনৈতিক শ্ৰেণীটোৱে আকৌ ক্ষমতা আৰু টকাই শেষ কথা বুলি কয়। ক্ষমতা আৰু টকাই যদি কথা কয়, তেন্তে আজি তৃণমূল কংগ্ৰেছৰ যি অৱস্থা হৈছে, কাইলৈ সকলোৰে সেই একেই অৱস্থা হ’ব। আদৰ্শ আৰু নিষ্ঠাবিহীন ৰাজনীতিৰ ঠেং চুটি। এই আধুনিক মীৰ জাফৰসকল নিপাত নোযোৱালৈকে জনসাধাৰণৰ নিস্তাৰ নাই।