অসমৰ ধৰ্মীয়, সামাজিক তথা সাংস্কৃতিক ইতিহাসৰ বুকুত লুকাই থকা এক সোণালী আৰু অপ্ৰকাশিত অধ্যায় এতিয়া পোহৰলৈ আহিছে, যিয়ে সমগ্ৰ অসমীয়া জাতিৰ বাবে এক নতুন ইতিহাসৰ দুৱাৰ মুকলি কৰিছে। জগতগুৰু শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে নগাঁৱৰ বৰদোৱাত পবিত্ৰ থান তথা সত্ৰ সংস্থাপন কৰাৰ আঁৰত আছিল এজন কাৰ্বি ৰজাৰ এক মহান আৰু ঐতিহাসিক অৱদান, যিটো তথ্য ইমানদিনে বুৰঞ্জীৰ বুকুত সুপ্ত হৈ আছিল।
নতুনকৈ উন্মোচিত হোৱা তথ্য আৰু মধ্য অসমৰ বুৰঞ্জীৰ গভীৰ অধ্যয়নৰ পৰা এই কথা প্ৰমাণিত হৈছে যে, গুৰুজনাৰ বৰদোৱা থান প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ ক্ষেত্ৰত কাৰ্বি ৰজা চেতুৱা ৰংহাঙে এক কেন্দ্ৰীয় ভূমিকা পালন কৰিছিল। সেই সময়ৰ কাৰ্বি ৰজা চেতুৱা ৰংহাঙে গুৰুজনাৰ মহান আদৰ্শৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈ তেওঁৰ নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰি দীক্ষিত হৈছিল আৰু কেৱল ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰাই নহয়, বৰদোৱাত সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ তেওঁ নিজৰ সৈন্য-সামন্ত লগত লৈ তিৱা আৰু কাৰ্বিসকলৰ সহযোগত গোটেই জংঘল কাটি, হাবি চাফা কৰি মাটি মুকলি কৰি দিছিল। এইদৰে জীৱনৰ আৰম্ভণিতে তিৱা আৰু কাৰ্বিসকলে গুৰুজনাক বৰদোৱাৰ পবিত্ৰ ভূমিত প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত কোচসকলে গুৰুজনাক সুৰক্ষিতভাৱে ৰাখি তাৰ পৰাই তেওঁলোকক বিদায় দিছিল। আহোমসকল অসমলৈ অহাৰ বহু পূৰ্বৰে পৰা, অৰ্থাৎ ১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দৰ আগৰে পৰাই মধ্য অসমৰ বুকুত এই ইতিহাস চলি আছিল যদিও ইমানদিনে এই গুৰুত্বপূৰ্ণ খবৰ সমাজত সঠিকভাৱে উদ্ধাৰ হোৱা নাছিল।
শেহতীয়াকৈ ‘লালুং তিৱা বুৰঞ্জী’ আৰু তেনেকুৱা অন্যান্য ঐতিহাসিক সমলসমূহৰ গভীৰ গৱেষণা আৰু অধ্যয়ন কৰি একাংশ বিশিষ্ট বুৰঞ্জীবিদে নগাঁও আৰু মৰিগাঁৱৰ সীমামূৰীয়া অঞ্চল বাৰপূজীয়াত কাৰ্বি ৰজা চেতুৱা ৰংহাঙৰ সেই হেৰুৱা শেষৰটো বংশধৰক বিচাৰি উলিয়াবলৈ সক্ষম হৈছে। বুৰঞ্জীৰ তথ্য আৰু সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ সোঁতত হেৰাই যোৱা এই পৰিয়ালটোৰ অতীত বৰ্তমান সমাজৰ বাবে অতিশয় আশ্চৰ্যজনক। আচলতে অসমীয়া সমাজৰ বৰ্ণ ব্যৱস্থা তথা জাতিগত শ্ৰেণীবিভাজনৰ গণ্ডীৰ বাবে আৰু সমাজত সন্মান তথা স্বীকৃতি হেৰুৱাৰ ভয়ত মৰিগাঁও আৰু নগাঁও অঞ্চলৰ বহু কাৰ্বি বা মিকিৰ জনগোষ্ঠীৰ লোকে নিজৰ আচল