উচ্চ বুদ্ধিমত্তাৰ উপৰিও উচ্চ আৱেগিক বুদ্ধিমত্তা (EQ) থকাটোও সমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ। স্মাৰ্ট মানুহে এই কথা ভালদৰে বুজি পায়। তেওঁলোকে জানে যে প্ৰতিটো মতানৈক্যত সময় খৰচ কৰাটো প্ৰয়োজনীয় নহয়, প্ৰতিটো তৰ্কত জয়ী হোৱাটো সক্ষমো নহয়। সকলো বিষয়তে নিজৰ মতামত দিলে বহু সময় নষ্ট হ’ব পাৰে। কিছুমান কথা প্ৰমাণ কৰিবলৈ তৰ্ক কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই। স্মাৰ্ট মানুহে কি কথাত তৰ্ক কৰিব লাগে আৰু কিহৰ ওপৰত তৰ্ক নকৰিব লাগে জানে। বুদ্ধিমান মানুহে কি কি বিষয়তন কেতিয়াও তৰ্ক নকৰে জানো আহক-
আনৰ বিশ্বাস সলনি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা
ধৰ্ম, ৰাজনীতি, ব্যক্তিগত মূল্যবোধ হওক, বুদ্ধিমান মানুহে কাৰোবাৰ মূল বিশ্বাস সলনি কৰিবলৈ আনৰ লগত তৰ্ক নকৰে। তেওঁলোকে বুজি পায় যে এইবোৰ স্পৰ্শকাতৰ বিষয় আৰু বহুতে এইবোৰক লৈ যথেষ্ট আৱেগিক বা স্পৰ্শকাতৰ। কঠিন তথ্যৰ সৈতেও মানুহ সাজু নহ’লে পৰিৱৰ্তন নহয়। আৰু সেয়েহে বুদ্ধিমান মানুহে আনক যিদৰে আছে তেনেদৰেই গ্ৰহণ কৰাটো পছন্দ কৰে। তেওঁলোকে মানুহৰ মতানৈক্যক সন্মান কৰে আৰু বিতৰ্কতকৈ আলোচনাৰ বিষয় সলনি কৰাটোহে বেছি পছন্দ কৰে।
সৰু সৰু ভুল ধৰা
বুদ্ধিমান মানুহে সদায় নিজকে সঠিক বুলি প্ৰমাণ কৰাৰ প্ৰয়োজন অনুভৱ নকৰে। বুদ্ধিমান মানুহে আনক তুচ্ছজ্ঞান কৰি তেওঁলোকৰ ভুলবোৰ আঙুলিয়াই দিয়াৰ পৰিৱৰ্তে সেইবোৰক আওকাণ কৰে। সৰু সৰু ভুলবোৰক তেওঁলোকে উপেক্ষা কৰে, যাৰ ফলত তেওঁলোকৰ আনৰ সৈতে সম্পৰ্ক উন্নত হয়।
কেৱল জয়ী হ’বলৈ তৰ্ক কৰা
স্মাৰ্ট মানুহে নিজৰ তৰ্কবোৰ বুদ্ধিমত্তাৰে বাছি লয়। নিজকে সঠিক বুলি প্ৰমাণ কৰিবলৈ আনৰ লগত তৰ্ক বা বিতৰ্ক কৰাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁলোকে শান্তভাৱে সঁহাৰি দিয়াটো পছন্দ কৰে। বেছিভাগ ক্ষেত্ৰতে দীৰ্ঘকালীনভাৱে প্ৰকৃততে গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয় সেইবোৰ কথা তেওঁলোকে আওকাণ কৰে। বুদ্ধিমান মানুহে আধিপত্যতকৈ বুজাবুজিক মূল্য দিয়ে। তেওঁলোকে জানে যে অৰ্থহীন সংঘাতত লিপ্ত হোৱাতকৈ এৰাই চলাটোৱেই বুদ্ধিমানৰ কাম।
অতীতৰ সৈতে সংগ্ৰাম
স্মাৰ্ট মানুহে জানে যে অতীতৰ ভুলবোৰ পুনৰ জীৱিত কৰিলে কোনো উৎপাদনশীল একো নাহে। গতিকে তেওঁলোকে অতীতৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াতকৈ সমাধান আৰু বৰ্তমানৰ মুহূৰ্তটোৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াটো পছন্দ কৰে। যদি নিৰাময় বা শিক্ষণৰ বাবে অতীতৰ বিষয়ে আলোচনা কৰাটো প্ৰয়োজনীয় হয়, তেন্তে তেওঁলোকে মন দি কৰে। অন্যথা সলনি কৰিব নোৱাৰা বস্তুৰ ওপৰত শক্তি অপচয় কৰাৰ পৰা বিৰত থাকে। ইয়াৰ দ্বাৰা তেওঁলোকৰ জীৱনৰ প্ৰতি থকা ইতিবাচক মনোভাৱ প্ৰকাশ পায়।
