দেশৰ পাঁচখন ৰাজ্যত অনুষ্ঠিত বিধানসভা নিৰ্বাচনৰ ফলাফল আজি অৰ্থাৎ ৪ মে’ত ঘোষণা কৰা হৈছে। অসম, পশ্চিম বংগ, তামিলনাডু, কেৰালা আৰু পুডুচেৰীত ২০২৬ চনৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনৰ ভোটগণনা চলি আছে। এই পৰ্যন্ত ফলাফলত পশ্চিম বংগ আৰু তামিলনাডুত বৃহৎ পৰিৱৰ্তনৰ তথ্য পোহৰলৈ আহিছে। এই দুখন ৰাজ্যৰ ফলাফলে বিৰোধী মিত্ৰজোঁটৰ ওপৰত ডাঙৰ আঘাত হানিলে। ২০২৯ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনৰ পূৰ্বে ইণ্ডিয়া ব্লকৰ দুই শক্তিশালী নেতাই বৃহৎ বিপৰ্যয়ৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছে।
মন কৰিবলগীয়া যে মমতা বেনাৰ্জীৰ বাবে পশ্চিম বংগৰ নিৰ্বাচন এইবাৰ সহজ নহয়। প্ৰাৰম্ভিক ধাৰা অনুসৰি পশ্চিম বংগত চৰকাৰ গঠন কৰিবলৈ সাজু হৈছে ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি। ইফালে, তামিলনাডুতো এম কে ষ্টেলিনে কঠোৰ প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হৈছে, য’ত অভিনেতাৰ পৰা ৰাজনীতিবিদলৈ পৰিণত হোৱা বিজয়ৰ দল তামিলাগা ভেট্টি কাঝাগামে এক উল্লেখযোগ্য প্ৰত্যাহ্বানৰ সৃষ্টি কৰিছে।
এম কে ষ্টেলিন আৰু মমতা বেনাৰ্জী ইণ্ডিয়া ব্লকৰ বিশিষ্ট নেতা আৰু লোকসভাত তেওঁলোকৰ যথেষ্ট প্ৰভাৱ আছে। দুয়োজনে নিজ নিজ ৰাজ্যত বিজেপিৰ বিৰোধিতা কৰি আহিছে। মমতা বেনাৰ্জী নৰেন্দ্ৰ মোডীৰ বাবে এক ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বান হিচাপে বিবেচিত হৈছে।
শেহতীয়া ৰাজ্যিক নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছৰ দুৰ্বল প্ৰদৰ্শনৰ পিছত ইতিমধ্যে ৰাহুল গান্ধীৰ ভূমিকাক লৈ প্ৰশ্ন উত্থাপন হৈছিল। মমতা বেনাৰ্জী আৰু এম. ষ্টেলিনেও নিজৰ নিজৰ ৰাজ্যত ক্ষমতা হেৰুৱাৰ কাষ চাপিছে, যাৰ ফলত বিৰোধীৰ নেতৃত্বৰ ভাৰসাম্য আৰু অধিক স্থানান্তৰিত হ’ব পাৰে। ইয়াৰ দ্বাৰা ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিয়ে ২০২৯ চনৰ পূৰ্বে নিজৰ দখল সুদৃঢ় কৰাৰ সুযোগ লাভ কৰিব পাৰে।
ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টি (মাৰ্ক্সবাদী)ৰ প্ৰায় ৩০ বছৰীয়া শাসনৰ অন্ত পেলাই ২০১১ চনত মমতা বেনাৰ্জীয়ে ক্ষমতালৈ আহে। পৰৱৰ্তী সময়ত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ ক্ৰমবৰ্ধমান প্ৰত্যাহ্বানৰ মাজতো ২০১৬ আৰু ২০২১ চনৰ নিৰ্বাচনত তেওঁ নিজৰ দখল অক্ষুণ্ণ ৰাখিছিল। এক দশকৰো অধিক সময় ক্ষমতাত থকাৰ পাছত চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে ক্ষোভ বাঢ়িছে যেন লাগে। আইন-শৃংখলাৰ পৰিস্থিতি, মহিলাৰ বিৰুদ্ধে বৃদ্ধি পোৱা অপৰাধ, দুৰ্নীতিৰ অভিযোগ আৰু নিয়োগৰ সুযোগ হ্ৰাস পোৱাৰ ফলত জনসাধাৰণৰ অসন্তুষ্টিত ইন্ধন যোগাইছে, যিয়ে ভোটাৰৰ ভোটদানৰ হাৰতো প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে।
