ভাৰতীয় জাতীয়তাই স্বাধীনতাৰ পয়সত্তৰ বছৰ পূৰ্ণতাৰ উদযাপন কৰিবলৈ লোৱাটো নিতান্তই এক গৌৰৱৰ কথা। তাৰ অৰ্থ এয়ে যে আমি বিদেশী শাসন ব্যৱস্থাৰ পৰা মুক্ত হৈ স্নিগ্ধ অনুভূতিৰে আৰু স্বাধীন সত্তাৰে বিশ্বৰ বুকুত এক স্বাধীন দেশৰ পৰিচয়ৰে বৰ্তমান পয়সত্তৰ বছৰত উপনীত হৈছোঁ। তাৰ কাৰণে আমাৰ দেশক বিদেশী শাসন ব্যৱস্থাৰ পৰা মুক্ত কৰিবলৈ ইংৰাজ চৰকাৰৰ বিপক্ষে আন্দোলন কৰি নানা অত্যাচাৰৰ সন্মুখীন হ’ব লগীয়া হৈছিল আমাৰ পূৰ্বজসকল। সেই সকল চিৰ নমস্য স্বাধীনতা ৰণৰ সেনানী সকলৰ আত্ম বলিদানৰ ফল আজিৰ এই স্বাধীনতাৰ পয়সত্তৰ বছৰীয়া উদযাপন সমাৰোহ। সেই বীৰ সেনানী সকলৰ প্ৰতি প্ৰত্যেকজন ভাৰতীয় চিৰ কৃতজ্ঞ আৰু উদযাপনৰ ক্ষণত সশ্ৰদ্ধ প্ৰণাম জনাওঁ।
এই পয়সত্তৰ বছৰীয়া স্বাধীনতাৰ দিন তথা কাল উদযাপনৰ ক্ষণত আমি সেই জন আমাৰ ৰাষ্ট্ৰ খনৰ নেতা জনক কৃতজ্ঞতা জনাব লাগিব, যি জনৰ প্ৰেৰণা আৰু উদগনিত ই সম্ভৱ হৈ উঠিছে । সেই নেতা জনক লৈ আমি গৌৰৱ কৰিব পৰা হৈছোঁ, যি জনে আমাৰ ৰাষ্ট্ৰ খনৰ নেতৃত্ব লৈ আমাৰ দেশক এনে এক স্তৰলৈ তুলি ধৰিছে যি কাৰণে পৃথিবীৰ সকলো আগবঢ়া দেশেই ভাৰতৰ পিনে প্ৰশংসাৰ দৃষ্টিৰে চাবলৈ লৈছে আৰু আমাৰ নেতা জনৰ নেতৃত্বত ভাৰতে নেতৃত্ব দিব পৰা ৰাষ্ট্ৰ বুলি মান্যতা দিবলৈ লৈছে । বিশেষকৈ ক’ভিদ কালত বিশ্বৰ মানব সম্পদ ৰক্ষা কৰাৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰতে পালন কৰা ভূমিকাই ভাৰত ৰাষ্ট্ৰৰ স্থিতি ইমান সুদৃঢ় কৰিছে, সিয়ে ভাৰতীয় জাতীয় সত্তাৰ মান বহু উৰ্দ্ধলৈ তুলি ধৰিছে।
তাৰ লগে লগে ভাৰতীয় সত্তাক নতুন মৰ্যাদা প্ৰদান কৰাৰ লেখীয়াকৈ আমাৰ ৰাজ্য খনলৈ নতুন লহৰ সৃষ্টিৰে ৰাজ্য খনৰ তৃণমূল পৰ্যন্ত জোকাৰণি তোলা আমাৰ ৰাজ্যৰ অতুলনীয় নেতা জনৰ কাৰ্যদক্ষতা আৰু দূৰদৰ্শিতাক লৈ স্বাধীনতাৰ পয়সত্তৰ বছৰীয়া কালত আমি গৌৰৱ কৰিবলৈ যথেষ্ট স্থল আছে । ৰাজ্য খনলৈ অহা সমূহ ধ্বংসকাৰী শক্তিক কঠোৰ হাতে দমন কৰা কাৰ্য বৰ প্ৰশংসনীয় পদক্ষেপ ।
