উত্তৰ প্ৰদেশৰ বাৰাবাংকি জিলাৰ দেবা শৰিফ দৰগাহ সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতিৰ এক অতি সুন্দৰ নিদৰ্শন। প্ৰতি বছৰে ফাকুৱাৰ সময়ত এই দৰগাহ এক ব্যতিক্ৰমী ৰূপত ভাহি উঠে। হাজি ৱাৰিছ আলী শ্বাহৰ মাজাৰ প্ৰাংগণত সেই সময়ত হিন্দু আৰু মুছলমান ধৰ্মৰ লোকসকলে একেলগে ফাকু খেলে। তাত জয় শ্ৰী ৰাম আৰু আল্লাহু আকবৰ ধ্বনি একেলগে শুনা যায়। এই উৎসৱে কেৱল ৰং বিলাই দিয়াই নহয়, বৰঞ্চ শতাব্দী পুৰণি এক মহান পৰম্পৰাকো জীয়াই ৰাখিছে। নানা ধৰ্মৰ মানুহে ইয়াত একলগ হৈ আনন্দ কৰে।
ঊনবিংশ শতিকাৰ সুফী সাধক হাজি ৱাৰিছ আলী শ্বাহৰ এই পবিত্ৰ স্থানখন ফাকুৱা উদযাপনৰ বাবে সমগ্ৰ দেশতে পৰিচিত। ইয়াত ধৰ্ম বা জাতিৰ কোনো ভেদাভেদ নাথাকে। ফাকুৰ ৰঙৰ লগত গোলাপৰ পাপৰি আৰু সুফী সংগীতৰ মূৰ্চ্ছনাই এক আধ্যাত্মিক পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰে। এই উৎসৱৰ মূল বাণী হৈছে যিয়েই ৰব, তেৱেই ৰাম। হিন্দু আৰু মুছলমান ভক্তসকলে ইজনে সিজনক ৰং সানি আলিংগন কৰি শুভেচ্ছা জনায়। দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা শিখ ধৰ্মৰ লোকসকলো ইয়ালৈ আহে। সকলোৱে নিজৰ পৰিচয় পাহৰি ভক্তিৰ সাগৰত বুৰ যায়।
ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত ফাকুৱা বেলেগ বেলেগ ধৰণে পালন কৰা হয় যদিও দেবা শৰিফৰ এই সুফী হোলীৰ এক সুকীয়া মৰ্যাদা আছে। ইয়াত অংশগ্ৰহণ কৰা লোকসকলে সচেতনভাৱে সকলো বিভেদ পাহৰি মিলৰ আনন্দত চামিল হয়। সমাজত যেতিয়া ধৰ্মীয় বিভাজনক লৈ নানা আলোচনা চলে, তেনে সময়ত এই উৎসৱে পাৰস্পৰিক শ্ৰদ্ধা আৰু সহাৱস্থানৰ এক সুন্দৰ ছবি দাঙি ধৰে। এয়া কেৱল এটা উৎসৱ নহয়, এয়া একতাৰ এক ডাঙৰ বাৰ্তা।
স্থানীয় লোকসকলৰ মতে এই সাধকজনৰ সমাধি এজন হিন্দু ভক্ত ৰজা পঞ্চম সিংহই নিৰ্মাণ কৰিছিল। এই ঘটনাই তীৰ্থস্থানখনৰ উদাৰ মনোভাৱক প্ৰকাশ কৰে। বহু হিন্দু ভক্তই ৱাৰিছ আলী শ্বাহক শ্ৰীকৃষ্ণৰ ৰূপ বুলিও বিশ্বাস কৰে। সেই অঞ্চলৰ বহু ঘৰ আৰু গাড়ীত ৱাৰিছ চৰকাৰ বুলি লিখা থকা দেখা যায়। উল্লেখযোগ্য কথাটো হ’ল যে ফাকুৱাৰ দিনা ইয়াত বহু সময়ত মুছলমানতকৈ হিন্দু ভক্তৰ ভিৰহে বেছি হয়।