ইপিনে, ২০২১ চনত সৰ্বভাৰতীয় আন্না দ্ৰাবিড়া মুনেত্ৰ কাঝাগামক পৰাস্ত কৰি ২৩৪খন আসনৰ ভিতৰত ১৩৩খন আসন লাভ কৰি পুনৰ ক্ষমতালৈ আহিছিল দ্ৰাবিড় মুনেত্ৰ কাঝাগম (ডি এম কে)য়ে। অৱশ্যে এইবাৰ পৰিস্থিতি সলনি হোৱা যেন দেখা গৈছে। যিহেতু ১৯৬৭ চনত চি.এন.আন্নাদুৰাই ক্ষমতালৈ অহাৰ পিছৰে পৰা ৰাজ্যখনত ডি এম কে আৰু এ আই এ ডি এম কেয়ে আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছে। কিন্তু তামিলনাডু ভেত্ৰী কাঝাগামৰ উত্থানৰ লগে লগে দেখা গৈছে যে পুৰণি দুদলীয় ব্যৱস্থাত মানুহে ক্লান্ত হৈ পৰিছে আৰু নতুনৰ সন্ধান কৰিছে।
শিক্ষা নীতি, ভাষা, বিত্তীয় যুক্তৰাষ্ট্ৰবাদৰ দৰে বিষয়ক লৈ দ্ৰাবিড় মুনেত্ৰ কাঝাগম চৰকাৰ আৰু কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ মাজত চলি থকা অহৰহ সংঘাতেও হয়তো ভোটাৰক প্ৰভাৱিত কৰিছিল। এই বিতৰ্কসমূহে সুশাসন আৰু উন্নত অৰ্থনৈতিক ফলাফলক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়াসকলৰ দৃষ্টিভংগীত প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে।
ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ শেহতীয়া প্ৰদৰ্শনে প্ৰমাণ কৰে যে দলটোৱে নিজৰ পৰম্পৰাগত দুৰ্গসমূহৰ বাহিৰত সংগঠনক শক্তিশালী কৰাৰ বাবে অহৰহ কাম কৰি আছে। ইয়াৰ পূৰ্বে বহু সফলতাৰ অভাৱ হোৱা পশ্চিম বংগত ইয়াৰ উন্নত প্ৰদৰ্শন এক ডাঙৰ কৃতিত্ব হিচাপে বিবেচিত হৈছে। ২০২৪ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনৰ পিছতে মহাৰাষ্ট্ৰ, হাৰিয়ানা, বিহাৰ, দিল্লী, ওড়িশা আদি ৰাজ্যতো দলটোৱে নিজৰ দখল শক্তিশালী কৰিছে আৰু পশ্চিম বংগত লাভ কৰিলে ৰাষ্ট্ৰীয় গণতান্ত্ৰিক মিত্ৰজোঁটৰ প্ৰসাৰ দেশৰ অন্যান্য প্ৰান্তলৈও সম্প্ৰসাৰিত হ’ব পাৰে।
২০২৬ চনৰ ৰাজ্যিক নিৰ্বাচনত বিৰোধীয়ে একত্ৰিত হৈ থাকিব নোৱাৰিলে, যাৰ ফলত হয়তো ফলাফলত প্ৰভাৱ পৰিল। ২০২৪ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনৰ বিপৰীতে ইণ্ডিয়া মিত্ৰজোঁটৰ কেইবাটাও দলে পৃথকে পৃথকে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ বিৰুদ্ধে ভোট বিভাজন কৰিছিল। ইফালে, তামিলনাডুত আসন ভাগ-বতৰাক লৈ দ্ৰাবিড় মুনেত্ৰ কাঝাগম আৰু ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ মাজত মতানৈক্যৰ সৃষ্টি হয়, যিয়ে মিত্ৰজোঁটৰ ভিতৰত সমন্বয়ৰ অভাৱকে উদঙাই দিয়ে।