সেই সকলো প্ৰশংসনীয় আৰু আশাব্যঞ্জক স্নিগ্ধ ধ্যান-ধাৰণাৰ মাজতো ৰাষ্ট্ৰ খনৰ জনগণই ভবিষ্যতৰ দিনবোৰলৈ ভয়ংকৰ প্ৰত্যাহবানৰ সন্মুখীন হৈ দিন অতিবাহিত কৰিব লগীয়া অৱস্থা নিদাৰুণভাবে নিৰাশাজনক। ক’ভিদ কালৰ পাছৰে পৰা সকলো প্ৰকাৰৰ ইন্ধনৰ মূল্যবৃদ্ধি হোৱাৰ লগে লগে বজাৰৰ খাদ্য-বস্তুৰ মূল্যবৃদ্ধিয়ে জনসাধাৰণৰ, বিশেষকৈ মধ্যবিত্ত আৰু নিম্নস্তৰৰ মানুহৰ ক্ৰয়ক্ষমতা বহু বহু পৰিমানে সংকুচিত কৰি পেলাইছে। স্বাধীন আমাৰ ৰাষ্ট্ৰ খনৰ এই পয়সত্তৰ বছৰেও আমাৰ অসমৰ বানপানীৰ সমস্যা সমাধানৰ কোনো বাস্তবসন্মত ব্যৱস্থা নোহোৱাটো বৰ আক্ষেপৰ কথা হৈ পৰিছে। আমাৰ চৰকাৰে সেই বানবিধ্বস্ত মানুহক কিছুমান সুন্দৰ সকাহ ব্যৱস্থা ল’বলৈ লোৱা খবৰ বৰ সন্তোষজনক। তাৰ কাৰণে ৰাজ্য খনৰ নাগৰিকৰ চৰকাৰৰ প্ৰতি আস্থা বৃদ্ধি হ’ব বা হৈছে।
আমাৰ দেশ খনৰ বাট-পথৰ সন্দৰ্ভত অলপ কিছুদিনৰ আগতে সংশ্লিষ্ট মন্ত্ৰী মহোদয়ে সংসদত বৰ গৌৰবেৰে ঘোষণা কৰিছিল যে দুই হেজাৰ চৌব্বিছৰ ভিতৰত ভাৰতৰ পথবোৰ ইমান উন্নত কৰা হ’ব যে যাত্ৰাকালবোৰ এঠাইৰ পৰা আন এঠাইলৈ হ্ৰাস হৈ আমেৰিকাৰ সমতুল্য হ’ব। কথাটো শুনিবলৈ বৰ ভাল লগা আৰু উৎসাহজনক। কিন্তু আমাৰ ৰাষ্ট্ৰ খনৰ আন ৰাজ্যসমূহৰ সৈতে তুলনাগতভাবে আমাৰ ৰাজ্য খনৰ পথবোৰ সমতুল্য বুলি আমি বাৰু ভাবিব পৰা হৈছোঁনে? আমি বাৰু ইমান উপেক্ষিত কিয়?
স্বাধীন ভাৰতৰ পয়সত্তৰ বছৰ গৰকি অহাৰ পাছতো ৰাষ্ট্ৰ খনৰ একাংশ নাগৰিকে আজিও ৰাষ্ট্ৰ খনক ভাল পাবলৈ নিশিকা কথাই আমাক বৰকৈ ব্যথিত কৰে। বাৰ্তা বিকৃত কৰণক আধাৰ কৰি লৈ আজিও ভাৰতীয় জাতীয়তাবোধৰ বিপৰীতে গোষ্ঠীগত আক্ৰোশৰ অসুস্থতাৰ পৰা মুক্ত হ’ব নোৱাৰাতো বৰ বেদনাদায়ক। আমাৰ দেশৰ সকলো পক্ষৰ সহযোগিতাৰে ভাৰতীয় জাতীয়তাবোধে বিশ্বত মূৰ তুলি থকাতো কামনা কৰোঁ; কিন্তু সেই বৈশিষ্টক পৰিচৰ্যা কৰি থাকোতে ক্ষুদ্ৰ জাতিসত্তাৰ ধাৰণাৰে অসমীয়া জাতিসত্তাৰ গৌৰৱ সম্পূৰ্ণৰূপে নিঃচিহ্ন হৈ যোৱাটো মই কোনো পধ্যেই কামনা নকৰোঁ ।
কিন্তু আটাইতকৈ পৰিতাপ কৰিব লগীয়া কথাটো হৈছে দেশৰ স্বাধীনতাৰ পয়সত্তৰ বছৰৰ কালতো ৰাষ্ট্ৰখনৰ সৰ্বস্তৰতে বিয়পি থকা একাংশ মানুহ দুৰ্নীতিবাদৰ দৰে অসুস্থ মানসিকতাৰ পৰা মুক্ত হ’ব নোৱাৰা কথাটো বৰ লজ্জাজনক, যিয়ে দেশ খনৰ প্ৰকৃত বিকাশক স্থবিৰ কৰি দিয়ে ।
(অৱসৰপ্ৰাপ্ত বেংক বিষয়া জগন্নাথ পাঠক এগৰাকী লিখক তথা প্ৰৱন্ধকাৰ)