উপাধি ‘ৰংহাং’ সলনি কৰিবলগীয়া হৈছিল। সমাজত এক সুকীয়া স্থান আৰু আদৰ পোৱাৰ স্বাৰ্থতে নিজৰ উপাধি সলনি কৰি তেওঁলোকে ‘ডেকা’, ‘মেধি’, ‘বৰা’ বা ‘শইকীয়া’ আদি উপাধি গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু কালক্ৰমত নিজকে কোচ বুলি পৰিচয় দিছিল। এজন মহান ৰজাৰ প্ৰত্যক্ষ বংশধৰ হৈয়ো কেৱল সামাজিক মৰ্যাদা ৰক্ষাৰ বাবে নিজৰ উপাধি আৰু বংশগত নাম সলনি কৰিবলগীয়া হোৱা এই ঐতিহাসিক সত্যই বৰ্তমানৰ প্ৰজন্মক বিশেষভাৱে সজাগ কৰি তুলিছে। তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে, এই বংশধৰসকলে বৰ্তমান সমাজত কোচ বুলি পৰিচয় দি আহিছে যদিও মনৰ ভিতৰত আৰু নিজৰ পৰিয়ালৰ মাজত মিকিৰ বা কাৰ্বি বুলি চিনাকি দিহে এক অনন্য গৌৰৱ আৰু আত্মসন্তুষ্টি অনুভৱ কৰে, যাৰ বাবে তেওঁলোকৰ বিয়া-বাৰুৰ সম্পৰ্কবোৰো তিৱা সম্প্ৰদায়ৰ লগতেই হৈ আহিছে।
বৰ্তমান সময়ত কাৰ্বি আংলঙৰ সংগ্ৰামী যুৱ নেতা লিটচন ৰংফাৰ আৰু একাংশ বুৰঞ্জীবিদে অহোপুৰুষাৰ্থ কৰি এই ঐতিহাসিক সত্যক পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ এক প্ৰচেষ্টা চলাইছে। তিৱা ছাত্ৰ সন্থাৰ সভাপতি, সম্পাদক আৰু কাৰ্বি প্ৰতিনিধি দলৰ উপস্থিতিত বাৰপূজীয়াত চেতুৱা ৰংহাঙৰ শেষৰটো বংশধৰৰ গৃহত এক ঐতিহাসিক মিলন ঘটে আৰু তেওঁলোকৰ মাজত মত-বিনিময় হয়।
কাৰ্বি সমাজৰ তৰফৰ পৰা স্পষ্ট কৰি দিয়া হৈছে যে যদিহে ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিকভাৱে বিভক্ত হৈ পৰা এই খিলঞ্জীয়া সমাজক পুনৰ একত্ৰিত কৰিব পৰা যায়, তেন্তে তেওঁলোকে নিজৰ আদি উপাধি ‘ৰংহাং’ পুনৰ গ্ৰহণ কৰিবলৈ সম্পূৰ্ণ সাজু আৰু ইয়াত তেওঁলোকৰ কোনো আপত্তি নাই। কেৱল উপাধি গ্ৰহণেই নহয়, গুৰুজনা শংকৰদেৱক বৰদোৱাত ভূমি দান কৰা কাৰ্বি ৰজা চেতুৱা ৰংহাঙৰ এই ঐতিহাসিক ত্যাগ আৰু অৱদানক যুগ যুগ ধৰি জীয়াই ৰাখিবলৈ চৰকাৰৰ বৰদোৱা প্ৰকল্পত ৰজা চেতুৱাৰ এটি পূৰ্ণাংগ প্ৰতিমূৰ্তি সংস্থাপন কৰাৰ বাবেও এতিয়া দাবী উত্থাপন কৰা হৈছে। এই ইতিবাচক পদক্ষেপৰ জৰিয়তে মধ্য অসমৰ হেৰুৱা বুৰঞ্জী সমাজৰ আগলৈ ওলাই আহিব আৰু নতুন প্ৰজন্মই ইয়াক আধাৰ হিচাপে লৈ আগন্তুক দিনত ঐক্যবদ্ধভাৱে খিলঞ্জীয়া সমাজৰ যিকোনো সমস্যা সমাধানৰ বাবে আগবাঢ়ি যাব পাৰিব। ইতিহাসে প্ৰমাণ কৰা এই ভাই-ককাইৰ সম্পৰ্কক পুনৰ আকোৱালি লৈ সমগ্ৰ অসমৰ খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠী এক হৈ এখন ‘বৰ অসম’ গঢ়ি তোলাৰ বাবে ই এক ডাঙৰ বাৰ্তা হিচাপে পৰিগণিত হ’ব বুলিও তেওঁলোকে আশা প্ৰকাশ কৰে।
