উচ্চতম ন্যায়ালয়ে শেহতীয়াকৈ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰায়দানত ঘোষণা কৰিছে যে বিবাহ বিচ্ছেদৰ পিছত এগৰাকী মুছলমান মহিলাই তেওঁৰ স্বামীৰ পৰা বিবাহৰ সময়ত পিতৃ-মাতৃ বা আত্মীয়ই উপহাৰ হিচাপে দিয়া নগদ ধন আৰু সোণৰ গহনা ঘূৰাই পাবলৈ অধিকাৰী। এই ৰায় ১৯৮৬ চনৰ ‘দ্য মুছলিম উইমেন (প্ৰটেকচন অৱ ৰাইটছ অন ডিভোৰ্ছ) এক্ট‘ৰ অধীনত দিয়া হৈছে।
ন্যায়াধীশ সঞ্জয় কৰোল আৰু ন্যায়াধীশ এন কোতিশ্বৰ সিঙৰ বিচাৰপীঠে ৰৌচনাৰা বেগমৰ আবেদন মঞ্জুৰ কৰি এই ঐতিহাসিক সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰে। ৰৌচনাৰা বেগমৰ স্বামী এছ.কে. চালাহউদ্দিনে দাখিল কৰা এক আবেদনৰ ভিত্তিত কলকতা উচ্চ ন্যায়ালয়ে যোৱা জানুৱাৰী ২০২৪ চনত দিয়া ৰায়দানক প্ৰত্যাহ্বান জনাই ৰৌচনাৰাই উচ্চতম ন্যায়ালয়ত আবেদন কৰিছিল। উচ্চ ন্যায়ালয়ে তেওঁক নগদ ৭ লাখ টকা আৰু সোণৰ গহনা ঘূৰাই পোৱাৰ পৰা বঞ্চিত কৰিছিল, যিখিনি তেওঁৰ স্বামীয়ে বিবাহৰ সময়ত গ্ৰহণ কৰিছিল।
ন্যায়াধীশ সঞ্জয় কৰোলে তেওঁৰ ৰায়ত মন্তব্য কৰে যে, “ভাৰতৰ সংবিধানে সকলোৰে বাবে সমতাৰ এক আকাংক্ষা নিৰ্ধাৰণ কৰিছে, যিটো স্পষ্টতঃ এতিয়াও সম্পূৰ্ণৰূপে লাভ কৰা হোৱা নাই। আদালতসমূহে এই দিশত নিজৰ ভূমিকা পালন কৰি সামাজিক ন্যায়ৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ৰায়দান কৰিব লাগে। এই প্ৰেক্ষাপটত, ১৯৮৬ চনৰ এই আইনৰ পৰিসৰ আৰু উদ্দেশ্য হৈছে মুছলমান মহিলাক বিবাহ বিচ্ছেদৰ পিছত তেওঁলোকৰ মৰ্যাদা আৰু বিত্তীয় সুৰক্ষা নিশ্চিত কৰা, যিটো ভাৰতৰ সংবিধানৰ অনুচ্ছেদ ২১ ৰ অধীনত এজনী নাৰীৰ অধিকাৰৰ সৈতে সংগতিপূৰ্ণ।”
১৯৮৬ চনৰ মুছলিম উইমেন (প্ৰটেকচন অৱ ৰাইটছ অন ডিভোৰ্ছ) আইনৰ ব্যাখ্যা এনেদৰে প্ৰকাশ কৰা হৈছে যে এই আইনে বিবাহ বিচ্ছেদৰ পিছত মুছলমান মহিলাৰ অধিকাৰ সুৰক্ষিত কৰে আৰু বিবাহৰ সময়ত তেওঁক দিয়া সম্পত্তি ঘূৰাই পোৱাৰ অধিকাৰো নিশ্চিত কৰে।
